27.11.10
19.10.10
Ανούσια ερωτήματα
Πότε είναι η σωστή στιγμή να εγκαταλείψεις; Όταν δεν υπάρχει πια ουσία και ενδιαφέρον, τι πρέπει να κάνεις; Να συνεχίσεις να παλεύεις μέχρι να φτάσεις στο σωστό αποτέλεσμα ή να εγκαταλείψεις και να ασχοληθείς με κάτι άλλο;
7.10.10
Κάποτε
Κάποτε υπήρχε μια αγνή, καθαρή κοπέλα που ζούσε στην ανατολή. Την ενδιέφερε το πνεύμα και η τέχνη. Πήγαινε τακτικά και έβλεπε τα φημισμένα μπαλέτα με τα πενιχρά της έσοδα, είχε διαβάσει όλα τα κλασσικά βιβλία της ρωσικής και γαλλικής λογοτεχνίας, είχε πνευματικές αναζητήσεις που αφορούσαν την κοινωνία και την θρησκεία και είχε καταφέρει να κάνει πολλά πράγματα, που έμοιαζαν ακατόρθωτα, πραγματικότητα. Έτσι λοιπόν, ήρθε στην δύση.
Πέρασε δύσκολα, γιατί δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Είχε πρόβλημα με το φαγητό, γιατί η λιτοδίαιτη διατροφή της ταράχτηκε όταν είδε όλη την αφθονία της τροφής γύρω της. Μέχρι και το νερό της έμοιαζε περίεργο στην γεύση. Προσαρμόστηκε σιγά-σιγά και για αρχή ανακάλυψε τις φίρμες στα ρούχα και αποφάσισε πως πλέον δεν είναι το αναγκαίο και καλό, αλλά πως το ακριβό είναι και αναγκαίο. Άρχισε να αλλάζει τα πάντα γύρω της.
Σταμάτησε να μιλάει την γλώσσα της. Σταμάτησε τις πνευματικές αναζητήσεις της. Σταμάτησε να διαβάζει και αφιερώθηκε σε έναν μόνο σκοπό. Το κέρδος. Το χρήμα. Αυτό που θα της έδινε περισσότερα υλικά αγαθά. Έπαψε να ανταγωνίζεται τους άλλους πνευματικά. Έπαψε να θέλει να είναι η καλύτερη από όλους στην επιστήμη της. Ήθελε μόνο να έχει το καλύτερο κινητό, τα καλύτερα ρούχα, το καλύτερο λάπτοπ. Δεν ξέρω αν αυτή η κοπέλα είναι ευτυχισμένη. Το πιο πιθανό είναι. Η υλική ευτυχία είναι κι αυτή ευτυχία. Ξέρω όμως πως στα μάτια μου έχασε την λάμψη της και την αγνότητα της. Έχασε όλα αυτά που κάποτε αγάπησα.
Παράλληλα, κάποτε υπήρχε ένας νέος που ζούσε στην δύση. Ήταν διεφθαρμένος ηθικά και άπληστος ως το κόκκαλο. Είχε καιρό εγκαταλείψει το διάβασμα και την μουσική που τόσο αγαπούσε. Θύμα της διαφήμισης και του κόσμου της κατανάλωσης, έψαχνε για το πιο ακριβό κινητό. Έψαχνε για τα πιο ωραία ρούχα. Ανέβαζε τα όρια της πιστωτικής κάρτας στα ύψη και κάλυπτε τις υπερβάσεις με καταναλωτικά δάνεια. Και τότε ήρθε η συμφορά. Και την μια συμφορά πάντα ακολουθούν κι άλλες.
Πέρασε δύσκολα, γιατί δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Πέρασαν μέρες ολόκληρες που το φαγητό ήταν ελάχιστο ή και καθόλου. Πέρασαν μέρες που η τροφή ήταν μόνο μια σοκολάτα. Νερό τουλάχιστον υπήρχε. Προσαρμόστηκε σιγά-σιγά και ανακάλυψε πως το σημαντικό βρίσκεται στην ψυχή την ίδια και το πνεύμα. Άρχισε να σιχαίνεται τα υλικά αγαθά που είχαν συγκεντρωθεί όλον αυτόν τον καιρό. Άρχισε να βλέπει ποιες σχέσεις ήταν πραγματικά σημαντικές και ποιες στηρίζονταν μόνο στο συμφέρον και στην ανταλλαγή.
