Με αφορμή ένα όνειρο:update

Έμαθα από τον Γιώργο τον ψηλό για τον Νίκο τον κολλητό μου και για την Ευδοξία!

Ο Νίκος, λέει ασχολείται με οικοδομικές επιχειρήσεις και έφαγε 400 Ευρώ σε μία βραδιά, στο στριπτιτζάδικο και η Ευδοξία είναι παντρεμένη-χωρισμένη με ένα παιδί που το μεγαλώνουν οι γονείς της και πλέον την φωνάζουν Εύα!

Match day

Το Σάββατο ήταν ημέρα αγώνα! Έδωσα ραντεβού με την Χριστίνα στον Πειραιά για να πάμε παρέα στο Καραϊσκάκη, να πάρω το διαρκείας της Εθνικής και μετά για καφέ. Ως συνήθως άργησα τρία τέταρτα! Η Χριστίνα τα είχε πάρει άσχημα και για να την ηρεμήσω υποσχέθηκα να της πάρω ένα προστατευτικό για το καινούριο της swatch. Κατεβήκαμε στο Πασαλιμάνι, προστατευτικό δεν είχε και πήραμε ταξί για το γήπεδο. Πήγαμε στο γκισέ έξω από την Θύρα 17 και πήραμε το εισιτήριο. Κόψαμε μία βόλτα πάνω κάτω στα μαγαζιά. Αν και δεν είμαι Ολυμπιακός, μπήκαμε στο Μουσείο του Ολυμπιακού, κάτω από τις κερκίδες του γηπέδου. Πολύ ωραίος χώρος, φωτεινός αν και περίμενα κάτι περισσότερο. Η τιμή όχι πολύ καλή! 4 ευρώ (στο τεράστιο μουσείο της Μπαρτσελόνα η είσοδος είναι στα 7 ευρώ). Έβγαλα μερικές φωτογραφίες (η κάμερα του κινητού μου μάλλον τα έχει παίξει και βγήκαν άθλιες) και το ίδιο έκανε και η Χριστίνα.

Μετά πήγαμε στο pure red για καφέ. Καθίσαμε σε έναν καναπέ και βλέπαμε το γήπεδο. Είχαν ήδη ξεκινήσει οι προετοιμασίες για τον αγώνα! Κάποιοι υπάλληλοι έβαζαν μπλε και άσπρα χαρτονάκια και προγράμματα του αγώνα στα καθίσματα, το χορτοκοπτικό αυτοκινητάκι έκανε τις τελευταίες βόλτες του στον αγωνιστικό χώρο και τα μάτριξ του γηπέδου έπαιζαν με την σειρά τα βίντεο που είχαν ετοιμαστεί για το βράδυ.

Το απόγευμα ξεκίνησα για το γήπεδο και πάλι. Έβλεπα την βροχή να πλησιάζει. Πήρα έναν ηλίθιο ταρίφα που άκουγε με προσοχή ηλίθιες κρητικές μαντινάδες που έστελναν οι ακροατές του ραδιοφωνικού σταθμού της κακίας ώρας. Αφού κάναμε τον γύρω του Πειραιά δύο φορές, έφτασα στο γήπεδο. Έξω από τον ηλεκτρικό υπήρχε μια μεγάλη χαμογελαστή ομάδα Νορβηγών φιλάθλων. Ανέβηκα την κυλιόμενη σκάλα του σταθμού. Μπροστά μου, ένας Νορβηγός, μου ευχήθηκε καλή τύχη για τον αγώνα και του ανταπέδωσα.

Στην είσοδο της θύρας, τα κορίτσια της Vodafone (μμμμ…) μοίραζαν μπλε καπέλα. Πήρα καφέ και νερό και κάθισα στην θέση μου. Άρχισε να βρέχει όταν η ομάδα μας μπήκε στο γήπεδο για προθέρμανση. Χειροκροτήματα από όλες τις εξέδρες. Ο κόσμος μαζευόταν σιγά-σιγά και η βροχή δυνάμωνε. Πολύ γρήγορα ο αέρας άρχισε να φέρνει την βροχή προς τα καθίσματα! Ο πανικός! Όλοι άρχισαν να ανεβαίνουν προς τα πάνω.

