Card from London #4

Mind the gap part 2

Δευτέρα του Πάσχα.Ξεκινάμε για το London Eye. Τα εισητήρια τα έχουμε βγάλει απο πριν και δεν χρειάζεται να περιμένουμε σε δύο ουρές. Αγοράζω απο μια Ισπανίδα υπάλληλο ενα μικρό βιβλίο για τον μεγάλο τροχό. Εκπληκτικό! Βλέπουμε την πόλη απο ψηλά. Προσπαθούμε να εντοπίσουμε διάφορα αξιοθέατα. Όλοι βγάζουν φωτογραφίες και οι κλασσικές ατάκες ακούγονται. “Να φαίνεται κι αυτό και εκείνο”. Μετά απο μισή ώρα περίπου,πατάμε γή. Καλή εμπειρία. Πηγαίνουμε στην κοντινή γέφυρα και αγοράζουμε 24ώρο εισητήριο για τα ανοικτά λεωφορεία ξενάγησης. Σκέφτομαι πως δεν αξίζει τα λεφτά του. Ανεβαίνουμε στο λεωφορείο. Τσάμπα ακουστικά και σε κάθε σημείο ακούμε τι βρίασκεται γύρω μας. Κατεβαίνουμε στον Άγιο Παύλο. Πολύ πρόσφατα είχα δει ένα ντοκυμαντέρ για τον βομβαρδισμό της γύρω περιοχής απο τους Ναζί στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έλεγα να μπώ, αλλά η τιμή μου φάνηκε κοροιδία και την κάνουμε απο εκεί. Ξανά στο λεωφορείο. Κατεβαίνουμε στο London Dungeon. Απο την προηγούμενη μικρή εμπειρία στο Madam Tussauds, σκέφτομαι πως κάποιος θα μου μείνει στα χέρια και πάμε παρακάτω. Βγαίνουμε στην όχθη του Τάμεση. Μπροστά μας το αντιτορπιλικό (?) Belfast. Μ’ αρέσουν τα πολεμικά πλοία, αλλά βαρίεμαι την συγκεκριμένη στιγμή. Περνάμε απο το δημαρχείο που μοιάζει σαν αυγό και πηγαίνουμε προς Tower Bridge. Την διασχίζουμε πεζοί και κατεβαίνουμε στην όχθη. Παίρνουμε ένα πλοιάριο (συμπεριλαμβάνεται στο 24ώρο εισητήριο του λεωφορείου) και κατεβαίνουμε (ή ανεβαίνουμε; ) τον Τάμεση. Ένας αστείος τύπος, μας λέει τα κλασσικά για το τι να κάνουμε αν βουλίαξουμε και μετά αρχίζει την ξενάγηση. Με καυστικό τρόπο κράζει τους πολιτικούς και την βασιλική οικογένεια ενώ μας εξηγεί την ιστορία κάθε κτιρίου και γέφυρας που περνάμε. Είμαστε ξανά στο London Eye. Αποφασίζουμε να κάνουμε όλον το γύρο του Λονδίνου και να κατέβουμε στην Εθνική Πινακοθήκη για το London Ghost Tour με τα πόδια (επίσης μέσα στο 24ώρο εισητήριο). Γυρίζουμε όλο το Λονδίνο. Έχουμε μια φανταστική ξεναγό αυτήν τη φορά και όχι κασσετούλα. Για πρώτη φορά σε τρεις μέρες, έχει ψύχρα. Φτάνουμε ακριβώς στην ώρα μας για την βόλτα στα φαντάσματα. Ένας παπούλης, καθώς περπατάμε, μας δείχνει διάφορα σπίτια που τα βαραίνουν ιστορίες φαντασμάτων. Μαθαίνουμε για την νόστιμη κρεατόπιτα της κυρίας τάδε στη Fleet street που προμηθευόνταν ανθρώπινο κρέας απο τον αγαπημένο της κουρέα, δυό στενά παρακάτω. Για τρένα φαντάσματα στον υπόγειο, για τον Τζακ τον αντεροβγάλτη, για ένα καμπαναρίο, έξω απο την διεθνή υπηρεσία του BBC, που κτυπάει μόνο του πριν απο παγκόσμιες καταστροφές (όχι πάντα) κ.α.. Μετά απο δύο ώρες περπάτημα αποφασίζουμε πως πεινάμε και πάμε σε ένα ελληνικό εστιατόριο στο Bayswater που είχαμε δει δύο μέρες πριν. Καλό ήταν, αλλά η τιμή στο τέλος πιασωκολέ. Το κομματάκι “σπιτικό γαλακτομπούρεκο” το πληρώσαμε όσο ένα ταψι. Το πάθημα γίνεται μάθημα πάντως. Προλαβαίνουμε τους τελευταίους συρμούς του μετρό και γυρίζουμε στο δωμάτιο.