Άρχισε να ανακαλύπτει πάλι την γλώσσα του, μέσα από την λογοτεχνία. Άρχισε να ακούει και πάλι την μουσική που πάντα λάτρευε. Έπαψε να ανταγωνίζεται τους άλλους σε υλικά αγαθά. Έπαψε να τον ενδιαφέρει να είναι το κέντρο του κόσμου. Ξέρω πως αυτός ο νέος είναι δυστυχισμένος. Ξέρω πως έχει μετανιώσει για πολλά από τα λάθη του. Ξέρω όμως πως θα γίνει ευτυχισμένος και πάλι, γιατί η ευτυχία κρύβεται στα μικρά, στα αναγκαία, στα όμορφα και αυτά αναζητεί τώρα.
Ήταν κάποτε δυο διαφορετικές ψυχές που ήθελαν να είναι μαζί. Ήταν τόσο διαφορετικές όμως και δεν τα κατάφεραν. Στην διάρκεια που ήταν μακρυά, η μία προσπάθησε να μοιάσει στην άλλη. Και όταν ξανασυναντήθηκαν, είχαν αλλάξει θέσεις και παρέμειναν διαφορετικές. Τελικά ποτέ δεν θα ήταν μαζί.
Πέρασε δύσκολα, γιατί δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Είχε πρόβλημα με το φαγητό, γιατί η λιτοδίαιτη διατροφή της ταράχτηκε όταν είδε όλη την αφθονία της τροφής γύρω της. Μέχρι και το νερό της έμοιαζε περίεργο στην γεύση. Προσαρμόστηκε σιγά-σιγά και για αρχή ανακάλυψε τις φίρμες στα ρούχα και αποφάσισε πως πλέον δεν είναι το αναγκαίο και καλό, αλλά πως το ακριβό είναι και αναγκαίο. Άρχισε να αλλάζει τα πάντα γύρω της.
Σταμάτησε να μιλάει την γλώσσα της. Σταμάτησε τις πνευματικές αναζητήσεις της. Σταμάτησε να διαβάζει και αφιερώθηκε σε έναν μόνο σκοπό. Το κέρδος. Το χρήμα. Αυτό που θα της έδινε περισσότερα υλικά αγαθά. Έπαψε να ανταγωνίζεται τους άλλους πνευματικά. Έπαψε να θέλει να είναι η καλύτερη από όλους στην επιστήμη της. Ήθελε μόνο να έχει το καλύτερο κινητό, τα καλύτερα ρούχα, το καλύτερο λάπτοπ. Δεν ξέρω αν αυτή η κοπέλα είναι ευτυχισμένη. Το πιο πιθανό είναι. Η υλική ευτυχία είναι κι αυτή ευτυχία. Ξέρω όμως πως στα μάτια μου έχασε την λάμψη της και την αγνότητα της. Έχασε όλα αυτά που κάποτε αγάπησα.
Παράλληλα, κάποτε υπήρχε ένας νέος που ζούσε στην δύση. Ήταν διεφθαρμένος ηθικά και άπληστος ως το κόκκαλο. Είχε καιρό εγκαταλείψει το διάβασμα και την μουσική που τόσο αγαπούσε. Θύμα της διαφήμισης και του κόσμου της κατανάλωσης, έψαχνε για το πιο ακριβό κινητό. Έψαχνε για τα πιο ωραία ρούχα. Ανέβαζε τα όρια της πιστωτικής κάρτας στα ύψη και κάλυπτε τις υπερβάσεις με καταναλωτικά δάνεια. Και τότε ήρθε η συμφορά. Και την μια συμφορά πάντα ακολουθούν κι άλλες.
Πέρασε δύσκολα, γιατί δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Πέρασαν μέρες ολόκληρες που το φαγητό ήταν ελάχιστο ή και καθόλου. Πέρασαν μέρες που η τροφή ήταν μόνο μια σοκολάτα. Νερό τουλάχιστον υπήρχε. Προσαρμόστηκε σιγά-σιγά και ανακάλυψε πως το σημαντικό βρίσκεται στην ψυχή την ίδια και το πνεύμα. Άρχισε να σιχαίνεται τα υλικά αγαθά που είχαν συγκεντρωθεί όλον αυτόν τον καιρό. Άρχισε να βλέπει ποιες σχέσεις ήταν πραγματικά σημαντικές και ποιες στηρίζονταν μόνο στο συμφέρον και στην ανταλλαγή.