Η βροχή σταμάτησε. Ο διαιτητής βγήκε δύο φορές για να ελέγξει τον αγωνιστικό χώρο. Την πρώτη φορά αποδοκιμάστηκε, ενώ την δεύτερη φορά, όποτε η μπάλα κυλούσε στο χορτάρι ένα “όλε” ακούγονταν από την εξέδρα. Οι ομάδες ξαναβγήκαν για προθέρμανση και μετά από 50 περίπου λεπτά καθυστέρηση ο αγώνας ξεκίνησε.

Στο πρώτο ημίχρονο η εθνική μας έπαιξε καταπληκτικό ποδόσφαιρο. Το χάρηκα πολύ γιατί ήταν η απάντηση σε όλους αυτούς που περίμεναν στην γωνία τον Ότο για να του τα χώσουν και θα άρχιζε το ίδιο βιολί (αυτόν γιατί τον βάζει, αυτόν γιατί δεν τον βάζει, αυτόν γιατί δεν τον παίρνει κλπ) .Ο Γιούρκας ήταν καταπληκτικός! Έκανε καταπληκτικές κατεβασιές, απέφευγε πολύ εύκολα τους Νορβηγούς και ξεσήκωνε την εξέδρα! Οι Νορβηγοί είχαν πολύ καλές ευκαιρίες αλλά ήταν άστοχοι. Το γκολ του Κατσουράνη ήταν απίστευτο!

Στο δεύτερο ημίχρονο οι Νορβηγοί ήταν καλύτεροι! Ήμασταν τυχεροί, αλλά είχαμε και ένα δοκάρι!
Τέλος καλό, όλα καλά! Πάμε για το τρία στα τρία!

A poem

As you fly butterfly,

I see new flavours in the sun..

take my five senses..

discover the sixth..

let's fly together butterfly..

do not be afraid to reach the sun..

take my five senses before we start burning..

my eyes want to see you..

my skin calls for you..

I can be your flower mysterious butterfly..

come and take me...

do not be afraid to reach the sun with me



~M-D~

Impossible is nothing!

Όταν μιλάει η καρδία και η ψυχή, το χρήμα σιωπά. Όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε να καταφέρουμε πολλά. Στον αθλητισμό και στην ζωή…
Ευχαριστούμε! Μας κάνατε και πάλι υπερήφανους!

Η επιστροφή

Γύρισα. Πίκρα. Είμαι στο σπίτι από την Κυριακή το απόγευμα. Δεν είχα όρεξη να ξαναφύγω για Ίο, ούτε να κάνω τίποτα γενικά. Την έχω αράξει στο σπίτι και δεν κάνω τίποτα. Μόνο καθαριότητες με το σταγονόμετρο. Αρχίζει μια δύσκολη περίοδος. Δεν υπάρχουν πολλά φράγκα, ούτε πολύ όρεξη να κάθομαι να ασχολούμαι με ηλίθιους στον περίγυρο μου. Αλλά όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ, ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας των αλλαγών. Γι’ αυτό έχω όρεξη!

Μου έφτιαξε πολύ η διάθεση που ο Ιωνικός πήρε μέσα στο Ο.Α.Κ.Α το διπλό από τον Παναθηναϊκό. Είναι φοβερό το συναίσθημα να σου λένε όλοι πως είσαι κάθε χρόνο για βήτα εθνική και να τους χαλάς τα πάρτι και τις γιορτές (Θυμηθείτε και την γιορτή της Α.Ε.Κ. πριν λίγα χρόνια που τους την χάλασε ο Νατσούρας) και να μένεις όρθιος. Περιμένω να δω και την συνέχεια…

Αυτό που με χάλασε είναι που θέλουν από το υπουργείο παιδείας να μάθουν τούρκικα στα σχολεία μας. Δεν γνωρίζω αν αφορά μόνο την μειονότητα στην Θράκη. Νομίζω όμως πως πρέπει πρώτα να μάθουν ελληνικά (όχι μόνο την μειονότητα, αλλά σε όλα τα ελληνόπουλα) και μετά ας τους μάθουν και σουαχίλι. Μάθετε στα παιδιά την γλώσσα τους, την ιστορία τους και τον πολιτισμό τους και μετά δώστε τους τα απαραίτητα εφόδια για να καταξιωθούν στην ζωή (τα τουρκικά είναι σαφώς ένα από τα μεγαλύτερα εφόδια!) Βρε ουστ και πάλι!