Τρίτη πρωί στις δέκα με την ψυχή στο στόμα, φτάνουμε στην Εθνική Πινακοθήκη για την Royal London Tour. Ο ξεναγός με ακρίβεια δευτερολέπτου, μας περνάει απο διάφορα παλάτια και βλέπουμε φρουρές να ετοιμάζονται για αλλαγή, να μετακινούνται κλπ. Φύγε εσύ, έλα εσύ ένα σκηνικό. Μαθαίνουμε διάφορες ιστορίες για την βασιλεία και για το πόσο κάθαρμα ήταν ο Τσώρτσιλ, που στην κηδεία του ανάγκασε τον Ντε Γκώλ, να βγει φωτογραφίες μπροστά στην επιγραφή του σταθμού που φέρει το όνομα της μεγαλύτερης νίκης των Άγγλων επί των Γάλλων. Waterloo. Αυτή είναι και η τελευταία επαφή μας με τους ανθρώπους του “The big bus experience” που άξιζε τελικά τα λεφτά του. Αν πάτε, να βγάλετε οπωσδήποτε εισητήριο, αλλά να κάνετε την βαρκάδα και τουλάχιστον μια βόλτα με τα πόδια (δυστυχώς δεν μας έπαιρνε για το Beatles tour) , με τους άριστους ξεναγούς. Να πάρετε και την δωρεάν καρτούλα απο τα γραφεία της εταιρίας που σας δίνει έκπτωση σε διάφορα μέρη. Δέκα με τόνο στους κυρίους. Φάγαμε κάτι πρόχειρο και την κάναμε για το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Ηφαίστεια, εξομοιωτής σεισμού στο Κόμπε, δεινόσαυροι, οικολογία. Όλη η ομορφία και η παραξενιά της φύσης μαζεμένη σε ένα τέλειο μουσείο. Πάμε στο Hamleys (http://www.hamleys.co.uk/) στην Regent street. 7 όροφοι γεμάτοι παιχνίδια! Η χαρά του παιδιού! Κατεβαίνουμε στην Oxford street και χαζεύουμε στις βιτρίνες. Αγοράζω ένα σακίδιο, για να χωρέσουν τα σουβενιρ, απο την Niketown. Μπαίνουμε στο Virgin Megastore που κλείνει στις έντεκα το βράδυ! Αγοράζω φθηνά dvd και με ελληνικούς υπότιτλους. Life of Braian. Το βρήκα επιτέλους! Τρώμε την τελευταία Ask pizza και γυρίζουμε στο ξενοδοχείο για να ετοιμάζουμε τα πραγματά μας.

Ξυπνάμε νωρις. Μπαίνουμε στο μετρό για τελευταία φορά. Φτάνουμε στην Victoria. Με το Gatwick Express φτάνουμε στο αεροδρόμιο. Πίνουμε μια σοκολάτα. Κλάματα για τον αποχωρισμό. Πιάνω την κουβέντα με έναν ισπανό στην ουρά. Γίνεται της πόρνης. Σχολαστικός έλεγχος σε όλα. Χώνω μπινελίκια στις κυρίες που μου δίνουν την κάρτα επιβίβασης, γιατί έπηξα μιαμιση ώρα στην ουρά. Μάλλον συνηθισμένες ήταν. Φτάνω στον αττικό ήλιο και στην κακομοιρία και πάλι. Όλα τα όμορφα στην ζωή, έχουν ένα τέλος…

Card from London #3

Card from London #2

Dali Universe

Ο μεγάλος Μπεν

London Eye

Card from London:British Museum

Card from London:Madam Tussauds

Με τον άρχοντα του τρόμου!