Άρχισε να ανακαλύπτει πάλι την γλώσσα του, μέσα από την λογοτεχνία. Άρχισε να ακούει και πάλι την μουσική που πάντα λάτρευε. Έπαψε να ανταγωνίζεται τους άλλους σε υλικά αγαθά. Έπαψε να τον ενδιαφέρει να είναι το κέντρο του κόσμου. Ξέρω πως αυτός ο νέος είναι δυστυχισμένος. Ξέρω πως έχει μετανιώσει για πολλά από τα λάθη του. Ξέρω όμως πως θα γίνει ευτυχισμένος και πάλι, γιατί η ευτυχία κρύβεται στα μικρά, στα αναγκαία, στα όμορφα και αυτά αναζητεί τώρα.
Ήταν κάποτε δυο διαφορετικές ψυχές που ήθελαν να είναι μαζί. Ήταν τόσο διαφορετικές όμως και δεν τα κατάφεραν. Στην διάρκεια που ήταν μακρυά, η μία προσπάθησε να μοιάσει στην άλλη. Και όταν ξανασυναντήθηκαν, είχαν αλλάξει θέσεις και παρέμειναν διαφορετικές. Τελικά ποτέ δεν θα ήταν μαζί.
1.10.10
28.9.10
Στο Bελιγράδι για την συναυλία των Guns n' roses
Έσκασε ένα πρωί στο facebook η ενημέρωση για μια εκδρομή στο Βελιγράδι για την συναυλία των Guns n' roses. Άρχισε να τριγυρνάει στο μυαλό μου, αλλά έλεγα άστο. Τελικά όπως ήρθαν τα πράγματα αποφάσισα πως μπορώ να πάω χωρίς να έχω υψηλό και άμεσο κόστος στην δουλεία και στα χρήματα.
Έκλεισα το μαγαζί Τετάρτη βράδυ και ξεκινήσαμε με το ΙΧ της Λ. και του Γ. για Θεσσαλονίκη. Ο Γ. είχε επιστρέψει το πρωί από τα Χανιά και δεν είχε κοιμηθεί καθόλου. Την ώρα της αναχώρησης δεν περπατούσα πλέον, πέταγα! Ο Γ. τα έφτυσε κάπου στην Λάρισα. Όταν άκουσε τα διακόσια Αφρό που ζήτησε ο ταρίφας να μας πάει επάνω συνήλθε...Φτάσαμε μέχρι την Κατερίνη. Εκεί αφήσαμε το αυτόκίνητο στον σταθμό τον ΚΤΕΛ και φύγαμε με άλλον ταρίφα για Θεσσαλονίκη.
Φτάσαμε ακριβώς στην ώρα μας στον Λευκό Πύργο. Πιάσαμε γαλαρία και ξεκινήσαμε για Βελιγράδι. Κλασικοί σχολαστικοί έλεγχοι στα σύνορα στα Σκόπια και χαρούμενος που δεν αφήσαμε ούτε αφρόσεντ εκεί. Περάσαμε τα σύνορα της Σερβίας και σταματήσαμε για φαγητό. Στρογγυλό ψωμί γίγαντας με το πιο τέλειο ζαμπόν που έχω φάει και kajmak. Σιγά-σιγά φτάνουμε στο Βελιγράδι.
Σταματάμε έξω από το ξενοδοχείο Slavja και το κόβουμε με το πόδι για το κάστρο του Kalemegdan. Πρέπει να συναντήσω την S. στο ίδιο ακριβώς σημείο που την είχα συναντήσει στα κλεφτά πριν από δύο χρόνια. Τώρα μπορώ να την συναντήσω άφοβα. Είναι και πάλι εντυπωσιακή και έχει σταυρωμένα τα χέρια της στο στήθος της, όπως και τότε. Στέκεται μόνο στην απέναντι γωνία. Ανεβαίνουμε στο κάστρο και κόβουμε μια βόλτα. Δυστυχώς ο χρόνος είναι λίγος και ξανακατεβαίνουμε τον πεζόδρομο της Knez Mihailova και ψωνίζουμε μερικά σουβενίρ και βιβλία (το δεύτερο του Momo Kapor που δεν είχα και του Ivo Andric που έχει κερδίσει Νόμπελ λογοτεχνίας). Χαιρετώ την S. και υπόσχομαι να ξαναβρεθούμε και πάλι σύντομα.
