Kew Gardens

Την περασμένη βδομάδα πήγα στους κήπους του Kew. Μ'άρεσαν τόσο πολύ που σκέφτομαι να αποκτήσω την κάρτα φίλου για να πηγαίνω κάθε βδομάδα χωρίς να πληρώνω είσοδο. Καθαρός αέρας και περπάτημα. Δυστυχώς οι κήποι είναι σε ευθεία με το αεροδρόμιο του Χίθροου οπότε κάθε λεπτό, ένα αεροπλάνο περνάει από πάνω σου σε χαμηλό ύψος. Όμως είναι αρκετά κοντά στο σπίτι μου και το μετρό μου κοστίζει μόλις 1.5 Λίρα. Στην πρώτη μου επίσκεψη δεν πρόλαβα να τα δω όλα δυστυχώς. Και έχει πολλά να δεις. Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τους κήπους εδώ

Marriane North Gallery: Η Marianne North ταξίδεψε σε πολλές χώρες του κόσμου και αποτύπωσε σε πίνακες όλα τα φυτά που συνάντησε. 833 πίνακες βρίσκονται στο κτίριο που αποτελείτε από τρία δωμάτια. Κάτω από τους πίνακες βρίσκονται διαφορετικά κομμάτια ξύλου από τα δέντρα που αποτύπωσε στους πίνακες της.

Η απόλυτη ηρεμία.

Η παγόδα χτίστηκε το 1762.

Ο κήπος της ηρεμίας

Το Ιαπωνικό Τοπίο

Προσπαθώντας να βγάλω φωτογραφία την παγόδα από μια περίεργη γωνία λήψης η οποία βρίσκεται στον λογαριασμό μου στο Instagram

Καλή Χρονιά

Καλή Χρονιά κι από δω. Δεν έχω ξεκινήσει δουλειά για φέτος αλλά από αύριο πάλι στα βάσανα. Ας είναι...

Το σκέφτηκα καλά. Πέρσι, ο φίλος μου ο Έκτωρ, μου έδωσε μια κούπα δώρο για να θυμάμαι να μην γκρινιάζω. Είναι πιο εύκολο να κόψω το κάπνισμα, παρά αυτό. Αλλά το σκέφτηκα καλά όπως είπα και πριν. Το σκέφτηκα πάρα πολύ καλά. Τέρμα η γκρίνια. Και τα νεύρα. Ηρεμία, ψυχραιμία και υπομονή χρειάζεται. Στην υπομονή ήμουν πάντα γαϊδούρι. Τον τελευταίο μήνα κάνω προπόνηση στα άλλα. Και τα πάω καλά. Χρειάζεται να σταματάς τον εαυτό σου πριν εκραγεί. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να ακούς την μαλακία του αλλουνού, χωρίς να ανοίξεις το στόμα σου. Απλά τον ακούς και λες από μέσα σου "Steady, steady, steady..." όπως ο Γουίλιαμ Γουάλας στο Μπρείβχαρτ. Όταν τελειώσει ο μαλάκας την μαλακία του, ρίχνεις ατάκα εξευτελιστική με χαμογελάκι ή λες "Πολύ σωστό" και αποχωρείς γράφοντας στα παπάρια σου αυτό που έλεγε. Δουλεύει. Φίλος-Στελάρας πρότυπο στο καραμούζιασμά με χαμογελάκι.

Καλή εξάσκηση επίσης μπορείς να κάνεις στο FB. Διαβάζεις το γνωμικό-μαλακία ή τα λόγια αγνώστου, συνοδεία ηλίθιας εικόνας και λες "πάμε παρακάτ". Το ίδιο ισχύει και για φιλελέ σχόλια με στόχο να "συντρίψουν" τον αριστερό αντίπαλο. Μόνος σου το σκέφτηκες όλο αυτό, ρε μεγάλε; Επίσης θα βρεις κάθε μέρα την μαλακία-hoax ή την συγκλονιστική είδηση για τον προστάτη-Πούτιν ή τον δισεκατομμυριούχο Σώρρα και θα θες να ουρλιάξεις με την μαλακία που δέρνει τον κόσμο, αλλά πάλι θα συγκρατήσεις τον εαυτό σου. Θα πεις από μέσα σου το γνωστό του Κυρ-Τα. "Τι να τον βαρέσω, τον έχει βαρέσει ο θεός."

Πάει το 2016. Και όλοι στο τέλος λάσκαραν και πιπίλιζαν το πότε θα φύγει για να γλιτώσουμε από την κατάρα που παίρνει όλους τους διάσημους κλπ.. Νταξ, πότε θα το πάρετε χαμπάρι ότι το μόνο βέβαιο στην ζωή είναι ο θάνατος. Παίζει αυτό να είναι η τελευταία μαλακία που γράφω εδώ. Ε, και; Ένας λιγότερος, Περισσότερο  οξυγόνο, φαγητό και νερό για τους υπόλοιπους. Ξεκολλάτε πια. Αν κάποιος διάσημος γράψει τώρα, θα πουν η κατάρα συνεχίζεται. Αν δεν πεθάνει θα πουν γλιτώσαμε από το κωλό16.

