15.4.17

Πάλι αναμνήσεις​

Μερικές φορές, όπως απόψε, θυμάμαι τα παλιά. Είναι κάτι που κάνει συχνά κάποιος που ζει στα ξένα. Αφορμή ένα βίντεο που είδα από τον σύνδεσμο της Μπάρτσα στην Αθήνα. Και μετά αρχίζει το σκάλισμα. Που να είναι αυτός; Τι να κάνει; Στο τέλος νιώθω άσχημα που είμαι μακριά και δεν βλέπω κάποιους ανθρώπους και δεν μπορώ να είμαι μαζί τους όπως ήμουν. Από την άλλη όμως νιώθω και τυχερός που δεν βλέπω κάποιους άλλους, ούτε τυχαία- κάτι που θα συνέβαινε αν ήμουν ακόμα στην Αθήνα. Τεσπά, η ζωή μας γίνεται πιο σύντομη, η αναμνήσεις μας πιο πολλές, που έλεγε και το βιντεοκλίπ του τραγουδιού.

17.3.17

Η φωνούλα μέσα μου #2

-"What do you want?"
-"Not to have any connections with idiots like you, maybe?"

16.3.17

Η φωνούλα μέσα μου #1

-"I'm hungry"
-"And idiot as well, but you don't mention it to me"

5.3.17

Ο κερατάς άριος

Συνάντησα κάποιους φίλους και μου περιέγραψαν ένα σκηνικό. Και δεν μπορώ να σταματήσω τον εαυτό μου από το να "βλέπει" τον κέρατα άριο Έλλην, μεθυσμένο να φωνάζει αργά το βράδυ στην γειτονιά  "Δεν πειράζει που με κεράτωσες, εγώ σ' αγαπώ ακόμα". Γελάω από μέσα μου.

2.2.17

Μερικές πρόσφατες διαπιστώσεις.

Διαπιστώνω τα εξής τελευταία.

Μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται που λέει κι ο λαός. Όσο περνάει ο καιρός και βρίσκομαι μακρυά από την Ελλάδα αρχίζω και γίνομαι μια ανάμνηση. Το βλέπω σε απαντήσεις που παίρνω στο facebook, όποτε επικοινωνώ με κάποιον πίσω στην πατρίδα. Άνθρωποι με τους οποίους έχεις φάει ψωμί κι αλάτι μαζί, σου απαντάνε αδιάφορα. Σαν να μην υπάρχεις. Σαν να είσαι κάποιος που μιλάνε για πρώτη φορά. Σε μερικές περιπτώσεις βλέπω την αδιαφορία και όταν είμαι στην Ελλάδα. Σαν να μην είμαι στην πατρίδα μου με τους φίλους μου πλέον. Το κλασσικό "Θα τα πούμε" χωρίς να τα λέμε ποτέ. Ας είναι. Με ενοχλεί αφάνταστα, αλλά δεν πειράζει. Χαλάλι λέω και το αφήνω εκεί.

Οι Έλληνες φίλοι στο Λονδίνο. Χάνονται κι αυτοί. Στην αρχή που μετακόμισα εδώ είχα πιο πολλές επαφές με ανθρώπους που γνώρισα εδώ ή που τους ήξερα από την πατρίδα. Με εξαίρεση τον Νίκο που έφυγε για άλλη πόλη, οι υπόλοιποι έκοψαν, χωρίς να είναι δικιά μου η ευθύνη. Το σκέφτηκα καλά από όλες τις πλευρές και στάνταρ δεν είναι δική μου ευθύνη. Έχουν δουλειές σκέφτομαι και το αφήνω εκεί.

Υπάρχουν πολλοί που τους αρέσει να είναι θύματα. Το βλέπω καθημερινά γύρω μου. Τους αρέσει να τους βασανίζουν, να τους γράφουν στα παπάρια τους, να τους φέρονται σαν σκουπίδια. Ότι έλεγε το "Sweet dreams" των Eurythmics. Η ανθρώπινη φύση σκέφτομαι και το αφήνω εκεί.