Με τον αγαπημένο μου Χοσέ!

Με τον Ρόκι νουμερο 638!

Card from London #1

"Μ'ακούει κανείς;"

Με τον σατανικό καθηγητή Μοριάρτι

Χειρόγραφο του Τζον Λένον

Mind the gap part 1

Έφτασα μεσημέρι στο Λονδίνο.Οι καπνιστές σε μικρά γυάλινα κλουβία. Περιμένω την Κ. να φτάσει. Πάμε μαζί στο ξενοδοχείο. Πρώτη βόλτα στο Hammersmith. Συναντάμε τον C. Του δίνω τσιγάρα (πανάκριβα στην Αγγλία) και λευκό κρασί. Γυρίζουμε στο δωμάτιο και τρώμε μια άθλια πίτσα και μακαρόνια. Πρώτη μέρα απογοήτευσης και πίκρας. Απογοήτευση γιατί έχω χάσει την μπάλα με το μετρό τους και πίκρα γιατί έχω φάει κλάσιμο απο την W. Απο την άλλη το ξενοδόχειο λέει πολλά (αξίζει τις 410 λίρες το πενθήμερο), έχει καφετιέρα (ότι πρέπει για το πρωί) και ο καιρός είναι καταπληκτικός!

Το πρωί ξυπνάμε και φεύγουμε για London eye. Η ουρά είναι απίστευτή! Αποφασίζουμε να πάμε άλλη μέρα και μπαίνουμε στο μουσείο του Dali στο County Hall.

Πίνακες, γλυπτά και χειρόγραφά του Dali. Ο σουρεαλίσμος σε όλο του το μεγαλείο. Στο υπόγειο έκθεση του Picasso. Κολλάω με έναν υπέροχο πίνακα της μπλέ περιόδου. Βγάζουμε φωτογραφίες στο Big Ben (I was there photos). Φεύγουμε για το Βρετανικό μουσείο. Τεράστιο. Γυρίζουμε σε όλες τις αίθουσες. Περνάμε σχεδόν όλην τη μέρα (μέχρι το κλείσιμο του μουσείου) στις Ελληνικές και Ρωμαικές αρχαιότητες. Τα κλεμμένα γλυπτά του Παρθενώνα είναι εκεί. Σε έντυπό αναγράφεται το ιστορίκο τον γλυπτών, γιατί υπάρχει κόντρα με την Ελληνική κυβέρνηση και τις θέσεις του Μουσείου και του Ελληνικού κράτους. Μου κάνει εντύπωση πως οι θέσεις μας αναγράφονται αναλυτικότατα και υπάρχει και το site του υπουργείου μας. Έμεις μάλλον θα γράφαμε μόνο τις δικές μας! Φεύγουμε για μια “νηστίσιμη” πίτσα, πάνω απο την Oxford street. Ask Pizza λέγεται η αλυσίδα. Να πάτε. Η καλύτερη πίτσα που έφαγα ποτέ. Λεπτό φύλλο, απίστευτα τυρία και ο χώρος μοιάζει με πολυτελές εστιατόριο.Πολύ φτηνό. Μετά ξεκινάμε για μια Ελληνική εκκλησία στο Sheppard’s Bush για την ανάσταση. Στο μετρό βλέπουμε τρεις Ελληνίδες με κερία. Κατεβαίνουν στο Bayswater. Κατεβαίνουμε και μεις. Μου εξηγούν πως υπάρχει και εκεί εκκλησία, της Αγίας Σοφίας. Φτάνουμε στο μέρος. Πάνω απο χίλια άτομα εκεί. Βγαίνει το άγιο φώς. Ο παπάς ξαναμπαίνει μέσα. Δεν ακούμε τίποτα. Στριμωξίδι και σχόλια παντού. Γαμπροί και νύφες “ψάχνονται”. Πολλοί λένε “αν δεν τον δω σήμερα, θα τον δω του χρόνου”. Όλοι προσπαθούν να μπουν μέσα στον ναό. Χάος και βαρβαρότητα! Κάποιοι (λίγοι) φιλιούνται και τσουγκρίζουν αυγά. Κάποιοι φεύγουν. Αρχίζω να καταλαβαίνω πως ο παπάς είπε το Χριστός Ανέστη, αλλά εδώ αποφασίζεις εσύ πότε γίνεται αυτό και φεύγεις. Φεύγω απογοητευμένος για το χάος.