Τι άλλο; Αααα... Οι φασίστες στραβώνουν με τον Γιάννη στο NBA. Δεν ξέρω τι λένε, αλλά εμένα μ'αρέσει πολύ όταν πετυχαίνω κανένα ξένο που εκτός από "μαλάκα" και "καλημέρα", ξέρει να λέει και καμιά κουβέντα παραπάνω. Σκέψου πόσο μ'αρέσει που ένα παιδί μεταναστών, έχει πλήρως αφομοιώσει την ελληνική κουλτούρα. Με μια φίλη βλέπαμε ένα βίντεο με δηλώσεις του και καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως έχει την διάσημη ελληνική προφορά όταν μιλάει αγγλικά. Το έχω δει και σε έναν Σύριο και έναν Αλβανό που έτυχε και γνώρισα εδώ. Όχι μόνο προφορά αλλά και όλα τα χούγια μας, την συμπεριφορά μας, τα χαρίσματα και τα ελαττώματα μας. Άστε λοιπόν τις μαλακίες και να σκέφτεστε.

Αυτά τα λίγα για σήμερα. Ελπίζω να βρω χρόνο να σας πω κι εγώ την μαλακία μου, σύντομα. Καλή χρονιά, ρε.

5ο Φιλανθρωπικό Τουρνουά LGFC

Για 5η συνεχόμενη χρονιά έρχεται το Φιλανθρωπικό Τουρνουά L.G.F.C.. Αυτή τη φορά θα προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε τη μικρή Πέννυ. Η Πέννυ είναι ένα αγγελάκι 2,5 ετών και νοσηλεύεται στο Παίδων Αγία Σοφία. 

Αυτό που φέτος ζητάμε σαν διοργάνωση για να βοηθήσουμε την οικογένεια είναι τα εξής: Οικονομική βοήθεια, Noulac KID και Pumpers No 4. Σας περιμένουμε για 5η χρονιά στο ίδιο μέρος την ίδια ώρα. 

Soccerino FC, Μπιχάκη 33, Πειραιάς.

Το συγύρισμα

OK. Σχεδόν τελείωσα με το συγύρισμα του μπλογκ. Μου πήρε πολλές ώρες, γιατί έλειπαν φωτογραφίες που είχα σε κάποιο άλλο website που δεν υπάρχει πια, σπασμένα λινκ διορθώθηκαν αν ήταν δυνατό και βίντεο από το YouTube που δεν υπήρχαν πια αντικαταστάθηκαν από άλλα.

Χάλασα πολύ χρόνο για να ξαναδιαβάσω αυτά που είχα γράψει, χωρίς να κάνω διορθώσεις. Τα άφησα όπως ήταν. Το περιεχόμενο είναι κυρίως, μπαλίτσα μάγκες, φωτογραφίες από διακοπές, κείμενα για παλιές αγάπες, γκόμενες και καψούρες, τα πρώτα χρόνια της Penya, καραμούζες και κραξίματα για τους πολιτικάντηδες και το ποδόσφαιρο και αλλαγές... Αλλαγές που ποτέ δεν ήρθαν, ακόμα και τώρα. Ήρθαν άλλες, αλλά όχι αυτές που έλεγα. Είναι χρήσιμο πάντως να διαβάζεις αυτά που έγραφες πριν δέκα χρόνια περίπου. Η γλώσσα μοιάζει σαν βγαλμένη από το ΚΛΙΚ του Κωστόπουλου. Ειδικά στις καραμούζες. Λες να είχα κρυφό ταλέντο;

Επίσης διαπίστωσα πως κανένας σχεδόν από όσους μπλόγκερ είχαν σχολιάσει, δεν έχει συνεχίσει να γράφει. Όλα τελειώσαν κάπου στο 2010. Ιστοσελίδες που ήταν αγαπημένες δεν υπάρχουν πια ή υπάρχουν σαν σελίδες στο facebook.

Τέσπα, θα μου πάρει καμιά ώρα ακόμα μέχρι να φτάσω πίσω στο 2006.

To Modern life is rubbish ποτέ δεν πεθαίνει...

Αρχικά άνοιξα ένα "αδελφό" μπλογκ που θα ήταν μόνο για φωτογραφίες που θα έβρισκα στο διαδίκτυο. Μετά έφτιαξα το νούμερο δύο. Μετά έφτιαξα την "Σαραμπουκιέρα". Σήμερα, διάβαζα τα παλιά και αποφάσισα πως το Modern life is rubbish, δεν θα μείνει σαν κειμήλιο του διαδικτύου. Πως θα συνεχίσει. Μάζεψα ότι έχω γράψει στον Blogger τα τελευταία δέκα χρόνια και εδώ είμαι πάλι. Αυτήν τη στιγμή εργάζομαι για να διαγράψω διπλές αναρτήσεις, να ξαναβάλω φωτογραφίες που δεν υπάρχουν πια, να βρω ή να διαγράψω λινκ που δεν λειτουργούν ή αναρτήσεις που δεν έχουν πλέον νόημα.

Είναι πολύ όμορφο να διαβάζεις ιστορίες από το παρελθόν. Όλα μοιάζουν σαν να έχουν αλλάξει. Κι όλα μοιάζουν σαν να είναι ίδια. Εύχομαι να είμαι διαυγής και να μπορώ να συνεχίσω να γράφω και για τα επόμενα δέκα χρόνια. Έστω κι αν τα διαβάσω μόνος μου τότε, μιας και κανένας δεν διαβάζει μπλογκς πλέον. Όλοι είμαστε με τα μούτρα στο facebook...