Υπάρχουν πολλοί που με πρόδωσαν και δεν θέλω να έχω επαφές μαζί τους. Κανένας ποτέ δεν αγάπησε τον προδότη σκέφτομαι και το αφήνω εκεί.

Κάποια μέρα θα κάνω αυτό που θέλω και θα χαθώ στην ευτυχία μου σκέφτομαι και το αφήνω εκεί.

13.1.17

Kew Gardens

Την περασμένη βδομάδα πήγα στους κήπους του Kew. Μ'άρεσαν τόσο πολύ που σκέφτομαι να αποκτήσω την κάρτα φίλου για να πηγαίνω κάθε βδομάδα χωρίς να πληρώνω είσοδο. Καθαρός αέρας και περπάτημα. Δυστυχώς οι κήποι είναι σε ευθεία με το αεροδρόμιο του Χίθροου οπότε κάθε λεπτό, ένα αεροπλάνο περνάει από πάνω σου σε χαμηλό ύψος. Όμως είναι αρκετά κοντά στο σπίτι μου και το μετρό μου κοστίζει μόλις 1.5 Λίρα. Στην πρώτη μου επίσκεψη δεν πρόλαβα να τα δω όλα δυστυχώς. Και έχει πολλά να δεις. Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τους κήπους εδώ

Marriane North Gallery: Η Marianne North ταξίδεψε σε πολλές χώρες του κόσμου και αποτύπωσε σε πίνακες όλα τα φυτά που συνάντησε. 833 πίνακες βρίσκονται στο κτίριο που αποτελείτε από τρία δωμάτια. Κάτω από τους πίνακες βρίσκονται διαφορετικά κομμάτια ξύλου από τα δέντρα που αποτύπωσε στους πίνακες της.

Η απόλυτη ηρεμία.


Η παγόδα χτίστηκε το 1762.

Ο κήπος της ηρεμίας

Το Ιαπωνικό Τοπίο

Προσπαθώντας να βγάλω φωτογραφία την παγόδα από μια περίεργη γωνία λήψης η οποία βρίσκεται στον λογαριασμό μου στο Instagram



7.1.17

Καλή Χρονιά

Καλή Χρονιά κι από δω. Δεν έχω ξεκινήσει δουλειά για φέτος αλλά από αύριο πάλι στα βάσανα. Ας είναι...

Το σκέφτηκα καλά. Πέρσι, ο φίλος μου ο Έκτωρ, μου έδωσε μια κούπα δώρο για να θυμάμαι να μην γκρινιάζω. Είναι πιο εύκολο να κόψω το κάπνισμα, παρά αυτό. Αλλά το σκέφτηκα καλά όπως είπα και πριν. Το σκέφτηκα πάρα πολύ καλά. Τέρμα η γκρίνια. Και τα νεύρα. Ηρεμία, ψυχραιμία και υπομονή χρειάζεται. Στην υπομονή ήμουν πάντα γαϊδούρι. Τον τελευταίο μήνα κάνω προπόνηση στα άλλα. Και τα πάω καλά. Χρειάζεται να σταματάς τον εαυτό σου πριν εκραγεί. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να ακούς την μαλακία του αλλουνού, χωρίς να ανοίξεις το στόμα σου. Απλά τον ακούς και λες από μέσα σου "Steady, steady, steady..." όπως ο Γουίλιαμ Γουάλας στο Μπρείβχαρτ. Όταν τελειώσει ο μαλάκας την μαλακία του, ρίχνεις ατάκα εξευτελιστική με χαμογελάκι ή λες "Πολύ σωστό" και αποχωρείς γράφοντας στα παπάρια σου αυτό που έλεγε. Δουλεύει. Φίλος-Στελάρας πρότυπο στο καραμούζιασμά με χαμογελάκι.

