Η πτώση

Τις φωνές από τα λάθη κάποιος πρέπει να φιμώσει.

Κι είναι ελεύθερη και κρύα κι αχαλίνωτη η πτώση.

 Είμαι σε μία φάση που τα πράγματα δεν πάνε καλά. Ξεκινάω με μένα. Η υγεία μου πλέον δεν είναι άριστη. Κάτι έχω με την καρδία μου, είμαι στα όρια του διαβήτη, πονάω παντού στο σώμα μου από την σκληρή δουλειά. Ξεκίνησα να παίρνω ένα χάπι την μέρα. Προσπαθώ να χάσω βάρος, αλλά ότι χάνω το παίρνω πίσω.

 Το σπίτι μου και εδώ (αλλά και στην Νίκαια) είναι σαν βομβαρδισμένα τοπία. Πολλά ρούχα δεξιά και αριστερά, χαρτούρα, "σουβενίρ" όσων έχω ζήσει, μια κούτα γεμάτη πράγματα της πρώην μου που είναι ακόμα σφραγισμένη, χώρος που σιγά-σιγά περιορίζεται.

 Η δουλειά μου έχει γίνει πιο απαιτητική και πιο κουραστική, αλλά τουλάχιστον κατάφερα να διώξω τα μουνόπανα που έλεγαν μαλακίες για μένα. 

 Δεν νιώθω πως έχω φίλους εδώ (έχω ακόμα στην Αθήνα). Όλοι τους απορροφημένοι στις άμεσες ανάγκες τους, όπως λέει και ο Νικ Κέιβ στο τραγούδι του. Της ψωλής τους τον χαβά όλοι. Υπάρχουν σαββατοκύριακα που δεν συναντώ κανέναν άνθρωπο. 

 Στην σχολή τα παράτησα πάλι και φέτος. Δεν έκανα απολύτως τίποτα. Όλο αναβολή. Είναι κρίμα, όχι για μένα αλλά για τον Κώστα που προσπάθησε τόσο πολύ να με βοηθήσει και εγώ τα έγραψα όλα στα παπάρια μου ξανά.

 Προσπαθώ να αντιδράσω. Δεν κρατάει για πολύ. Παραδίνομαι μετά από λίγες μέρες στην ανολοκλήρωση,  στην τεμπελιά, στον σταρχιδισμό. Νιώθω πολλές φορές ένοχος για το κακό που κάνω στον εαυτό μου. Αλλά πάντα θυμάμαι πως τελειώνει το τραγούδι.

Εσύ είσαι ο μόνος που μπορεί να σε σώσει.

Να δώσει ένα τέρμα σ' αυτή την καταραμένη πτώση.