Το Modern life is Rubbish ποτέ δεν πεθαίνει!

Η μέρα που έγινα Σαραμπουκιέρα

Πριν γίνω Σαραμπουκιέρα πήγα ένα τετραήμερο στο Βερολίνο με έναν Ισπανό και μια Πορτογαλίδα φίλη, που γνωριστήκαμε από την δουλειά. Τέσσερις σούπερ μέρες σαν τουρίστας. Το πρωί τον γενεθλίων μου έφτιαξα ένα δοντάκι στον Ινδό οδοντίατρο μου και βγήκα για φαγητό με μια Πολωνέζα φίλη μου. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Για να καταλάβετε πόσο διαφορετική είναι η ζωή από την Αθήνα. Δεν έχω μόνο Έλληνες φίλους πια. Μάλλον για να το πω καλύτερα, έχω πολύ λίγους Έλληνες φίλους πια, που θα τους δω μια στο τόσο. Είναι καλό αυτό; Μάλλον είναι. Ανοίγει το μυαλό. Στην φωτογραφία φίλοι από την Ελλάδα, την Ισπανία, την Αγγλία, την Σκωτία, την Πολωνία, την Μάλτα, την Ιταλία, την Πορτογαλία (και εκτός φωτογραφίας από την Κολομβία και τον Μαυρίκιο), ήρθαν για να μου ευχηθούν για τα γενέθλια μου. Ούτε που θα το είχα σκεφτεί πριν από μερικά χρόνια. Κάποιους τους ξέρω πολλά χρόνια από την Ελλάδα. Κάποιους τους γνώρισα από τις δουλειές που έκανα στην Αγγλία. Ήταν μια νύχτα που θα την θυμάμαι για πολύ καιρό. Γνωρίζω πως με πολλούς από αυτούς θα χαθώ στο κοντινό μέλλον. Έτσι είναι στο Λονδίνο. Γνωρίζεις πολλούς, αλλά στην πορεία η πλειοψηφία γίνονται απλοί γνωστοί και στο τέλος άγνωστοι. Οι λίγοι που μένουν όμως, είναι και οι καλοί. Αλλά αυτό γίνεται παντού, έτσι δεν είναι;

Για κάποιους είμαι ακόμα δέκα και όχι Σαραμπουκιέρα. Για μένα είμαι όσο νιώθω. Νιώθω κουρασμένος, αλλά ακόμα νιώθω έτοιμος για νέες περιπέτειες. Τώρα χρειάζομαι λίγο χρόνο να ξαποστάσω, να έρθω μια μικρή επίσκεψη στην Ελλάδα και μετά να βάλω νέα πλάνα σε δράση. Θα τα πούμε στο πάρτι στην Αθήνα...

Σαραμπουκιέρα

Δεν είμαι σίγουρος για τον ορισμό της λέξης Σαραμπουκιέρα. Δεν θυμάμαι καλά. Ο Κώστας Κωστακιώτης από το Αγρίνιο αποκαλούσε Σαραμπουκιέρα, όποιον ή όποια γίνονταν ή ήταν πάνω από σαράντα. Ή αυτό κατάλαβα. Συχνά ο πλήρης όρος ήταν "Γριά Σαραμπουκιέρα".

Αν ο ορισμός είναι αυτός που κατάλαβα, έγινα επίσημα Σαραμπουκιέρα πριν από λίγες μέρες. Και αυτό είναι το μπλόγκ μου, στο οποίο θα προσπαθήσω να περιγράψω την ζωή μιας Σαραμπουκιέρας που έφυγε πριν από μερικά χρόνια για το Λονδίνο και μάλλον δεν θα γυρίσει πίσω ποτέ.

Ο τοίχος

Το πιο όμορφο σύνθημα που διάβασα στο διαδίκτυο τους τελευταίους μήνες. Τώρα ο ποιητής πρέπει να βρει κι άλλα παρόμοια που να κάνουν ρίμα για τους υπόλοιπους καριόληδες που γαμάνε την χώρα.

Πότε έκανες κάτι τελευταία, για πρώτη φορά;

Αποφάσισα κάπου μέσα στον Νοέμβρη να αρχίσω να κάνω πράγματα που δεν έχω ξανακάνει. Ξεκίνησα με τα δύσκολα. Φαγητό. Έχω δοκιμάσει υλικά, μόνο και μόνο για να αισθανθώ την γεύση τους. Μανιτάρια, πιπεριές, σολομό και άλλα πολλά. Με εξαίρεση τα μανιτάρια, δεν μπορώ να πω πως τρελάθηκα κιόλας. Πάντως ξέρω την γεύση τους, πλέον. Δεν το βλέπω να δοκιμάζω, για όσο ζήσω, όσπρια...

Άλλο, πήγα για πρώτη φορά για παγοδρομία! Και έκανα μια ώρα! Και δεν έφαγα τούμπα. Και άρχισα προς το τέλος της ώρας να ανεβάζω και ταχύτητα! Και ήταν ωραία! Και ξεπλήρωσα και ένα γραμμάτιο που είχα! Πουτάνες, το έκανα και το έκανα μόνος μου!

Είπα "όχι" για έξτρα δουλειά. Αρκετά. Δίνεις τα πάντα και σε γράφουν στα παπάρια τους. Καιρός να ακούσουν και το όχι. Το έκανα ήδη δύο φορές και ένιωσα πολύ όμορφα.