Περισσότερα για τις διακοπές μου και φωτογραφίες σύντομα…

Κλειστόν λόγω διακοπών

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας της ξεκούρασης, ο Σεπτέμβρης της αλλαγής. Καλό καλοκαίρι!

Βαρέθηκα

Βαρέθηκα τα πολλά που τις ελπίδες στερεύουν,
τα μεθυσμένα τα βράδια τις αναμνήσεις που φέρνουν,
όσα καλά μου ´χουν τύχει μόνο για λίγο να μένουν,
να βλέπω άχρηστες μέρες να περνάνε να φεύγουν.
Βαρέθηκα να μετράω λίγα σωστά, πολλά λάθη,
να καίγονται τα όνειρά μου πρώτα καπνός, μετά στάχτη,
Βαρέθηκα να πολεμάω σε μια άνιση μάχη,
βλέπω το μέλλον μου σ´ανθρώπους που πέθαναν μονάχοι.
Βαρέθηκα να μη μπορώ ποτέ σε κάτι να ελπίζω,
το χρώμα που ´χουν οι μέρες μου να ´ναι πάντα το γκρίζο.
Βαρέθηκα και τη γνώμη που έχουν οι άλλοι για μένα,
μα το μυαλό μου αντέχει ακόμα και με σπασμένα τα φρένα.
Βαρέθηκα όλους αυτούς που προσκυνάνε το χρήμα,
μόνοι χωρίς αντίδοτο σε ένα λάκκο με φίδια
Βαρέθηκα τους δήθεν φίλους που χτυπάνε πισώπλατα,
κρύβουν συνέχεια τη βρωμιά τους με χιλιάδες αρώματα.
Μα πιο πολύ βαρέθηκα αυτούς που φάνηκαν αχάριστοι,
εθιστήκανε στο ψέμα κι έτσι πάθανε εξάρτηση,
Βαρέθηκα όλα τα ψώνια μες τη hip hop φάση,
όλοι μάγκες στα λόγια μα ποτέ λίγη δράση.

Βαρέθηκα, σε κόλπο μπλέχτηκα πολλά ανέχτηκα,
ανεύθυνα, τα λόγια από άτομα που ήταν ψεύτικα,
συγκέντρωσα, δυνάμεις άντεξα ποτέ δεν έπεσα,
νίκησα, ποσά δεν δέχτηκα τους όρους έθεσα.

Βαρέθηκα να ψάχνω ένα νόημα να βρω,
με κακόγουστο αστείο να μοιάζει η ζωή που ζω,
κάποιοι θα πουν πως είναι ωραία κάποιοι άλλοι ίσως το αντίθετο,
Βαρέθηκα ψάχνοντας το πιο ταιριαστό επίθετο,
κι αυτούς που δεν εκτίμησαν όταν δίπλα τους στάθηκα,
αυτούς δεν τους βαρέθηκα απλώς, μα τους σιχάθηκα,
Βαρέθηκα περιοδικά με μοντέλα μοδάτα, μπουρδέλα
και όταν κάθομαι να γράφω να βγαίνει μόνο πόνος στην πένα,
είμαι εγώ για μένα, εσύ για σένα,
ο καθένας για την πάρτη του και όλα γύρω μας ξένα,
νόημα κανένα δεν υπάρχει, είμαστε λίγοι, μονάχοι,
βαρέθηκα το μυαλό μου με κάποιον πάντα να πρέπει να τα ´χει,

Bαρέθηκα όλα τα "ίσως" τα "πρέπει", τον χρόνο που τρέχει,
τις έχθρες, το μίσος, όσα η ψυχή δεν αντέχει,
όσα η ζωή ανατρέπει, όσους με βγάλανε φταίχτη,
όσα ζητάω από μένα όταν κοιτάω τον καθρέφτη.


Βαρέθηκα, σε κόλπο μπλέχτηκα πολλά ανέχτηκα,
ανεύθυνα, τα λόγια από άτομα που ήταν ψεύτικα,
συγκέντρωσα, δυνάμεις άντεξα ποτέ δεν έπεσα,
νίκησα, ποσά δεν δέχτηκα τους όρους έθεσα.


Βαρέθηκα,FF.C

Αρχίζει το ματς...