Καλή εξάσκηση επίσης μπορείς να κάνεις στο FB. Διαβάζεις το γνωμικό-μαλακία ή τα λόγια αγνώστου, συνοδεία ηλίθιας εικόνας και λες "πάμε παρακάτ". Το ίδιο ισχύει και για φιλελέ σχόλια με στόχο να "συντρίψουν" τον αριστερό αντίπαλο. Μόνος σου το σκέφτηκες όλο αυτό, ρε μεγάλε; Επίσης θα βρεις κάθε μέρα την μαλακία-hoax ή την συγκλονιστική είδηση για τον προστάτη-Πούτιν ή τον δισεκατομμυριούχο Σώρρα και θα θες να ουρλιάξεις με την μαλακία που δέρνει τον κόσμο, αλλά πάλι θα συγκρατήσεις τον εαυτό σου. Θα πεις από μέσα σου το γνωστό του Κυρ-Τα. "Τι να τον βαρέσω, τον έχει βαρέσει ο θεός."

Πάει το 2016. Και όλοι στο τέλος λάσκαραν και πιπίλιζαν το πότε θα φύγει για να γλιτώσουμε από την κατάρα που παίρνει όλους τους διάσημους κλπ.. Νταξ, πότε θα το πάρετε χαμπάρι ότι το μόνο βέβαιο στην ζωή είναι ο θάνατος. Παίζει αυτό να είναι η τελευταία μαλακία που γράφω εδώ. Ε, και; Ένας λιγότερος, Περισσότερο  οξυγόνο, φαγητό και νερό για τους υπόλοιπους. Ξεκολλάτε πια. Αν κάποιος διάσημος γράψει τώρα, θα πουν η κατάρα συνεχίζεται. Αν δεν πεθάνει θα πουν γλιτώσαμε από το κωλό16.

Τι άλλο; Αααα... Οι φασίστες στραβώνουν με τον Γιάννη στο NBA. Δεν ξέρω τι λένε, αλλά εμένα μ'αρέσει πολύ όταν πετυχαίνω κανένα ξένο που εκτός από "μαλάκα" και "καλημέρα", ξέρει να λέει και καμιά κουβέντα παραπάνω. Σκέψου πόσο μ'αρέσει που ένα παιδί μεταναστών, έχει πλήρως αφομοιώσει την ελληνική κουλτούρα. Με μια φίλη βλέπαμε ένα βίντεο με δηλώσεις του και καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως έχει την διάσημη ελληνική προφορά όταν μιλάει αγγλικά. Το έχω δει και σε έναν Σύριο και έναν Αλβανό που έτυχε και γνώρισα εδώ. Όχι μόνο προφορά αλλά και όλα τα χούγια μας, την συμπεριφορά μας, τα χαρίσματα και τα ελαττώματα μας. Άστε λοιπόν τις μαλακίες και να σκέφτεστε.

Αυτά τα λίγα για σήμερα. Ελπίζω να βρω χρόνο να σας πω κι εγώ την μαλακία μου, σύντομα. Καλή χρονιά, ρε.

16.12.16

5ο Φιλανθρωπικό Τουρνουά LGFC



Για 5η συνεχόμενη χρονιά έρχεται το Φιλανθρωπικό Τουρνουά L.G.F.C.. Αυτή τη φορά θα προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε τη μικρή Πέννυ. Η Πέννυ είναι ένα αγγελάκι 2,5 ετών και νοσηλεύεται στο Παίδων Αγία Σοφία. 
Αυτό που φέτος ζητάμε σαν διοργάνωση για να βοηθήσουμε την οικογένεια είναι τα εξής: Οικονομική βοήθεια, Noulac KID και Pumpers No 4. Σας περιμένουμε για 5η χρονιά στο ίδιο μέρος την ίδια ώρα. 

Soccerino FC, Μπιχάκη 33, Πειραιάς.

15.12.16

Το συγύρισμα

OK. Σχεδόν τελείωσα με το συγύρισμα του μπλογκ. Μου πήρε πολλές ώρες, γιατί έλειπαν φωτογραφίες που είχα σε κάποιο άλλο website που δεν υπάρχει πια, σπασμένα λινκ διορθώθηκαν αν ήταν δυνατό και βίντεο από το YouTube που δεν υπήρχαν πια αντικαταστάθηκαν από άλλα.