Τέταρτο και τελευταίο, έφαγα σε Pizza Hut. Δεν ξέρω γιατί δεν είχε τύχει να το κάνω, αλλά το έκανα. Τίποτα το ιδιαίτερο. Έχω φάει (και έχω φτιάξει) καλύτερη πίτσα.

Έχω ωραίες αναμνήσεις από την ζωή μου. Καιρός να αρχίζω να φτιάχνω καινούριες. Δύναμη και υγεία να έχουμε και όλα θα πάνε καλά!

Μια προσωπική διαδρομή με το 846

Ήμουν δέκα μέρες στην Ελλάδα. Φτάνοντας στο Βενιζέλος, επικοινώνησα με τον φίλο Πάνο. Έπρεπε να τον συναντήσω πρώτο. Κατέβηκα Πειραιά, ήπιαμε το φραπεδάκι μας στην Φοντάνα. Λυπήθηκα πολύ που το Αλεξάνδρειο δεν υπάρχει πια.

Πήγα στην στάση απέναντι από το παλιό μαγαζί του Ιωσηφίδη με τα υφάσματα. Που είχε καεί και έγινε Πλαίσιο. Που τώρα είναι Τράπεζα Πειραιώς. Το 846 ήρθε. Δεν ξέρω αν ήταν το γεγονός πως είχα να έρθω στην Ελλάδα δέκα σχεδόν μήνες, αλλά άρχισα να σκέφτομαι τι με συνδέει με τα μέρη που μεγάλωσα. Σκέφτηκα αμέσως πως θα έπρεπε να κάνω μια διαφορετική, νοητή διαδρομή με το 846. Γιατί έπαιρνα το 846;

Πρώτη στάση, Αθηνών 4. Και Ρετσίνα 10. Η πρώτη μου αληθινή δουλειά. Πιτσιρικάς ήμουν και ο Ερρίκος, ο γείτονας μας, ήρθε και ρώτησε τον πατέρα μου, αν ήθελα να δουλέψω το καλοκαίρι στο μαγαζί του. Επισκεύαζε αντλίες και γεννήτριες. Ο πατέρας μου του είπε να ρωτήσει εμένα αν θέλω. Και εγώ είπα ναι. Δούλεψα αρκετά καλοκαίρια. Και μόλις τελείωσα το Λύκειο δούλεψα για αρκετό διάστημα, μέχρι που βρήκα μια δουλειά με πιο πολλά χρήματα. Η Αθηνών 4 που ήταν η έδρα την επιχείρησης, ήταν αυτή που δούλευα συνήθως. Εκεί κάναμε τις επισκευές. Από ένα σημείο και μετά το μαγαζί το κράταγα μαζί με τον παιδικό μου φίλο, τον Μπάμπη. Τώρα είναι κλειστό, αλλά ξέρω πως ήταν γραφείο ενός μηχανουργείου που είχε ανοίξει δίπλα μας. Στην Ρετσίνα 10 είναι ακόμα το μαγαζί του Ερρίκου. Που τώρα δουλεύει μαζί με τον γιό του.

Δεύτερη στάση, στην κυτιοποιία που είναι απέναντι από το εργοστάσιο που φτιάχνει το ξύδι TOP. Όταν εργαζόμουν σε μια άλλη κυτιοποιία στον Ασπρόπυργο, γνώριζα πως ένα μουνόπανο Μανιάτης που ήταν προϊστάμενος μου εκεί ήθελε να με φάει. Ένας συνάδελφος που είχε αλλάξει δουλειά, μου πρότεινε να πάω εκεί. Πέρασα για συνέντευξη. Δούλευαν τις ίδιες μηχανές που δούλευα κι εγώ. Με έστειλαν να δω πως εργάζονται. Δεν μου άρεσε. Μου φάνηκε πολύ Νταχάου. Υπήρχε ένας υπεύθυνος μηχανών που ήταν σε ημιανάπαυση και έλεγχε. Πιο πολύ υπεύθυνος ελέγχου εργατών μου φάνηκε. Δεν δούλεψα ποτέ εκεί. Παραμένει κυτιοποιία με πιο ωραίο ντιζάιν απ' έξω.

Τρίτη στάση σε ένα μαγαζί που ένας γείτονας, ο Ξένος, είχε ανοίξει ένα μαγαζί με ανταλλακτικά αυτοκινήτων. Δεν νομίζω πως πήγε πολύ καλά...

Τέταρτη στάση τα προσφυγικά στους Αγίους Αναργύρους. Θυμάμαι μια τεράστια διαφήμιση που υπήρχε εκεί για πολλά χρόνια και διαφήμιζε την έκθεση αυτοκινήτων του/της Στρατηγού. Νομίζω πως ήταν της, αλλά δεν θυμάμαι ακριβώς γιατί. Θυμάμαι επίσης ένα τσουλάκι που ερχόνταν στο Olympic Palace στην Παλαιά Κοκκινιά, που δούλευα κάποτε και έρχονταν κάθε μέρα με τις φίλες της και παίζανε ξύλινο ποδοσφαιράκι. Μία μέρα πέρναγα από εκεί και την συνάντησα. Φορούσε το πιο στενό, καυτό, κοντό σορτσάκι που υπάρχει. Δεν θυμάμαι όνομα. Θυμάμαι τα μακριά της μαύρα μαλλιά και πως την ερωτεύτηκα εφήμερα. Η διαφήμιση δεν υπάρχει πια. Και λίγες μέρες μετά την διαδρομή μου, μια καταιγίδα παρέσυρε πολλά αυτοκίνητα που το ένα καβάλησε το άλλο.