Κυριακή πρωί φεύγουμε για το Madam Tussauds με εισητήρια που βγάλαμε απο το ξενοδοχείο. Μικρή η ουρά και έλεγχος σε όλες τις τσάντες. Μπαίνουμε μέσα. Η ατμόσφαιρα είναι σαν σε πάρτι απλών ανθρώπων με διάσημους. Φωτογραφίες παντού! Μετά μπαίνουμε σε ένα σκοτεινό μέρος με ηθοποιούς στον ρόλο των αιμοσταγών ισοβιτών.Η Κ. έχει κλάσει μαλλί. Με κρατάει σφιχτά απο το μπράτσο και με τραβάει στην εμφάνιση κάθε ηθοποιού. Δύο τύποι στέκονται σε μια γωνία και μας κοιτάνε. Η Κ. με τραβάει προς τα πίσω και εγώ λέω “να σου γαμήσω”. Ο τύπος μας πλησιάζει και μου μιλάει στα ελληνικά. Με ρωτάει τι έπαθε αυτή. Του εξηγώ πως θα μου ξεκολλήσει το μπράτσο απο τον φόβο. Βάζει το χέρι του στον τοίχο και την ρωτάει “where are you from?”. “Ellada” απαντάει αυτή αλλά δεν τον πείθει. Τον κοιτάζω προσεκτικά στο πρόσωπο. Πιτσιρικάς είναι με πολύ καλο μεικ απ! Περνάμε απο εκει. Σε έναν φαρδύ διάδρομο στέκεται μια μορφη με μακρυα μαλλία και σκυμμένο το κεφάλι. Προχωράει αργα προς το μέρος μας. Ξαφνικά έρχεται με χορευτικές κινήσεις καταπάνω μας. Δευτερο κλάσιμο για την Κ. Καταλαβαίνω απο την φωνή πως είναι γυναίκα και νιώθω τα χέρια της σαν αέρα πάνω απο το κεφάλι μου. Αυτό ήταν λίγο τρομακτικό. Πολύ αέρινη! Σαν φάντασμα. Μπαίνουμε στα μικρά μαύρα ταξί και βλέπουμε το πνεύμα του Λονδίνου απο τον μεσαίωνα μέχρι και σήμερα! Πάρα πολύ όμορφο! Όλη η ιστορία περνά μπροστά απο τα μάτια μας! Παίρνουμε τα απαραίτητα σουβενιρ απο εκεί και φευγουμε για το σπίτι του Σερλοκ Χολμς στην Baker Street. Στην έξοδο ένας “αστυνομικός” ελέγχει τα εισητήρια. Ανεβαινουμε τα σκαλιά και εκεί βρίσκεται ο δοκτώρ Γουότσον. Ένας ηλικιωμένος, ευγενικός κύριος με πολύ όμορφη προφορά.Μιλάει και πολλες γλώσσες όπως διαπιστώνουμε. Μιλάμε μαζί του και βγάζουμε φωτογραφίες. Ανεβαίνουμε τους δύο ορόφους με τα πατώματα που τρίζουν και βλέπουμε πολλά εκθέματα πολύ παλία. Απο τον καιρό του Χολμς. Στον τελευταίο όροφο υπάρχουν κέρινα ομοιώματα με αναπαραστάσεις απο φόνους που προέρχονται απο τα βιβλία. Βγαίνω μια φωτογραφία με σατανικό χαμόγελο δίπλα στον Μοριάρτι! Το διπλάνο δωμάτιο δείχνει αρκετά φρικιαστικό. Τα εκθέματα με τα πτώματα είναι ανατριχιαστικά. Πάμε για Ask pizza (είπαμε πως είναι τέλεια) και μετά σε τρία μαγαζια.Το πρώτο είναι αφιερωμένο στον Elvis. Το δευτερο στους Beatles και το τρίτο έχει μέσα αυθεντικά χειρόγραφα και αντικείμενα προς πώληση, πάλι των Beatles (είσοδος 1 Λίρα). Κατεβαίνουμε στο Westminster Abbey. Στις 17:45 έχει συναυλία εκκλησιαστικού οργάνου. Δεν την προλαβαίνουμε και περιμένουμε για την λειτουργία. Μας το εξηγούν αυτο, αλλά επιμένουμε. Όλοι μπαίνουμε μέσα με τάξη και απόλυτη ησυχία. Στις θέσεις υπάρχουν μικρά τετρασέλιδα φυλλάδια με το πρόγραμμα της λειτουργίας. Στεκόμαστε για να τραγουδίσουμε κάποιους ύμνους με συνοδεία του οργάνου, ακούμε καθισμένοι κάποια αποσπάσματα του Ευαγγελλίου (απολύτη ησυχία ξαναλέω), και η σοπράνο Cecilia (ωραίο όνομα!) Osmond τραγουδάει. Ο παπάς μας ρίχνει αγιασμό και κάπου εκεί τελειώνει. Με απόλυτη τάξη αποχωρούμε, ενώ όσοι συνετέλεσαν στην λειτουργία, μας περιμένουν σε γραμμή στην είσοδο. Καμμία σχέση με όσα είδα την προηγούμενη μέρα στην εκκλησία μας. Σκέφτομουν πως αν και κάποια διαφορά υπάρχει στα δογματά μας, σίγουρα ξέρουν να περνάνε “τον λόγο του Θεού” καλύτερα απο εμάς.Γυρίζουμε στο δωμάτιο.