Σήμερα πήγα στο γήπεδο. Το πρώτο φιλικό στην Νεάπολη. Ιωνικός-Α.Ε.Κ. Αγόρασα διαρκείας στην 1-2. Το παιχνίδι έληξε 1-1 και ο Ιωνικός μου φάνηκε πολύ βελτιωμένος σε σχέση με πέρσι. Το γκολ του Ιωνικού έβαλε ο Ονουάτσι, μετά από λάθος επιστροφή του Περλάσα στον Χιώτη (Ο Περλάσα νωρίτερα παραλίγο να κάνει το αυτογκόλ).Ο Μπεντενίκ, ο καινούριος Γάλλος τερματοφύλακας φαίνεται σαφώς πιο σταθερός και καλός από τον Μπεκίαι. Ο Ζαβάνιο στην άμυνα θυμίζει παλιούς καλούς και σκληρούς αμυντικούς που είχαμε πάντα στην ομάδα. Πάρα πολύ καλός ήταν και ο Φαμπίνιο που νομίζω πως φέτος θα είναι από τους παίκτες-έκπληξη του πρωταθλήματος. Καλός τεχνίτης και πολύ άνετος με την μπάλα στα πόδια. Με απογοήτευσε ο Ντα Κόστα ο οποίος τον τελευταίο καιρό φαίνεται να ασχολείται περισσότερο με το μαλλί του, παρά με το να παίξει μπάλα.Από την Α.Ε.Κ. τίποτα ιδιαίτερο αλλά δεν έπαιζε με την βασική ομάδα.Ο αγωνιστικός χώρος ήταν σαν χωράφι! Δήμαρχε, έρχονται εκλογές. Για να κάνουμε κάτι…

Με αφορμή ένα όνειρο

Χθες βράδυ είδα ένα περίεργο όνειρο. Δεν βλέπω πολύ συχνά όνειρα, αλλά όποτε βλέπω είναι πολύ περίεργα. Ήμουν σε ένα μέρος που ήταν κάτι ανάμεσα σε Μοναστηράκι και παζάρι στον Πειραιά. Οι δρόμοι ήταν πιο μεγάλοι και δεν υπήρχε και πολύς κόσμος. Ένιωθα πως κάποιος με κυνηγούσε και κοιτούσα συνεχώς πίσω μου. Αποφάσισα για να γλιτώσω να μπω σε ένα μαγαζί που όμως ήταν στον τρίτο όροφο και υποτίθεται πως το ήξερα. Ανέβηκα από τις σκάλες και μπήκα σε μια ανοικτή πόρτα. Εκεί σε ένα δωμάτιο είχε πολλά βιβλία, όλα δερματόδετα. Έκανα πως χάζευα τα βιβλία. Οι τίτλοι τους ήταν τελείως άγνωστοι σε μένα, αλλά η δουλεία που είχε γίνει επάνω τους ήταν φανταστική. Μόνο δύο πελάτες ήταν μέσα. Υπήρχε μια άσπρη πόρτα και από πίσω της ακούγονταν φασαρία. Έσπρωξα την πόρτα και είδα πως είχε ράφια ντέξιον. Ήταν γεμάτα με πουλόβερ με φανταστικά μοτίβα. Στα χαμηλά ράφια είχε μικρά-μικρά πλαστικά αντικείμενα, κυρίως παιχνιδάκια σαν αυτά που κερδίζαμε μικροί σε μηχανήματα με το πενηντάρικο. Κοίταξα μερικά από αυτά και χαμογέλασα. Μου θύμιζαν τα παιδικά μου παιχνίδια.

Άρχισα να κοιτάζω τα πουλόβερ. Κανένα δεν ήταν το ίδιο. Όλα είχαν διαφορετικό σχέδιο. Μου άρεσαν μερικά, αλλά κάποιος πάντα μου τα άρπαζε πριν προλάβω να τα πάρω. Ένα από αυτά κατάφερα να το πάρω. Δεν ήταν στο νούμερο μου και ρώτησα αόριστα “έχετε σε έξτρα λαρτζ;”. Μία κοπέλα μου είπε “ότι βλέπεις έχουμε” και μου το πήρε από τα χέρια. Γύρισα και την κοίταξα. Ήταν η Πόπη. Μία κοπέλα που κάναμε μαζί αγγλικά πριν πάρα πολλά χρόνια.

