28.10.18

Η φωνούλα μέσα μου #3

-You need haircut.
-You need euthanasia.

17.10.18

Έξι χρόνια στο Λονδίνο

Έξι χρόνια. Δύο βαλίτσες, ένα λάπτοπ, η φωτογραφική μου. "Σε έναν μήνα θα είσαι πίσω" μου είπε κάποιος. Σεντόνι στο πάτωμα και μια κουβέρτα από τα Primark που όταν κάλυπτε τα πόδια μου άφηνε την κοιλιά μου έξω και το αντίθετο. Το σπασμένο ταβάνι. Κάθε πρωί στα Starbucks να στέλνω βιογραφικά. Η πρώτη μου φορά σε Μac.  Η γνωριμία με την Σοφία. Deus X machina. Η έκρηξη του Callum. Το πρώτο μου δωμάτιο στο σπίτι της τρελής. Η άγνωστη αμερικανιδα με το στυλό στο William Morris. Οι Ισπανοί φίλοι μου και τα πάρτι. Τα διαλείμματα δίπλα στον σταθμό λεωφορείων. Ο Ούγγρος χούλιγκαν, ο Εσθονός ρουφιάνος, η Πορτογαλίδα φίλη μου, η Πορτογαλίδα καριόλα, ο Ιταλός που μιλούσε στο ψωμί. Ο Μπαγκλαντεσιανός και το διαβατήριο στην γωνία της Oxford Street. Κωδικός 1952. Ο άσπρος σκύλος και η μαύρη γάτα της Lynda. Ο Νίκος ο Ολλανδός. Γενέθλια στο Grove. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες που με πούλησαν. Αυτή που αγάπησα. Αυτή που αγαπώ. It's my way or the door way. The roof gardens. Αχ, οι κήποι και η μαλακία που έκανα. Η Γαλλίδα και το χαρτί. Τα BBQ στις νύχτες του κλαμπ και του σινεμά. Οι σεφ μου. Οι σερβιτόροι. Οι μπάρμεν. Όλοι. Τα μίνι ταξίδια στο εξωτερικό. Ποιο είναι το εξωτερικό πλέον; Τα παράνομα τσιγάρα των Βουλγάρων, των Πολωνών, των Ούγγρων. Οι συναυλίες. Πρωτοχρονιά στο δωμάτιο του κτιρίου από το Τrainspotting. Το 9, το 10, το 27, το 28, το 211. Η μπλε και η πράσινη γραμμή. Το μεγάλο ξενοδοχείο, το μεγάλο εστιατόριο. Πολύ δουλειά. Ανοχή, αντοχή, υπομονή, δύναμη. Οι νύχτες στο Hoxton. Τα "εντός" παιχνίδια της Μπάρσα σε όλη την Βρετανία. Τα γκολ του Καραγκούνη με την Φούλαμ. Οι πένιες. Η συλλεκτική μπλούζα του Μήτρογλου. Latte και μπύρες και φρέντο και κρασί. Φραπέδες μπροστά στον υπολογιστή. Οι Αυστραλοί. Οι Ιταλοί. Αυτοί που με ξέχασαν. Αυτοί που με θυμούνται. Αυτοί που με επισκέφτηκαν. Αυτοί που με έγραψαν. Αυτοί που με βοήθησαν. Αυτούς που τους βοήθησα. Έξι χρόνια. Ακούω  το άλμπουμ με τη μπανάνα στο εξώφυλλο και βλέπω τα έξι χρόνια σαν ταινία να περνάνε μπροστά μου. Θα έγραφα κι άλλα. Άσχημα και όμορφα. Τα κρατώ για μένα. Δεν κάνει. Ακόμα δεν έφτασα εκεί που θέλω. Θα φτάσω.

11.6.18

Μπηχτή

Θα το πω γιατί τα έχω πάρει λίγο απόψε.  Εδώ που είμαι, ο Τούρκος έκοψε την μπουκιά και με τάισε στο στόμα, ο Ισπανός με κοίμησε στο σπίτι του, ή Αμερικάνα μου έδωσε το στιλό της από την Χαβάη για καλή τύχη, ο Έλληνας με έγραψε στ' αρχίδια του. Αυτοί είμαστε.