Πέμπτη στάση, το σχολείο μου. Το 1ο ΤΕΛ Νικαίας. Και το ψιλικατζίδικο στην γωνία που μας είχε κάθε μέρα πελάτες μετά το σχόλασμα. Στο πλάι, καθόμασταν στο μαρμάρινο πεζουλάκι και περιμέναμε το λεωφορείο. Το ΤΕΛ είναι ακόμα σχολείο αλλά δεν ξέρω με τις τόσες αλλαγές στην παιδεία, πως λέγεται πλέον. Το ψιλικατζίδικο έχει γίνει προποτζίδικο. Ιστορίες από το ΤΕΛ πολλές. Σε κάποιο άλλο ποστ.

Έκτη στάση, στον δρόμο στην πίσω πλευρά του δημαρχείου, το Αιγυπτιακό. Το αρχαιότερο κεμπαμπτζίδικο στην Ελλάδα. Από εκεί ξεκίνησε ο γνωστός Σάββας που τώρα έχει δέκα τόσα μαγαζιά στην Αθήνα. Δούλευε μέσα ο Μάκης. Τον είχα γνωρίσει επίσης στο Olympic Palace. Ερχόταν με το προσωπικό από το Αιγυπτιακό, για μπύρες μετά το σχόλασμα στις δώδεκα το βράδυ. Μου φάνηκε κλειστό. Αλλά απέναντι υπάρχει το μεγαλύτερο και πιο καινούριο Αιγυπτιακό. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να περάσω να φάω κάτι.

Έβδομη στάση, το μαγαζί του Φωκά στον Άη Γιώργη. Μικρός πήγαινα με έναν φίλο που ο πατέρας του είχε το ζαχαροπλαστείο στην γειτονιά μου. Αγοράζαμε κουτιά για γλυκά από δύο παππούδες. Τα παιδιά τους, χρόνια μετά, ήταν αφεντικά μου στην κυτιοποιία που λέγαμε παραπάνω. Το μαγαζί το είχε πάρει ένας υπάλληλος τους, όταν αυτοί μεταφέρθηκαν στον Ασπρόπυργο. Και τώρα το έχουν πάλι!

Όγδοη στάση, η πλατεία Κρήνης. Εκεί είχε ο θείος μου ο Νίκος το περίπτερο. Ο Μεταλίδης με τα ρούχα. Η Γιώτα με τα λουλούδια και ο Πέτρος με το κομμωτήριο στην Γορδίου. Δίπλα από το τελευταίο, έμενε η Νονά μου στο στοιχειωμένο σπίτι. Κάποτε, κάποιος,  είχε αυτοκτονήσει σε αυτήν την μονοκατοικία και περίεργα πράγματα συνέβαιναν. Τώρα είναι πολυκατοικία. Και μια αμυγδαλιά, που μικρός έπαιζα, κόπηκε. Τα τρία μαγαζιά είναι ακόμα ανοικτά.

Ένατη στάση, το 19ο. Εκεί που πήγα Δημοτικό. Έχει αλλάξει. Το παλιό κτήριο παραμένει. Στο καινούριο έχουν κάνει επέκταση. Χάθηκε το σκάμμα με την άμμο θαλάσσης που μικροί κάναμε τους αθλητές. Οι τρεις τελευταίες αίθουσες που κάποτε ήταν πολύ παγωμένες, γιατί από την μια πλευρά αντί για τοίχο είχαν κοντραπλακέ, έχουν γίνει μια αίθουσα πολλαπλών χρήσεων. Κάποτε εκεί κάναμε μάθημα ανά τρεις μήνες εκ περιτροπής με άλλα τμήματα για να μην παγώνουμε μόνο εμείς τον χειμώνα.

Δέκατη στάση το βιβλιοπωλείο Χελμός. Τον κυρ Παναγιώτη που το έχει, τον θυμάμαι από μικρό παιδί. Εκεί αγόρασα ένα από τα πρώτα μου βιβλία. Την Ειρήνη του Αριστοφάνη. Και όλα τα σχολικά μου. Αργότερα τον είχα πελάτη στην πιτσαρία που είχα ανοίξει. Έμενε σε ένα πολύ όμορφο και μεγάλο σπίτι ψηλά στην Άνω Νεάπολη. Έμαθα πως έχασε την γυναίκα του πριν λίγο καιρό. Πάντα εκεί κι αυτή.

Δέκατη στάση, το ψιλικατζίδικο της Ελπίδας. Εκεί μικρός γυρνώντας από το σχολείο έτρωγα το χαρτζιλίκι μου. Παιχνιδάκια, τσίχλες, σοκολάτες. Όταν έκλεισε άνοιξαν δύο μαγαζιά στον ίδιο χώρο. Ένα Pet shop του Παπαλίκα και ένα με είδη μοντελισμού. Και τα δύο είναι κλειστά τώρα. Απέναντι το λουλουδάδικο του συμμαθητή μου και διπλανού μου στο θρανίο στο ΤΕΛ, του Κώστα. Είναι ακόμα ανοικτό. Τον συνάντησα και μου είπε πως πάει πολύ καλά.