Χάλασα πολύ χρόνο για να ξαναδιαβάσω αυτά που είχα γράψει, χωρίς να κάνω διορθώσεις. Τα άφησα όπως ήταν. Το περιεχόμενο είναι κυρίως, μπαλίτσα μάγκες, φωτογραφίες από διακοπές, κείμενα για παλιές αγάπες, γκόμενες και καψούρες, τα πρώτα χρόνια της Penya, καραμούζες και κραξίματα για τους πολιτικάντηδες και το ποδόσφαιρο και αλλαγές... Αλλαγές που ποτέ δεν ήρθαν, ακόμα και τώρα. Ήρθαν άλλες, αλλά όχι αυτές που έλεγα. Είναι χρήσιμο πάντως να διαβάζεις αυτά που έγραφες πριν δέκα χρόνια περίπου. Η γλώσσα μοιάζει σαν βγαλμένη από το ΚΛΙΚ του Κωστόπουλου. Ειδικά στις καραμούζες. Λες να είχα κρυφό ταλέντο;

Επίσης διαπίστωσα πως κανένας σχεδόν από όσους μπλόγκερ είχαν σχολιάσει, δεν έχει συνεχίσει να γράφει. Όλα τελειώσαν κάπου στο 2010. Ιστοσελίδες που ήταν αγαπημένες δεν υπάρχουν πια ή υπάρχουν σαν σελίδες στο facebook.

Τέσπα, θα μου πάρει καμιά ώρα ακόμα μέχρι να φτάσω πίσω στο 2006.

To Modern life is rubbish ποτέ δεν πεθαίνει...

Αρχικά άνοιξα ένα "αδελφό" μπλογκ που θα ήταν μόνο για φωτογραφίες που θα έβρισκα στο διαδίκτυο. Μετά έφτιαξα το νούμερο δύο. Μετά έφτιαξα την "Σαραμπουκιέρα". Σήμερα, διάβαζα τα παλιά και αποφάσισα πως το Modern life is rubbish, δεν θα μείνει σαν κειμήλιο του διαδικτύου. Πως θα συνεχίσει. Μάζεψα ότι έχω γράψει στον Blogger τα τελευταία δέκα χρόνια και εδώ είμαι πάλι. Αυτήν τη στιγμή εργάζομαι για να διαγράψω διπλές αναρτήσεις, να ξαναβάλω φωτογραφίες που δεν υπάρχουν πια, να βρω ή να διαγράψω λινκ που δεν λειτουργούν ή αναρτήσεις που δεν έχουν πλέον νόημα.

Είναι πολύ όμορφο να διαβάζεις ιστορίες από το παρελθόν. Όλα μοιάζουν σαν να έχουν αλλάξει. Κι όλα μοιάζουν σαν να είναι ίδια. Εύχομαι να είμαι διαυγής και να μπορώ να συνεχίσω να γράφω και για τα επόμενα δέκα χρόνια. Έστω κι αν τα διαβάσω μόνος μου τότε, μιας και κανένας δεν διαβάζει μπλογκς πλέον. Όλοι είμαστε με τα μούτρα στο facebook...

Το Modern life is Rubbish ποτέ δεν πεθαίνει!