25.4.18

Bandante live


Είχα καιρό να ακούσω όμορφα κιθαριστικά σόλο. Άκουσα χθες το βράδυ. Πόσο σημαντική είναι η μουσική στην ζωή μου! Ο Vjestica είναι καταπληκτικός κιθαρίστας. Γι' αυτό είναι και στους Bad Seeds.

21.4.18

Που έγινε η στραβή;

Κάθομαι πάλι στο σπίτι και σκέφτομαι που έγινε η στραβή και σταμάτησα να είμαι ευτυχισμένος. Έχει να κάνει με τους φίλους μου; Έχει να κάνει με τα χρήματα; Έχει να κάνει με την τεχνολογία στην ζωή μου; Έχει να κάνει με τον θάνατο του πατέρα μου; Έχει να κάνει με λάθος σχέσεις μου; Έχει να κάνει με το πως απλώς μεγαλώνω και γίνομαι πιο συντηρητικός; Έχει να κάνει με τα όσα δεν κάνω; Πόσο πίσω να γυρίζω και πόσα πρέπει να απορρίψω;

8.4.18

Πάσχα

Είμαι στο σπίτι μόνος. Δεν έχω όρεξη ούτε να σηκωθώ από το κρεβάτι. Βλέπω φωτογραφίες από Ελλάδα με ψητά και αρνιά και καλό καιρό και οικογένειες. Χαίρομαι. Και ζηλεύω. Έξω βρέχει και ακούω τον ήχο από τα λάστιχα των αυτοκινήτων που πετάνε το νερό στο πεζοδρόμιο. Κάποια μέρα θα αναστήθω κι εγώ.

7.4.18

Μνημεία βλακείας

Μέχρι τώρα στην ζωή μου έχω τρία μνημεία βλακείας όπως τα αποκαλώ.

Το πρώτο είναι ένας λογαριασμός κινητής τηλεφωνίας στην Q, κοντά στα 1200 Ευρώ. Μίλησα πάνω από 24 ώρες σε μια γκόμενα που ήταν μακριά. Με τα χρήματα αυτά θα μπορούσα να ήμουν εκεί που μένει για μια βδομάδα και να την πηδούσα κάθε μέρα.

Το δεύτερο είναι ένας λογαριασμός σε ένα ελληνικό εστιατόριο στο Λονδίνο πριν δέκα περίπου χρόνια. Ήταν Δευτέρα του Πάσχα και κάναμε δύο άτομα 100 τόσες Λίρες λογαριασμό χωρίς να έχουμε φάει κάτι σπέσιαλ. Θυμάμαι πως τα δύο κομμάτια γαλακτομπούρεκο μόνο μας κόστισαν 20 Λίρες. Ακόμα σιχτιρίζω όποτε τυχαίνει και περνάω έξω από το εστιατόριο...

Το τρίτο είναι τόσο μεγάλο μνημείο βλακείας. Μνημείο με Μ κεφαλαίο. Ούτε καν θα το γράψω. Μόνο ο φίλος μου ο Κοσμάς το ξέρει. Δεν μου κόστισε χρήματα. Χρόνο μου κόστισε.

Όλα για τις γυναίκες. Ποτέ ξανά.

26.1.18

Ναι ρε Amazon

Πέρασα πολλές ώρες της εφηβικής και νεανικής μου ηλικίας ως εξής: Στο δωμάτιο μου στο πατρικό μου σπίτι, ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου, με μια ραφιέρα στα δεξιά μου, τιγκαρισμένη με CDs.

Πρώτα ήταν ένα μαύρο Sony Discman και μετά ένα κόκκινο Phillips. Κάθε μέρα μετά το σχολείο, την προπόνηση και αργότερα την δουλειά, πήγαινα στην γωνία μου και άκουγα ξανά και ξανά την μουσική μου. Με ακουστικά-ψείρες.

Τα χρόνια πέρασαν και πολλά και διάφορα έγιναν και η επαφή με την μουσική μου σε αυτήν τη μορφή χάθηκε για λίγο. Τώρα άκουγα την μουσική που είναι μέσα στο κεφάλι μου. Είναι το MP3 player που έχει τεράστια χωρητικότητα. Κάθε φορά που κάποιος έλεγε μια άσχετη φράση, άρχιζα αμέσως να τραγουδάω τους στίχους που περιέχουν αυτήν την φράση. Αυτοματοποιημένα.