Η τελευταία στάση της διαδρομής μου είναι η Πλατεία Αναλήψεως όπως λέγονταν. Μήτσου Παπαρήγα, όπως λέγεται τώρα. Το παλιό νεκροταφείο. Η γειτονιά μου. Σας χρωστάω ένα ακόμα ποστ γι' αυτό.

Υπάρχουν κι άλλες μικρές αναμνήσεις στην διαδρομή. Πάρα πολλές. Πόσοι άνθρωποι έζησαν, εργάστηκαν, έμαθαν σε αυτήν την διαδρομή, όπως εγώ; Ποτέ δεν θα μάθω την απάντηση.

Δύο χρόνια στο Λονδίνο

Πέρασαν δύο χρόνια. Πολύ γρήγορα. Είμαι πολύ καλύτερα από την πρώτη μου μέρα εδώ. Αλλά ακόμα παλεύω. Καλύτερη δουλειά, μεγαλύτερος φιλικός κύκλος, καλύτερο κατάλυμα. Δεν ξέρω πόσα επετειακά ποστ θα κάνω, αλλά πάντα μέσα μου, θα με καίει το γιατί δεν μπορώ πλέον να ζήσω όπως εδώ, αλλά στην πατρίδα. Είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσω, για να ξεπληρώσω τα λάθη μου. Με πεντακάθαρο μυαλό, δεν χρεώνω κανέναν για την κατάσταση, εκτός από τον εαυτό μου.  Χαίρομαι που προσπαθώ ακόμα να κάνω κάτι για να τελειώσω με τις εκκρεμότητες που έχω αφήσει. Όπως είχα γράψει παλιότερα, δεν ξέρω πόσο καιρό θα μου πάρει, αλλά θα τα καταφέρω. Γιατί η ζωή έχει αξία, μόνο όταν προσπαθείς.

Ευχαριστώ πάρα πολύ όλους όσους με στηρίζουν ακόμα, από κοντά ή μακρυά. Ζητώ συγνώμη από όσους έχασα επαφή. Δεν είναι εύκολο να σας εξηγήσω. Παίρνω επάνω μου την ευθύνη.

Σε λίγες μέρες θα είμαι σπίτι, μετά από δέκα σχεδόν μήνες. Έχω πολλά να κάνω. Θα προσπαθήσω πάντως να συναντήσω όσους πιο πολλούς μπορώ. Καλή αντάμωση.

World's End

Κάποτε στο μαγαζί της φωτογραφίας, γεννήθηκαν οι Sex Pistols. Από το 1980 το μαγαζί εξακολουθεί να ανήκει στην Vivienne Westwood, λέγεται World's End και έχει ένα πολύ παράξενο ρολόι στην πρόσοψη του που γυρίζει ανάποδα. Υπό ανακαίνιση (αναρωτιέμαι για πόσο καιρό...)

Καλοκαιρινές παιδικές αναμνήσεις

Πριν μερικές μέρες βγήκα με έναν Ισπανό φίλο για καφέ. Η κουβέντα το έφερε και θυμήθηκα τις παιδικές μου διακοπές στο Αιάντειο της Σαλαμίνας.

Η πιο έντονη ανάμνηση μου είναι μια μεγάλη, υπερυψωμένη, σκεπαστή βεράντα. Σιδερένια κρεβάτια με σουμιέδες γέμιζαν όλον το χώρο, καθώς για μια εβδομάδα τουλάχιστον, όλο το σόι πήγαινε για διακοπές. Γύρω-γύρω στα σιδερένια κάγκελα, απλωμένα σεντόνια, που τα συγκρατούσαν ξύλινα μανταλάκια, δημιουργούσαν ένα παραβάν, για να μην μας παίρνουν μάτι οι γείτονες. Τρεις λεμονιές στο κάτω μέρος συμπλήρωναν την απόκρυψη μας από τον υπόλοιπο κόσμο. Το βράδυ κουνούπια μας έκαναν παρέα, παρόλα τα "φιδάκια" που κάπνιζαν τριγύρω μας. Το μεσημέρι, ο ήχος των τζιτζικιών μας νανούριζε, μετά το μεσημεριανό φαγητό. Αν έτρωγα όλο το φαγητό μου, η νονά μου, μου έδινε μια σοκολάτα ΜΕΛΟ (πόσο μου έχει λείψει η γεύση της...)

Θυμήθηκα τις κατασκευές του συγχωρεμένου πατέρα μου. Πάντα έλεγε πως ενώ εμείς ήμασταν διακοπές, εκείνος πάντα κάτι "πολεμούσε". Η μεγάλη, ατομική, κόκκινη, μεταλλική κούνια στην γωνιά του οικοπέδου, δίπλα στην συκιά, τριγυρισμένη από δέντρα. Το αγαπημένο μου μέρος.

Το τεράστιο ξύλινο τραπέζι με τους όμοιους πάγκους δεξιά και αριστερά και τους μεγάλους, ξύλινους "θρόνους" στα δύο κεφάλια του τραπεζιού. Στα αλήθεια, το μεγαλύτερο τραπέζι που έχω δει σε όλην τη ζωή μου. Σκεπασμένο από μια, επίσης, χειροποίητη ξύλινη "τσαρδάκα" (ακόμα ψάχνω την ετυμολογία της λέξης), γεμάτη με σταφύλια. Ολόγυρα κρεμασμένες, αποξηραμένες και ζωγραφισμένες κολοκύθες και κόκκινοι αστερίες και χοντρό χαλίκι στην γη. Εκεί κάθε μεσημέρι τρώγαμε όλοι μαζί.