11.3.16

Η μέρα που έγινα Σαραμπουκιέρα



Πριν γίνω Σαραμπουκιέρα πήγα ένα τετραήμερο στο Βερολίνο με έναν Ισπανό και μια Πορτογαλίδα φίλη, που γνωριστήκαμε από την δουλειά. Τέσσερις σούπερ μέρες σαν τουρίστας. Το πρωί τον γενεθλίων μου έφτιαξα ένα δοντάκι στον Ινδό οδοντίατρο μου και βγήκα για φαγητό με μια Πολωνέζα φίλη μου. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Για να καταλάβετε πόσο διαφορετική είναι η ζωή από την Αθήνα. Δεν έχω μόνο Έλληνες φίλους πια. Μάλλον για να το πω καλύτερα, έχω πολύ λίγους Έλληνες φίλους πια, που θα τους δω μια στο τόσο. Είναι καλό αυτό; Μάλλον είναι. Ανοίγει το μυαλό. Στην φωτογραφία φίλοι από την Ελλάδα, την Ισπανία, την Αγγλία, την Σκωτία, την Πολωνία, την Μάλτα, την Ιταλία, την Πορτογαλία (και εκτός φωτογραφίας από την Κολομβία και τον Μαυρίκιο), ήρθαν για να μου ευχηθούν για τα γενέθλια μου. Ούτε που θα το είχα σκεφτεί πριν από μερικά χρόνια. Κάποιους τους ξέρω πολλά χρόνια από την Ελλάδα. Κάποιους τους γνώρισα από τις δουλειές που έκανα στην Αγγλία. Ήταν μια νύχτα που θα την θυμάμαι για πολύ καιρό. Γνωρίζω πως με πολλούς από αυτούς θα χαθώ στο κοντινό μέλλον. Έτσι είναι στο Λονδίνο. Γνωρίζεις πολλούς, αλλά στην πορεία η πλειοψηφία γίνονται απλοί γνωστοί και στο τέλος άγνωστοι. Οι λίγοι που μένουν όμως, είναι και οι καλοί. Αλλά αυτό γίνεται παντού, έτσι δεν είναι;

Για κάποιους είμαι ακόμα δέκα και όχι Σαραμπουκιέρα. Για μένα είμαι όσο νιώθω. Νιώθω κουρασμένος, αλλά ακόμα νιώθω έτοιμος για νέες περιπέτειες. Τώρα χρειάζομαι λίγο χρόνο να ξαποστάσω, να έρθω μια μικρή επίσκεψη στην Ελλάδα και μετά να βάλω νέα πλάνα σε δράση. Θα τα πούμε στο πάρτι στην Αθήνα...

6.3.16

Σαραμπουκιέρα

Δεν είμαι σίγουρος για τον ορισμό της λέξης Σαραμπουκιέρα. Δεν θυμάμαι καλά. Ο Κώστας Κωστακιώτης από το Αγρίνιο αποκαλούσε Σαραμπουκιέρα, όποιον ή όποια γίνονταν ή ήταν πάνω από σαράντα. Ή αυτό κατάλαβα. Συχνά ο πλήρης όρος ήταν "Γριά Σαραμπουκιέρα".

Αν ο ορισμός είναι αυτός που κατάλαβα, έγινα επίσημα Σαραμπουκιέρα πριν από λίγες μέρες. Και αυτό είναι το μπλόγκ μου, στο οποίο θα προσπαθήσω να περιγράψω την ζωή μιας Σαραμπουκιέρας που έφυγε πριν από μερικά χρόνια για το Λονδίνο και μάλλον δεν θα γυρίσει πίσω ποτέ.

3.12.14

Ο τοίχος


Το πιο όμορφο σύνθημα που διάβασα στο διαδίκτυο τους τελευταίους μήνες. Τώρα ο ποιητής πρέπει να βρει κι άλλα παρόμοια που να κάνουν ρίμα για τους υπόλοιπους καριόληδες που γαμάνε την χώρα.

2.12.14

Πότε έκανες κάτι τελευταία, για πρώτη φορά;


Αποφάσισα κάπου μέσα στον Νοέμβρη να αρχίσω να κάνω πράγματα που δεν έχω ξανακάνει. Ξεκίνησα με τα δύσκολα. Φαγητό. Έχω δοκιμάσει υλικά, μόνο και μόνο για να αισθανθώ την γεύση τους. Μανιτάρια, πιπεριές, σολομό και άλλα πολλά. Με εξαίρεση τα μανιτάρια, δεν μπορώ να πω πως τρελάθηκα κιόλας. Πάντως ξέρω την γεύση τους, πλέον. Δεν το βλέπω να δοκιμάζω, για όσο ζήσω, όσπρια...