Όταν δούλευα στην Ίο, κάθε πρωί που πηγαίναμε για καθάρισμα έλεγα στον Πάνο να παίξει μια φλασιά που μου έρχονταν στο μυαλό. Τα πρωινά είχαν πολύ πλάκα.

Στο Λονδίνο πήρα μαζί μου το λάπτοπ μου με μερικά Gbyte μουσική. Αγόρασα και μερικά CD εδώ. Και κάθε μέρα που είμαι στον δρόμο έχω μουσική στο MP3 μου.

Τις τελευταίες μέρες δουλεύω πρωί και γυρίζω σπίτι το απόγευμα. Και ξαφνικά μου ήρθε η έμπνευση να συνδέσω το κινητό μου που έχει Amazon music unlimited με τα εξωτερικά ηχεία του κλειστού υπολογιστή μου.

Και νιώθω όπως τότε. Που ήμουν στο κρεβάτι μου και άλλαζα τα cd μου. Το πόση μουσική που άκουγα τότε ακούω πάλι είναι απίστευτο. Κάθε ολόκληρο άλμπουμ που ακούω μου θυμίζει πως ήταν τότε. Μου θυμίζει πόσο χαρούμενος ήμουν τότε. Πόσο πολύ ανυπομονούσα να πάω στην γωνία μου.

Παίζει Joy Division τώρα που γράφω αυτό το κείμενο. Νιώθω πολύ όμορφα. Είμαι πολύ χαρούμενος. Τελικά η ευτυχία είναι τα απλά πράγματα.

28.11.17

What happened to the glorious gone?

What happened to the glorious gone? Richard, did you really made it with the perfect disappearance? When you die you have no senses to feel death. Or life. So it doesn't really matter. You can't see from above what is happening down to earth, as we believe.

But if you are just gone, you can read about you. About who you were. Are you smiling reading all these? Our you just don't care of who you were?

If you made it with your disappearance and you didn't jump off that bridge, and you are somewhere living a peaceful life, I envy you.

13.11.17

Σπίτι

Σπίτι επιτέλους. Τι βλέπω; Βλέπω ανθρώπους που να τα έχουν παρατήσει. Να έχουν παρατήσει τους εαυτούς τους. Βλέπω ανθρώπους γεμάτους νεύρα όλη την ώρα. Βλέπω μαγαζιά που ήταν γεμάτα κόσμο να έχουν αδειάσει και να είναι καταθλιπτικά.

Από την άλλη βλέπω ανθρώπους που δεν τα παρατάνε, δουλεύουν πολύ και σκληρά και προσπαθούν για το καλύτερο. Βλέπω ανθρώπους συγκεντρωμένους στον στόχο τους, να απέχουν από τη γενικότερη βλακεία τριγύρω. Βλέπω καινούρια μαγαζιά γεμάτα όνειρα.

Βλέπω ένα κράτος να λειτουργεί λάθος. Ή να μην λειτουργεί καθόλου.

Θα την βρούμε όμως την άκρη στο τέλος, πιστεύω.

Γιατί βλέπω πως σχεδόν όλοι έχουν δει πιο είναι το πρόβλημα. Και αυτό είναι το πρώτο βήμα. Όταν δεις το πρόβλημα, σιγά-σιγά θα δεις και την λύση.

7.10.17

We'll be singing, when we're winning

Ποιος να φαντάζονταν πως σχεδόν πέντε χρόνια από τότε που ήρθα στο Λονδίνο και άρπαξα την πρώτη δουλειά που βρήκα, έμεινα στο πρώτο μέρος που βρήκα διαθέσιμο, θα εργαζόμουν σε ένα τόσο καλό εστιατόριο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους με βοήθησαν, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους μου ανέβασαν στα ουράνια την αυτοπεποίθηση μου και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους δεν με πίστεψαν και με πείσμωσαν αφάνταστα.

18.8.17

Barcelona is...

For me, Barcelona is not just a football club.

Barcelona is a place I know so well, like I know Athens and London.

Barcelona is my first trip leaving the Greek borders in 2003.

Barcelona is my friends that I'm so impatient to meet, when the Aerobus leave me in Plaça Catalunya, in Cafe Zurich.

Barcelona is taking down the wide pedestrian road that leads to Monument a Colom, where you can smell and feel the sea.

Barcelona is the best llom in the world, in the Mercat de La Boqueria or in Cargolet Picant.