Στην επάνω γωνία του οικοπέδου ήταν το βραδινό μας στέκι, πριν κοιμηθούμε. Χτιστοί πάγκοι σε σχήμα Π, γύρω από ένα τραπέζι, κάτω από μια λάμπα πυρακτώσεως, που καλούσε όλα τα παράξενα έντομα τριγύρω της, κάθε βράδυ. Σαν το βιντεοκλίπ της Bjork.

Θυμάμαι τα δωμάτια. Το πρώτο έμοιαζε με Πολίτικο καθιστικό. Πάγκοι γύρω από ένα μικρο τραπέζι, γεμάτοι από χειροποίητα, μάλλινα, όμορφα μαξιλάρια και υφάσματα, και μια τζαμαρία στους τρεις τοίχους. Μετά η μικρή κουζίνα με το παλιό ψυγείο της "Πίτσος" με την περίεργη χειρολαβή που άνοιγε την πόρτα. Μετά ήταν το δωμάτιο του "παππού" και της "γιαγιάς".  Οι γονείς του νονού μου. Μια μεγάλη ξύλινη ντουλάπα, το διπλό σιδερένιο κρεβάτι, ο μεγάλος καναπές στην άλλη πλευρά και το μεγάλο, "καλό" τραπέζι με το ολόλευκο τραπεζομάντιλο, με το βάζο στην μέση, πάντα γεμάτο με λουλούδια.

Παρένθεση. Η γιαγιά είναι υπεύθυνη για το όνομα μου. Είχε χάσει έναν γιό στην κατοχή που τον έλεγαν Αποστόλη. Εκείνη κανόνισε για την βάφτιση μου στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Κωνσταντινουπολίτες και θρήσκοι και οι δύο. Ήξεραν όλα τα απολυτίκια και τις γραφές από καρδιάς. Πάντα έψελναν στην εκκλησία, όταν ήταν το πανηγύρι. Πάντα έκαναν τον σταυρό τους πριν ξεκινήσουν το φαγητό τους. Πάντα ξαναέκαναν τον σταυρό τους πριν κόψουν το χωριάτικο, αχνιστό, καρβέλι από το "χωριό" (έτσι λέγαμε το κέντρο του Αιαντείου, που ήταν δέκα λεπτά με τα πόδια από το σπίτι).

Θυμάμαι το μικρό δωματιάκι που φυλάγαμε τα καλοκαιρινά είδη. Ένα ντουλάπι γεμάτο με βατραχοπέδιλα, μάσκες και φουσκωτά. Φοβόμουν να μπω, γιατί ήταν πάντα ανοικτό και είχε κατσαρίδες.

Τέλος από την σκάλα της βεράντας, έμπαινες στο δωμάτιο που επίσης γέμιζε με κρεβάτια το καλοκαίρι. Κρεβάτια και ένα ψυγείο για να έχουμε παγωμένο νερό το βράδυ και πίσω ένα λαμπάκι νυκτός για να βλέπουμε που πάμε. Στην τουαλέτα φοβόμουν να πάω. Ήταν εξωτερική και είχε αράχνες.

Θυμάμαι την κατασκευή του πατέρα μου για το ντουζ, μετά το μπάνιο στην θάλασσα. Ήταν σαν τις ντουζιέρες που έχει στην παραλία, με ένα ξύλινο τελάρο για να πατάμε. Το νερό απλά κυλούσε από το σώμα μας στα παρτέρια. Επειδή όμως έπρεπε να πάρει νερό από το σπίτι που ήταν στην μέση του οικοπέδου, ένα υπερυψωμένο σύστημα από σωλήνες, που πέρναγε ανάμεσα στα δέντρα, έφερνε το νερό στην ντουζιέρα

Επέστρεψα μετά από πολλά χρόνια στο Αιάντειο, πριν λίγα χρόνια. Οι νονοί μου μένουν μόνιμα εκεί πλέον. Και όλα όσα γνώρισα όταν ήμουν μικρός έχουν αλλάξει. Δεν το γνώρισα το σπίτι. Σαν να ήταν καινούριο. Η αγαπημένη μου κούνια, πετάχτηκε στα σκουπίδια. Και το μεγάλο τραπέζι. Τσιμέντο κάλυψε τα παρτέρια. Η βεράντα έγινε δωμάτιο.

Ξέρετε όμως, οι παιδικές αναμνήσεις, δεν ξεχνιούνται ποτέ. Το σπίτι εκείνο που πέρασα τα πρώτα μου καλοκαίρια θα μείνουν για πάντα στο μυαλό μου. Γιατί όπου κι αν βρεθώ στον κόσμο, τα μέρη που μεγάλωσα είναι κομμάτι της καρδιάς μου. Γιατί όπως διάβασα κάπου, "Πατρίδα μας είναι οι παιδικές μας αναμνήσεις".

Περί θανάτου

Πόσο άσχημο είναι να είσαι μακρυά από το σπίτι σου και να μαθαίνεις από το facebook πως κάποιος πίσω στην γειτονιά σου, πέθανε.