Άλλο, πήγα για πρώτη φορά για παγοδρομία! Και έκανα μια ώρα! Και δεν έφαγα τούμπα. Και άρχισα προς το τέλος της ώρας να ανεβάζω και ταχύτητα! Και ήταν ωραία! Και ξεπλήρωσα και ένα γραμμάτιο που είχα! Πουτάνες, το έκανα και το έκανα μόνος μου!

Είπα "όχι" για έξτρα δουλειά. Αρκετά. Δίνεις τα πάντα και σε γράφουν στα παπάρια τους. Καιρός να ακούσουν και το όχι. Το έκανα ήδη δύο φορές και ένιωσα πολύ όμορφα.

Τέταρτο και τελευταίο, έφαγα σε Pizza Hut. Δεν ξέρω γιατί δεν είχε τύχει να το κάνω, αλλά το έκανα. Τίποτα το ιδιαίτερο. Έχω φάει (και έχω φτιάξει) καλύτερη πίτσα.

Έχω ωραίες αναμνήσεις από την ζωή μου. Καιρός να αρχίζω να φτιάχνω καινούριες. Δύναμη και υγεία να έχουμε και όλα θα πάνε καλά!

31.10.14

Μια προσωπική διαδρομή με το 846

Ήμουν δέκα μέρες στην Ελλάδα. Φτάνοντας στο Βενιζέλος, επικοινώνησα με τον φίλο Πάνο. Έπρεπε να τον συναντήσω πρώτο. Κατέβηκα Πειραιά, ήπιαμε το φραπεδάκι μας στην Φοντάνα. Λυπήθηκα πολύ που το Αλεξάνδρειο δεν υπάρχει πια.

Πήγα στην στάση απέναντι από το παλιό μαγαζί του Ιωσηφίδη με τα υφάσματα. Που είχε καεί και έγινε Πλαίσιο. Που τώρα είναι Τράπεζα Πειραιώς. Το 846 ήρθε. Δεν ξέρω αν ήταν το γεγονός πως είχα να έρθω στην Ελλάδα δέκα σχεδόν μήνες, αλλά άρχισα να σκέφτομαι τι με συνδέει με τα μέρη που μεγάλωσα. Σκέφτηκα αμέσως πως θα έπρεπε να κάνω μια διαφορετική, νοητή διαδρομή με το 846. Γιατί έπαιρνα το 846;

Πρώτη στάση, Αθηνών 4. Και Ρετσίνα 10. Η πρώτη μου αληθινή δουλειά. Πιτσιρικάς ήμουν και ο Ερρίκος, ο γείτονας μας, ήρθε και ρώτησε τον πατέρα μου, αν ήθελα να δουλέψω το καλοκαίρι στο μαγαζί του. Επισκεύαζε αντλίες και γεννήτριες. Ο πατέρας μου του είπε να ρωτήσει εμένα αν θέλω. Και εγώ είπα ναι. Δούλεψα αρκετά καλοκαίρια. Και μόλις τελείωσα το Λύκειο δούλεψα για αρκετό διάστημα, μέχρι που βρήκα μια δουλειά με πιο πολλά χρήματα. Η Αθηνών 4 που ήταν η έδρα την επιχείρησης, ήταν αυτή που δούλευα συνήθως. Εκεί κάναμε τις επισκευές. Από ένα σημείο και μετά το μαγαζί το κράταγα μαζί με τον παιδικό μου φίλο, τον Μπάμπη. Τώρα είναι κλειστό, αλλά ξέρω πως ήταν γραφείο ενός μηχανουργείου που είχε ανοίξει δίπλα μας. Στην Ρετσίνα 10 είναι ακόμα το μαγαζί του Ερρίκου. Που τώρα δουλεύει μαζί με τον γιό του.