Συνεχίζεται…

London calling

London calling to the faraway towns
Now war is declared - and battle come down
London calling to the underworld
Come out of the cupboard,you boys and girls
London calling, now don't look to us
Phoney Beatlemania has bitten the dust
London calling, see we ain't got no swing
'Cept for the reign of that truncheon thing

 

Αύριο τέτοια ώρα θα είμαι στο Λονδίνο για πέντε μέρες. Σας εύχομαι Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση! Ανάσταση στο μυαλό και στην ψυχή!

Σ'έπιασα, λαμόγιο!

Την φωτό την βρήκα στο περιοδικό "Εικόνες" του "Έθνους". Γιατί παραδίδεις βραβείο στο "ΚΑΠΗ", ρε λαμόγιο;

Τραγική νύχτα!

Τραγική η εθνική μας απόψε! Δεν τελείωσε τίποτα ακόμα, μετά και την ήττα της Νορβηγίας, αλλά αυτή η ήττα ήταν βαριά. Κερδίζοντας την Μάλτα μπορούμε να σώσουμε την παρτίδα.

Με χάλασε πολύ η εικόνα των Τούρκων να χοροπηδάνε στο κέντρο του γηπέδου μετά το τρίτο γκόλ τους. Με χάλασαν πιο πολύ οι σκατοφασίστες που έπαιζαν ξύλο στο πέταλο και πέταξαν έναν τόνο υλικό στο γήπεδο. Ακόμα πιο πολύ με χάλασε ο Γιούρκας.

Φίλε; Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, πως όλοι εσείς που κερδίσατε το ευρωπαικό κύπελλο, θα είστε υπεράνω κριτικής εκ μέρους μου. Σας έχω πολύ ψηλά! Θα μπορούσα να σου επιστρέψω αυτά που είπες και να σου πω “εσύ, να πας να γαμηθείς”. Το ψέλλησα στο γήπεδο. Ψέμματα! Το φώναξα! Το μετάνιωσα! Αλλά….Ήσουν τραγικός! Ο χειρότερος του γηπέδου! Προκλητικός! Ούτε επιθετικές πρωτοβουλίες πήρες, ούτε ανέκοψες το 17 των τούρκων. Τίποτα! Μηδέν! Αντί να σκύψεις το κεφάλι, να κλειστείς ένα μήνα στο σπίτι σου απο ντροπή, γυρνάς και βρίζεις, αυτόν που πληρώνει να σε δει. Αν σου έχει μείνει λίγη τσίπα, μην ξαναπαίξεις στην εθνική! Ή έστω ζήτησε συγνώμη!