Ξύπνησα. Άρχισα να αναρωτιέμαι που κολλάει η Πόπη σε όλο το όνειρο (λες και τα υπόλοιπα κόλλαγαν). Η Πόπη ήταν μια μελαχρινή αδύνατη κοπέλα, με μια ελιά σαν πάνω από τα χείλη σαν της Σίντι Κρόφορντ. Δεν ήταν και ιδιαίτερα εκδηλωτική. Πολύ μαζεμένη. Και όποτε την πειράζαμε θύμωνε με μία παράξενη έκφραση. Την ίδια έκφραση που είχε όταν μου άρπαξε το πουλόβερ.

Σκεφτόμουν που πηγαίνουν όλοι όταν τελειώνουμε από το σχολείο; Σαν να εξαφανίζονται. Σπάνια ως ποτέ συναντάς κάποιον. Για παράδειγμα, τον Νίκο, τον κολλητό μου μέχρι το γυμνάσιο έχω να τον δω χρόνια. Καμία επαφή!

Τυχαίνει επίσης να βλέπω στον δρόμο την Έλενα που μου άρεσε πολύ στο δημοτικό αλλά δεν της μιλάω. Ούτε και εκείνη. Σαν να προσπαθούμε να αποφύγουμε ο ένας τον άλλον. Θυμάμαι τα πάρτι που έκανε σπίτι της. Καλεσμένοι ήταν μόνο εγώ, η Νανά, ο Νίκος και κάτι ξαδέλφια της. Ξέρω πως με συμπαθούσε το ίδιο, αλλά γιατί τώρα κάνουμε πως δεν βλέπουμε ο ένας τον άλλον;

Θυμάμαι τον Ανδρέα, που όταν νευρίαζε, δάγκωνε τον διπλωμένο δείκτη του χεριού του και έλεγε πάντα “Μωρή, αδελφή” και όρμαγε στον “εχθρό” που τον είχε πειράξει.

‘Η την Ευδοξία που έκανε τα μεγαλύτερα και καλύτερα πάρτι. Πάρα πολλοί πηγαίναμε και περνάγαμε τέλεια. Εκεί πρέπει να χόρεψα το πρώτο μου “μπλουζ” (το Carrie των Europe νομίζω),εκεί πρέπει να ήπια και το πρώτο αλκοόλ μου. Κάποτε συνάντησα τον Κώστα, έναν συμμαθητή και γείτονα της Ευδοξίας. Μου είπε πως μετά το Δημοτικό σαν να άνοιξε η γη και την κατάπιε. Δεν την είχε δει ποτέ!

Τέλος πάντων! Θα ήθελα πολύ κάποια στιγμή να τους έβλεπα όλους κάπου μαζεμένους και να λέγαμε ο καθένας τι κάνουμε. Που βρισκόμαστε. Τι καταφέραμε. Γιατί χαθήκαμε. Αλλά μάλλον είναι αδύνατο. Φαντάζομαι πως χιλιάδες παιδία που μεγάλωσαν μαζί, χάθηκαν όπως εμείς. Και πάντα υπήρχαν κάποιοι, όπως εγώ, που αραιά σκέφτονται τους υπόλοιπους. Ίσως το κάνουν όλοι.

Καλοί μου φίλοι να είστε καλά όπου κι αν είστε! Κάποιος ακόμα σας σκέφτεται και σας αγαπάει!

Βαρεμάρα!

Σήμερα βαριέμαι απίστευτα! Ξύπνησα κατά τις δέκα, αγόρασα και διάβασα την εφημερίδα μου μέσα σε μισή ώρα και γυρνάω στο σπίτι χωρίς να ξέρω τι να κάνω. Έκανα σκαν στον υπολογιστή με το Norton και καθόμουν σαν χαζός και κοίταγα την εξέλιξη του. Θα κάνω το ίδιο και με την ανασυγκρότηση σε λίγο. Θα ασχοληθώ λίγο και με τα φυτά μου. Αλλά μέχρι το βράδυ τι θα κάνω;

Κάθε λιμάνι και καημός....

"...Χάρτα δικαιωμάτων του επιβάτη της ακτοπλοΐας παρουσίασε την Πέμπτη η
Υπερνομαρχία Αθηνών-Πειραιώς, με σειρά προτάσεων για την προστασία των
καταναλωτών. Με ανακοίνωσή του, το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας υπενθύμισε τη
δική του Χάρτα των επιβατών..."