Δεύτερη στάση, στην κυτιοποιία που είναι απέναντι από το εργοστάσιο που φτιάχνει το ξύδι TOP. Όταν εργαζόμουν σε μια άλλη κυτιοποιία στον Ασπρόπυργο, γνώριζα πως ένα μουνόπανο Μανιάτης που ήταν προϊστάμενος μου εκεί ήθελε να με φάει. Ένας συνάδελφος που είχε αλλάξει δουλειά, μου πρότεινε να πάω εκεί. Πέρασα για συνέντευξη. Δούλευαν τις ίδιες μηχανές που δούλευα κι εγώ. Με έστειλαν να δω πως εργάζονται. Δεν μου άρεσε. Μου φάνηκε πολύ Νταχάου. Υπήρχε ένας υπεύθυνος μηχανών που ήταν σε ημιανάπαυση και έλεγχε. Πιο πολύ υπεύθυνος ελέγχου εργατών μου φάνηκε. Δεν δούλεψα ποτέ εκεί. Παραμένει κυτιοποιία με πιο ωραίο ντιζάιν απ' έξω.

Τρίτη στάση σε ένα μαγαζί που ένας γείτονας, ο Ξένος, είχε ανοίξει ένα μαγαζί με ανταλλακτικά αυτοκινήτων. Δεν νομίζω πως πήγε πολύ καλά...

Τέταρτη στάση τα προσφυγικά στους Αγίους Αναργύρους. Θυμάμαι μια τεράστια διαφήμιση που υπήρχε εκεί για πολλά χρόνια και διαφήμιζε την έκθεση αυτοκινήτων του/της Στρατηγού. Νομίζω πως ήταν της, αλλά δεν θυμάμαι ακριβώς γιατί. Θυμάμαι επίσης ένα τσουλάκι που ερχόνταν στο Olympic Palace στην Παλαιά Κοκκινιά, που δούλευα κάποτε και έρχονταν κάθε μέρα με τις φίλες της και παίζανε ξύλινο ποδοσφαιράκι. Μία μέρα πέρναγα από εκεί και την συνάντησα. Φορούσε το πιο στενό, καυτό, κοντό σορτσάκι που υπάρχει. Δεν θυμάμαι όνομα. Θυμάμαι τα μακριά της μαύρα μαλλιά και πως την ερωτεύτηκα εφήμερα. Η διαφήμιση δεν υπάρχει πια. Και λίγες μέρες μετά την διαδρομή μου, μια καταιγίδα παρέσυρε πολλά αυτοκίνητα που το ένα καβάλησε το άλλο.

Πέμπτη στάση, το σχολείο μου. Το 1ο ΤΕΛ Νικαίας. Και το ψιλικατζίδικο στην γωνία που μας είχε κάθε μέρα πελάτες μετά το σχόλασμα. Στο πλάι, καθόμασταν στο μαρμάρινο πεζουλάκι και περιμέναμε το λεωφορείο. Το ΤΕΛ είναι ακόμα σχολείο αλλά δεν ξέρω με τις τόσες αλλαγές στην παιδεία, πως λέγεται πλέον. Το ψιλικατζίδικο έχει γίνει προποτζίδικο. Ιστορίες από το ΤΕΛ πολλές. Σε κάποιο άλλο ποστ.

Έκτη στάση, στον δρόμο στην πίσω πλευρά του δημαρχείου, το Αιγυπτιακό. Το αρχαιότερο κεμπαμπτζίδικο στην Ελλάδα. Από εκεί ξεκίνησε ο γνωστός Σάββας που τώρα έχει δέκα τόσα μαγαζιά στην Αθήνα. Δούλευε μέσα ο Μάκης. Τον είχα γνωρίσει επίσης στο Olympic Palace. Ερχόταν με το προσωπικό από το Αιγυπτιακό, για μπύρες μετά το σχόλασμα στις δώδεκα το βράδυ. Μου φάνηκε κλειστό. Αλλά απέναντι υπάρχει το μεγαλύτερο και πιο καινούριο Αιγυπτιακό. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να περάσω να φάω κάτι.