Γιακουμάτο; Γιατί δεν παρατάς το υπουργείο να αναλάβεις προπονητής της Εθνικής; Θα τα κάνεις καλύτερα όλα εσύ! Όπως τα κάνεις στο υπουργείο σου! Κάτι λαμόγια σαν εσένα έτρεχαν στις υποδοχές για να βγούν φωτογραφία με τον “Γερμανό” και με τα “ΚΑΠΗ”. Ούστ, καραγκιόζη!

My Chemical Romance

The Ghost of you.

Δυνάμωσε την ένταση!

Σκοπός 27

Μάνα…

Σου γράφω από την σκοπιά 27, για στερνή φορά,

Έχω υπηρεσία απόψε τέσσερις με εφτά,

Στεκώμενος μέσα σε ένα κουτί ψάχνω να βρω

Κάποιον εχθρό, αλλά δεν υπάρχει τίποτα εδώ,

Το μέταλλο απ’ το κράνος στενεύει, μαζί κι ο νους μου

Κι έχω πρόβλημα μ’ αυτούς, που τα παιδιά λένε παλιούς.

Δεν υπάρχει να φυλάξω τίποτα απόψε εδώ,

Μη με ψάξεις να με βρεις,

Απόψε λέω να χαθώ.

Ισοπεδώθηκε κι η λογική που είχα για χρόνια,

Από ένα μάτσο κωθώνια, που ’χουν στον ωμό γαλόνια

Η ησυχία που χει, μάνα, απόψε είναι ένοχη,

Και στα αυτιά μου έχω τις φωνές τους από το πρωί.

Δεν βλέπω απόψε ουρανό,

Οι ψυχές δεν ξέρω που πάνε,

Πως πάω χαμένος νομίζω, σαν το φαΐ που πετάνε.

Οι υπόλοιποι στον θάλαμο πια δεν μου μιλάνε,

Αφού δεν βρίσκω το λόγο σε κανένα να μιλώ.

Στέκομαι μόνος στο κρεβάτι μου απλά και προσποιούμαι,

Και γράφω όπου βρω την λέξη αρνούμαι,

Γιατί,

Αρνούμαι, να ’χουμε ειρήνη και να είμαι εδώ,

Αρνούμαι, να τους παρακαλάω για να σε δω

Αρνούμαι, να γυρίζω στο παντού και πουθενά

Για ένα χαρτί που εντέλει δεν σου δίνει τίποτα,

Νιώθω στείρος,

Του μυαλού μου η βίδα έχει λασκάρει,

Παρ’ το χαμπάρι, στο δρεπάνι τους δεν γίνομαι στάρι,

Είμαι ο σκοπός 27 κι ώρα πήγε εφτά παρά

Κι οι άλλοι ετοιμάζονται να μπουν στην σειρά.

Βγάζω το κράνος, φοράω επάνω γεμιστήρα

Μάνα,

Μη με παρεξηγείς που απόψε τα πήρα,

Είμαι στην ώρα μηδέν,

Κάπου στην χώρα μηδέν,

Σκοπός 27-Πατρίδα

Ένα-μηδέν.

 

Στίχοιμα

Περισσότεροι Orishas

Ακόμα ένα βίντεο απο την συναυλία των Orishas (δεν τράβηξα άλλο, οπότε τέλος με αυτο το θέμα).

 

Γιουροφτύσιον

Ανάμεσα στον Σαμπρέλ(α), τον ψιλοζάκια Τζο Κόκερ των Βαλκανίων και την βρωμόκολη Τάνγκα (συμπάθειες είναι αυτές), η επιτροπή και το κοινό ομόφωνα αποφάσισαν πως ο Σαμπρέλ(ας) θα εκπροσωπήσει την χώρα μας και θα αναδείξει την αθάνατη ελληνική λεβεντιά στην Φιλανδία, με το ιμιτασιόν Ρίκι Μάρτιν κομμάτι "Yassou arapi". Βοήθεια μας!

 

Υ.Γ. (άσχετο) Χοντρέ; αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει μαζί μου. Περαστικά σου!