Απο in.gr


"...Όπως αποκάλυψε η εφημερίδα Τα Νέα, με Προεδρικό Διάταγμα της 6ης Ιουλίου που πέρασε χωρίς να προηγηθεί ανακοίνωση του ΥΕΝ ούτε συζήτηση στη Βουλή, αίρεται στην πράξη το όριο ηλικίας στα πλοία, θέμα για το οποίο είχαν συμφωνήσει όλα τα κόμματα το 2001, μετά το τραγικό ναυάγιο του Εξπρές Σάμινα..."

Απο in.gr

Πόσοι από τους πολιτικάντηδες που ασχολούνται με την ναυτιλία έχουν ταξιδέψει με τους σκυλοπνίχτες του Αιγαίου; Πόσοι έχουν ταξιδέψει με ιπτάμενα δελφίνια (τα παλιά φέρετρα που τα μισά έχουν πάρει φωτιά μόνα τους καταμεσής του πελάγου και κάποτε έκαναν δρομολόγια στον Αργωσαρωνικό) από Ίο με εφτά μποφόρ, τα μισά καθίσματα τύπου πούλμαν σπασμένα να κτυπάνε σε κάθε κύμα και μια στρατιά από τουρίστες να ξερνοβολάνε παντού; Πόσοι είδαν και συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο ενός σαπιοκάραβου που αφού άλλαξε μοκέτες, κουρτίνες και καθίσματα και έβαψε το πλοίο στα χρώματα του σπόνσορα, ρωτούσε τους στοιβαγμένους επιβάτες “αν τους άρεσε η ανακαίνιση του πλοίου;”

Γιατί δεν ρωτάνε πόσο ακρίβυνε το εισιτήριο, με τα ίδια σαβουρόπλοια για Ίο (αυτήν ξέρω, αυτήν εμπιστεύομαι που έλεγε και η διαφήμιση) τα τελευταία δέκα χρόνια; Πού είναι η επιτροπή ανταγωνισμού;

Άντε να χαθείτε (για να μην τα πω πιο χοντρά) που θέλετε και Χάρτες και άρση του ορίου ηλικίας! Ουστ!

Μικρά και ασήμαντα ερωτήματα...

• Γιατί αρέσει στους ανθρώπους να λένε ψέματα;
• Γιατί αρέσει στους ανθρώπους να τους λένε ψέματα;
• Γιατί στο μηχάνημα της δουλειάς με τα αναψυκτικά έχει coca cola μόνο από την Πολωνία (παραείναι γλυκιά);
• Γιατί ο γιατρός στο ΙΚΑ είπε σε Πακιστανό συνάδελφο μου, χαμογελώντας πως δεν πειράζει που είναι πρησμένο το πόδι του, ας πάει για δουλεία γιατί το ΙΚΑ δεν έχει χρήματα να πληρώνει; Μήπως είναι ρατσιστής και θέλει μάπες; Μήπως είναι απλώς μαλάκας; Θα το έλεγε σε μένα;
• Την μητέρα του παιδιού την ξέρουμε! Ποιος είναι ο πατέρας θα μας πεις;
• Όταν βγαίνετε στον δρόμο, βλέπει τι φοράτε η μαμά σας ή πηδάτε από το παράθυρό;
• Γιατί το αεροπορικό εισιτήριο για Κέρκυρα έχει 81,32 ενώ για Μιλάνο 71,99;
• Γιατί στο γραφείο του ΚΤΕΛ Νομού Κέρκυρας στην Αθήνα δεν απαντάνε στο τηλέφωνό;
• Ποιο είναι το ποσοστό κέρδους σε μια καφετέρια στον Κορυδαλλό;
• Γιατί συνεχίζουμε να τους τα σκάμε;
• Γιατί τα κορίτσια των μπαλέτων σε διαγωνισμούς ομορφιάς είναι πάντα πιο όμορφα από τις διαγωνιζόμενες;
• Που θα βρω μια δουλειά; Ποια πόρτα να χτυπήσω; Θα κατουρήσεις μια ποδιά να ‘ρθω να την φιλήσω; (Tsopana Rave)
• Γιατί να “Θέλω την Shakira στο κινητό μου”; Θα βγούμε για καφέ αν την βάλω;
• Γιατί το “I’ve seen it all” της Bjork και του Thom Yorke έχει κολλήσει στο μυαλό μου τώρα τελευταία;