Έβδομη στάση, το μαγαζί του Φωκά στον Άη Γιώργη. Μικρός πήγαινα με έναν φίλο που ο πατέρας του είχε το ζαχαροπλαστείο στην γειτονιά μου. Αγοράζαμε κουτιά για γλυκά από δύο παππούδες. Τα παιδιά τους, χρόνια μετά, ήταν αφεντικά μου στην κυτιοποιία που λέγαμε παραπάνω. Το μαγαζί το είχε πάρει ένας υπάλληλος τους, όταν αυτοί μεταφέρθηκαν στον Ασπρόπυργο. Και τώρα το έχουν πάλι!

Όγδοη στάση, η πλατεία Κρήνης. Εκεί είχε ο θείος μου ο Νίκος το περίπτερο. Ο Μεταλίδης με τα ρούχα. Η Γιώτα με τα λουλούδια και ο Πέτρος με το κομμωτήριο στην Γορδίου. Δίπλα από το τελευταίο, έμενε η Νονά μου στο στοιχειωμένο σπίτι. Κάποτε, κάποιος,  είχε αυτοκτονήσει σε αυτήν την μονοκατοικία και περίεργα πράγματα συνέβαιναν. Τώρα είναι πολυκατοικία. Και μια αμυγδαλιά, που μικρός έπαιζα, κόπηκε. Τα τρία μαγαζιά είναι ακόμα ανοικτά.

Ένατη στάση, το 19ο. Εκεί που πήγα Δημοτικό. Έχει αλλάξει. Το παλιό κτήριο παραμένει. Στο καινούριο έχουν κάνει επέκταση. Χάθηκε το σκάμμα με την άμμο θαλάσσης που μικροί κάναμε τους αθλητές. Οι τρεις τελευταίες αίθουσες που κάποτε ήταν πολύ παγωμένες, γιατί από την μια πλευρά αντί για τοίχο είχαν κοντραπλακέ, έχουν γίνει μια αίθουσα πολλαπλών χρήσεων. Κάποτε εκεί κάναμε μάθημα ανά τρεις μήνες εκ περιτροπής με άλλα τμήματα για να μην παγώνουμε μόνο εμείς τον χειμώνα.

Δέκατη στάση το βιβλιοπωλείο Χελμός. Τον κυρ Παναγιώτη που το έχει, τον θυμάμαι από μικρό παιδί. Εκεί αγόρασα ένα από τα πρώτα μου βιβλία. Την Ειρήνη του Αριστοφάνη. Και όλα τα σχολικά μου. Αργότερα τον είχα πελάτη στην πιτσαρία που είχα ανοίξει. Έμενε σε ένα πολύ όμορφο και μεγάλο σπίτι ψηλά στην Άνω Νεάπολη. Έμαθα πως έχασε την γυναίκα του πριν λίγο καιρό. Πάντα εκεί κι αυτή.

Δέκατη στάση, το ψιλικατζίδικο της Ελπίδας. Εκεί μικρός γυρνώντας από το σχολείο έτρωγα το χαρτζιλίκι μου. Παιχνιδάκια, τσίχλες, σοκολάτες. Όταν έκλεισε άνοιξαν δύο μαγαζιά στον ίδιο χώρο. Ένα Pet shop του Παπαλίκα και ένα με είδη μοντελισμού. Και τα δύο είναι κλειστά τώρα. Απέναντι το λουλουδάδικο του συμμαθητή μου και διπλανού μου στο θρανίο στο ΤΕΛ, του Κώστα. Είναι ακόμα ανοικτό. Τον συνάντησα και μου είπε πως πάει πολύ καλά.

Η τελευταία στάση της διαδρομής μου είναι η Πλατεία Αναλήψεως όπως λέγονταν. Μήτσου Παπαρήγα, όπως λέγεται τώρα. Το παλιό νεκροταφείο. Η γειτονιά μου. Σας χρωστάω ένα ακόμα ποστ γι' αυτό.

Υπάρχουν κι άλλες μικρές αναμνήσεις στην διαδρομή. Πάρα πολλές. Πόσοι άνθρωποι έζησαν, εργάστηκαν, έμαθαν σε αυτήν την διαδρομή, όπως εγώ; Ποτέ δεν θα μάθω την απάντηση.