Από τότε που έφυγα από την Ελλάδα, έμαθα διαδικτυακά πως πέθανε ο Βαγγέλης, ο σουβλατζής που μεγάλωσα με τα σουβλάκια του. Έλεγε σε τρίτους όταν πέρναγα από εκεί, πως όταν μπήκα πρώτη φορά στο μαγαζί του, το χέρι μου σε ανάταση δεν έφτανε τον πάγκο του και δεν με έβλεπε.

Μετά ήταν η Κύρα-Βαγγελιώ, η μήτερα του παιδικού μου φίλου, Μπάμπη. Θυμάμαι όποτε με έβλεπε μου έλεγε με ένα πλατύ χαμόγελο τι κάνω και μετά με άρχιζε στις συμβουλές, για τα μαλλιά μου, για τα σπυράκια μου, για τα πάντα.

Η Ελένη, η αδελφή του Μπάμπη, πέθανε κι αυτή. Έχω τόσες πολλές αναμνήσεις από εκείνη, αφού το σπίτι του Μπάμπη ήταν σαν δικό μου σπίτι. Μαζί μεγαλώσαμε. Από την Ελένη θυμάμαι να μου δίνει τις πρώτες πηγές σε φιλοσοφικές αναζητήσεις. Δεν ήταν φιλοσοφία. Ούτε ψυχολογία. Περισσότερο παραψυχολογία. Αλλά ήταν η αρχή των αναζητήσεων μου. Και ακόμα κι αν με τα χρόνια και με νέα αναγνώσματα, απέρριψα την παραψυχολογία (έχω πάντως την σειρά "Ανεξήγητο" ακόμα στο σπίτι μου), πάντα θεωρούσα την Ελένη αυτή που μου άνοιξε τον δρόμο. Είχα ακούσει πως είναι η αναζήτηση την έκανε να χάσει τα μυαλά της. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, αλλά δεν έχει και πολύ σημασία. Η τελευταία εικόνα που έχω από αυτήν, είναι να γυρίζω ή να φεύγω από το σπίτι μου και εκείνη στο μπαλκόνι να μου ζητάει ένα τσιγάρο.

Και χθες έμαθα, για τον Μπαρμπά-Μανούσο. Ήταν ο μπαμπάς του Ερρίκου. Ο Ερρίκος ήταν αυτός που μου έμαθε την πρώτη μου τέχνη, κάτω στον Πειραιά, στην Ρετσίνα. Επισκευάζαμε μοτέρ, αντλίες, γεννήτριες. Ο Μπαρμπά-Μανούσος είχε Κρητική προφορά και ήταν μηχανικός. Τον θυμάμαι πάντα γεμάτο με μουτζούρα και γράσο στα χέρια του και στην φόρμα εργασίας του. Στα δύσκολα μηχανικά, ο Ερρίκος με έστελνε στο μαγαζί του, που ήταν ένα στενό παρακάτω και τον φώναζα να έρθει να μας πει τι να κάνουμε. Βγήκε στην σύνταξη, αλλά στο σπίτι του δεν μπορούσε να καθίσει. Τελευταία φορά που τον είδα, ήταν στο μαγαζί του γιου του, με την λερωμένη φόρμα του, γύριζε γύρω γύρω και έψαχνε κάτι να κάνει. Πρόλαβε να δει εγγόνια και δισέγγονα.

Εύχομαι να είστε καλά, εκεί πάνω. Να ξέρετε πως είστε στο μυαλό μου και στις αναμνήσεις μου.

Μόνο το ελληνικό είναι ελληνικό

Σύμφωνα με απόφαση από το ανώτατο Βρετανικό δικαστήριο, μόνο το γιαούρτι που φτιάχνεται στην Ελλάδα, μπορεί να λέγεται "Greek Yoghurt". Η ΦΑΓΕ είχε μηνύσει την Chobani για την χρήση του Greek, λέγοντας πως τα γιαούρτια της φτιάχνονται στις ΗΠΑ και όχι στην Ελλάδα, άρα δεν μπορούν να λέγονται Greek. Η Chobani απαντούσε πως με το Greek εννοούσε πως το γιαούρτι της φτιάχνεται με τον ελληνικό τρόπο παρασκευής. Η απόφαση θα έχει ισχύ στην Βρετανία άμεσα.

Το αστείο είναι πως και οι δύο εταιρίες έχουν εργοστάσια στις ΗΠΑ και παρασκευάζουν "Greek Yoghurt" για την αμερικανική αγορά. Και το επίσης αστείο είναι πως η ΦΑΓΕ από το 2012 έχει το Λουξεμβούργο και όχι την Ελλάδα ως έδρα των δραστηριοτήτων της. Ας είναι. Τρία εργοστάσια της παραμένουν στην Ελλάδα και δίνουν εργασία σε Έλληνες. Ας προσπαθήσουμε να αυξήσουμε τις εξαγωγές μας σε είδη που είμαστε πρωτοπόροι κι όλα θα πάνε καλύτερα.

Ενδιαφέρον θα ήταν να διαβάσετε πως η Ιαπωνία ξεπέρασε την ύφεση στην οικονομία της πριν πολλά χρόνια. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν τολμάω να συγκρίνω Ελλάδα και Ιαπωνία, σαν τον ηλίθιο που μίλαγε για Σκανδιναβικό μοντέλο, Τρίτο δρόμο και Δανία του Νότου. Κάθε χώρα έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες και βάσει αυτών θα πρέπει να χαράζει την πορεία της και να επιλύει τα προβλήματα της.