Penya

"Ενας χρόνος λειτουργίας της ιστοσελίδας μας έκλεισε αυτές τις μέρες. Την προσπάθειά μας αγκαλιάσατε από την πρώτη στιγμή με ενθουσιασμό και μας γεμίσατε κουράγιο γιά να συνεχίσουμε.Και όχι μόνο.Αξιοποιώντας τις παρατηρήσεις και τις ιδέες που κατατέθηκαν όλο αυτό το διάστημα,σήμερα σας παρουσιάζουμε την πρώτη αναβάθμιση του barcelonistas.gr.
Μιά αναβάθμιση που αποσκοπεί στην πληρέστερη ενημέρωσή σας και στην μέγιστη εξυπηρέτηση των χρηστών και των μελών της Penya..."

Για τους οπαδούς της Μπάρτσα και όχι μόνο, η σελίδα του Συνδέσμου Φίλων Μπαρτσελόνα Αθήνας ανανεώθηκε! Ως μέλος του συνδέσμου, έμαθα πολλά για την ιστορία του συλλόγου και της πόλης, συμμετείχα σε μια εκπληκτική εκδρομή που εκτός από τις ομορφιές της πόλης, είδαμε και την Μπάρτσα στο Καμπ Νου καθώς και την ομάδα μπάσκετ. Το κυριότερο όμως, είναι ότι έκανα πολλούς ΦΙΛΟΥΣ, που μας ενώνουν πλέον πολλά εκτός από την αγάπη μας για την Μπαρτσελόνα.

Ελάτε και εσείς!

Διαπλοκή

Τόση διαπλοκή, όση υπάρχει στην δουλεία μου, δεν υπάρχει ούτε στην πολιτική. Θέλω να μάθει κάποιος κάτι, το λέω σε έναν άλλο γιατί ξέρω πως θα το πει. Θέλει να μάθει κάποιος τις προθέσεις μου για κάτι, θα βάλει τον τρίτο να ρωτήσει. Γενικά όλα τα θέματα και οι συζητήσεις γίνονται μέσω τρίτου. Είναι σαν μια παλιά ταινία με τον Βουτσά αν δεν κάνω λάθος που είχε μαλώσει με μια γκόμενα και ενώ ήταν στον ίδιο χώρο είχαν ένα μεσολαβητή στην μέση και κάθε φράση άρχιζε “Πες του/της αυτό!”

Φαντάσου να δούλευα και στα "υψηλά κλιμάκια" τι θα γίνονταν!Έτσι γίνεται παντού;

Το παραμύθι

Όταν ήμουνα μικρός μου είχαν πει ένα παραμύθι, ότι αυτό που λέγεται φίλια υπάρχει και ζει σ´ αυτον τον πλανήτη, μου είχαν πει και για κάτι σπουδαίο που το έλεγαν ιδεολογία, και να ´μαι πιστός σε ιδανικά όπως πατρίδα, οικογένεια, θρησκεία. Μου είχαν πει για μια γενιά εκεί γύρω στο 60 με 70, για μια επανάσταση κι αν χρειαζόταν η γενιά μου θα έκανε τα ίδια. Μου είχαν πει και για κάτι παράξενους με καπέλο και μπλε στολή, αυτοί θα μ´ εσωζαν αν κάποιος κλέφτης στο σπίτι μου μέσα είχε μπει. Μου είχαν πει για μια χούντα και για μια αριστερά, μου είπαν για κάποιες χαμένες πατρίδες και 400 χρόνια σκλαβιά. Μου είπαν ότι ήμουν τυχερός γιατί τώρα έχουμε δημοκρατία, για κάτι που το έλεγαν σοσιαλισμό κι έμοιαζε με ελευθερία. Μου είπαν τα πράγματα έχουν αλλάξει για τη δική μου τη γενιά, κι αφού έχουμε ένα πιάτο να φάμε όλα είναι μια χαρά. Μου είπαν να βάλω γρήγορα μυαλό και να συμβιβαστώ κι οτι κάπου εκεί είναι το νόημα της ζωής, αν το ψάχνω θα το βρω..

Όταν ήμουνα μικρός μου χαν πει ένα παραμύθι μα είχε άσχημο τέλος, και αυτό το ξέρω ήδη. Όταν ήμουνα μικρός με ´χαν διδάξει μια ιστορία, τώρα μου τη λένε αλλιώς μα εγώ μαθαίνω στην πορεία.