Barcelona is staying speechless inside the Sagrada Família, because it's impossible to believe that humans made this masterpiece.

Barcelona is seeking serenity inside The Barcelona Pavilion of Mies van der Rohe.

Barcelona is the first room in El Museu d'Història de Catalunya in Palau de Mar, where I see the influence my ancestors had in the culture of Catalunya.

Barcelona is taking all the road from Plaça d'Espanya to Castell de Montjuïc visiting the Estadi Olímpic Lluís Companys,Palau Sant Jordi, Fundacio Joan Miro, Museu Olímpic.

 Barcelona is taking the Telefèric, when it was just a basket and not a glass box, feeling like really flying in the air.

Barcelona is the apartment in Canyelles, where we slept only because someone gave us the key to her home.

Barcelona is the long way uphill to Park Güell and the beauty you see there.

Barcelona is Poblenou, the Torre Agbar half-built, the Torre Agbar in full colour and glory, the old Glòries station with the small dirt walkway that takes you to the small square shaped Glòries shopping center that is now huge mall, the Amrey Diagonal, that was so freshly built and so out of the landscape, full of glass.

Barcelona is walking down to Rambla Poblenou and eating Palestinian wrap, thinking it´s a Greek Souvlaki. Is this girl in the beach with the long legs, that I never forgot her face.

Barcelona is looking at every piece of Picasso scattered around the museums of the city, is going all the way to Palau Nacional de Pedralbes to see his ceramics in Museu de Ceràmica.

Barcelona is the doctor in the zoo, trying to communicate and help me with my bruised leg, after all these kilometers of walking in the city. Is the people at Hostel Opera that after explaining what happened are not kicking me in the road, but let me stay till late in the evening to take my flight.

Barcelona is the rooms, the beds, the sofas that I have slept in.

Barcelona is my friend Giannis following me everywhere cause he couldn't speak English, without any complaints. Is the "Golofras" painting (The Harlequin), that makes me laugh like crazy after so many years.

Barcelona is being under the tunnel of L'Aquarium, feeling lost, while sharks are above you.

Barcelona is the no-name squares where I had my first cigarette and coffee of the day.

Barcelona is being inside Casa Batlló, the most beautiful house ever built.

Barcelona is the small football grounds around Camp nou, where kids played football.

Barcelona is all the trips with the Penya, waiting for a game of Barça to begin, making friends for a lifetime.

Barcelona is your heart beating under the badge of the greatest team in the world.

Barcelona is the Irish pub in Carrer St Pau, celebrating with Guinness the victories of the team.

Barcelona is arriving so early in the morning, that you can´t check in your hotel and cafe Roma is still closed so you just go for a walk in the empty Rambla, like in the photo, daring to step on a Miró creation.

Barcelona is looking around for places described in Hemingway books.

Barcelona is thousands photos, millions of memories, beautiful days, lovely nights, dear friends.

Barcelona is every moment that I remember and every moment that I don´t.

Barcelona is not a tourist destination.

Barcelona is my HOME.

15.4.17

Πάλι αναμνήσεις​

Μερικές φορές, όπως απόψε, θυμάμαι τα παλιά. Είναι κάτι που κάνει συχνά κάποιος που ζει στα ξένα. Αφορμή ένα βίντεο που είδα από τον σύνδεσμο της Μπάρτσα στην Αθήνα. Και μετά αρχίζει το σκάλισμα. Που να είναι αυτός; Τι να κάνει; Στο τέλος νιώθω άσχημα που είμαι μακριά και δεν βλέπω κάποιους ανθρώπους και δεν μπορώ να είμαι μαζί τους όπως ήμουν. Από την άλλη όμως νιώθω και τυχερός που δεν βλέπω κάποιους άλλους, ούτε τυχαία- κάτι που θα συνέβαινε αν ήμουν ακόμα στην Αθήνα. Τεσπά, η ζωή μας γίνεται πιο σύντομη, η αναμνήσεις μας πιο πολλές, που έλεγε και το βιντεοκλίπ του τραγουδιού.

17.3.17

Η φωνούλα μέσα μου #2

-"What do you want?"
-"Not to have any connections with idiots like you, maybe?"

16.3.17

Η φωνούλα μέσα μου #1

-"I'm hungry"
-"And idiot as well, but you don't mention it to me"