Τώρα όμως που μεγάλωσα το παραμύθι έχει αλλάξει, δε φοβάμαι πια τους εχθρούς μου γιατί οι φίλοι μ´ έχουνε κάψει. Κι εκείνο το σπουδαίο που το έλεγαν ιδεολογία έχει καταντήσει γραφικό κι ανήκει πια στην ιστορία. Όσο για την επανάσταση που θα έκανε η δική μου η γενιά, την κάνει μέσα από ακριβά αμάξια, ρούχα, μόδα και λεφτά. Κι αυτοί οι παράξενοι που λέγονται αστυνομικοί είναι οι περισσότεροι οι ίδιοι κλεφτές κι επικίνδυνα κομπλεξικοί. Τώρα όλες οι πολιτικές παρατάξεις έχουνε γίνει ένα, η εξουσία είναι γλυκιά κι ελκυστική για τον καθένα. Εμείς δε βιώσαμε τον πόλεμο, ούτε τη δικτατορία, μήπως φταίει τελικά αυτό που ακόμα δε νιώθω ελευθέρια; Κι αμφισβητώ ότι τα πράγματα είναι καλύτερα για μας, έχουμε υλικά αγαθά, αλλά μας λείπουν αλλά πολλά. Μου λείπει κάτι αληθινό να μπορώ να πιστέψω άφοβα σε αυτό, νιώθω πως έχω γεράσει πριν προλάβω να μάθω να ζω.

Όταν ήμουνα μικρός μου χαν πει ένα παραμύθι μα είχε άσχημο τέλος, και αυτό το ξέρω ήδη. Όταν ήμουν μικρός με ´χαν διδάξει μια ιστορία, τώρα μου τη λένε αλλιώς μα εγώ μαθαίνω στην πορεία.

Δώσε μου φώτιση, Θεέ μου, υπάρχει εθνική συσκότιση, χιλιάδες τα χτυπήματα σε κάθε μου ανόρθωση. Ή ο κόσμος έχει αλλάξει, ή δεν τον έμαθα ποτέ, πουτανιά, ψέμα, κι απατή θεωρούνται κυριλέ. Κάποτε πίστεψα σε κάτι, σε μια ιδεολογία, πίστεψα στη μουσική μου σαν να ήτανε θρησκεία. Τώρα πια με το χιπ χοπ κάνουν στριπτίζ μεσ´ στα πορνεία. Ζούσα χρόνια μέσα στο ψέμα, τώρα νιώθω αηδία. Ένα μάτσο εγωπαθείς, κι επιεικώς κωλόπαιδα, μια παράσταση κλισέ, αρνητικά όλα τα πρότυπα. Άμα κάτι δε μου κάνει, απλώς φεύγω μακριά, δεν ανήκω σε κανέναν, δεν ανήκω πουθενά. Ο κόσμος έχει μολυνθεί, δεν τον νοιάζει πια η αλήθεια, είναι λέξη ντεμοντέ, η ψευτιά του έγινε συνήθεια. Η παράδοση πεθαίνει, η Ελλάδα που να ζει; Βάλανε στο φέρετρο της ευρωπαϊκή επιγραφή. Η Μασονία αλωνίζει μέσα στην ελληνική βουλή, σοσιαλισμός και χούντα τώρα ´γιναν ασορτί. Ψεύτικες δημοσκοπήσεις, κι αλλοδαποί σ´ απογραφή, μα η κυβέρνηση θέλει ψήφους, θέλει από κάπου να τις βρει. Σάπια λόγια και ιδέες, η πουτανιά σαν αρετή, και μετά τα 15 η παρθενιά είναι ντροπή. Τι πειράζει όμως αυτό; Τώρα είμαστε Ευρωπαίοι, ψάξε να βρεις τον ανδρισμό σου σ´ ένα αμάξι που να λέει. Βρες κι ένα καλό τσουλί για να συμπληρώσει την εικόνα, γίνε λίγο κουνιστός, στην Ευρώπη είναι μόδα. Ας χαρούμε χωρίς λόγο έχουμε 21ο αιώνα, αν το ήξερε ο Σωκράτης τότε θα είχε αλλάξει χώρα.

Ευχαριστώ πολύ, γιατί είπατε όσα ήθελα να ακούσω και όσα ήθελα να πω!