Το λεωφορείο μας περιμένει και ξεκινάμε για το Beogradska arena. Απ' έξω κι από μέσα το κτίριο είναι εντυπωσιακό και τεράστιο. Η συναυλία ξεκινάει με τους Σέρβους Night Shift που παίζουν διασκευές ξένων κομματιών με ροκ χροιά. Ανεβαίνουν οι Danko Jones και αν και είναι μόνο τρεις γεμίζουν με σκληρό ήχο την αρένα.
Ανυπόμονα ο κόσμος περιμένει τους GnR να εμφανιστούν. Κι όταν γίνεται αυτό η αρένα παίρνει φωτιά. Είναι στα αλήθεια η καλύτερη συναυλία που έχω δει. Ο κόσμος (είδα εκτός από Σέρβους, Μαυροβούνιους και Βούλγαρους), η αρένα, το γκρούπ ήταν όλα φανταστικά! Ένα μεγάλο πάρτι.
Γυρίζουμε στο λεωφορείο και μετά από μια μικρή αναμονή (υπήρχαν τρία πάσα για τα παρασκήνια και οι τυχεροί το παράκαναν με την επίσκεψή τους) ξεκινάμε για την πατρίδα (ή για μένα, φεύγουμε από την πατρίδα;) Λαγοκοιμάμε στο λεωφορείο ανάμεσα σε μικρές στάσεις και ελέγχους στα σύνορα. Φτάνουμε στην Θεσσαλονίκη.
Εκεί ξεκινάει άλλο ταξίδι. Παίρνουμε με την Λ. και τον Γ. το ΚΤΕΛ για Κατερίνη. Με το αυτοκίνητο πάμε στην πλατεία Ελευθερίας και τρώμε τον τελειότερο γύρο έβερ! Ένα καφεδάκι και ξεκινάμε. Ο Γ. εξακολουθεί να νιώθει χάλια και τελικά με αφήνουν στον σταθμό του προαστιακού στους Νέους Πόρους. Εκείνοι έχουν χρόνο να μείνουν μια μέρα εκεί. Εγώ πρέπει να επιστρέψω στην Αθήνα για δουλεία. Με τον προαστιακό φτάνω στην Λάρισα και βγάζω εισιτήριο για Αθήνα. Φτάνω τα μεσάνυχτα σπίτι και φεύγω για δουλεία.
Έχουν περάσει τόσες μέρες και ακόμα έχω τις εικόνες που είδα στα μάτια μου. Ακόμα ακούω τους ήχους στα αυτιά μου. Ξέρω πως νιώθω πολύ ευτυχισμένος όταν είμαι στο Βελιγράδι. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, απλά συμβαίνει. Εύχομαι σύντομα να βρεθώ και πάλι εκεί που ο Σάβα συναντάει τον Δούναβη...
Έκλεισα το μαγαζί Τετάρτη βράδυ και ξεκινήσαμε με το ΙΧ της Λ. και του Γ. για Θεσσαλονίκη. Ο Γ. είχε επιστρέψει το πρωί από τα Χανιά και δεν είχε κοιμηθεί καθόλου. Την ώρα της αναχώρησης δεν περπατούσα πλέον, πέταγα! Ο Γ. τα έφτυσε κάπου στην Λάρισα. Όταν άκουσε τα διακόσια Αφρό που ζήτησε ο ταρίφας να μας πάει επάνω συνήλθε...Φτάσαμε μέχρι την Κατερίνη. Εκεί αφήσαμε το αυτόκίνητο στον σταθμό τον ΚΤΕΛ και φύγαμε με άλλον ταρίφα για Θεσσαλονίκη.
Φτάσαμε ακριβώς στην ώρα μας στον Λευκό Πύργο. Πιάσαμε γαλαρία και ξεκινήσαμε για Βελιγράδι. Κλασικοί σχολαστικοί έλεγχοι στα σύνορα στα Σκόπια και χαρούμενος που δεν αφήσαμε ούτε αφρόσεντ εκεί. Περάσαμε τα σύνορα της Σερβίας και σταματήσαμε για φαγητό. Στρογγυλό ψωμί γίγαντας με το πιο τέλειο ζαμπόν που έχω φάει και kajmak. Σιγά-σιγά φτάνουμε στο Βελιγράδι.
Σταματάμε έξω από το ξενοδοχείο Slavja και το κόβουμε με το πόδι για το κάστρο του Kalemegdan. Πρέπει να συναντήσω την S. στο ίδιο ακριβώς σημείο που την είχα συναντήσει στα κλεφτά πριν από δύο χρόνια. Τώρα μπορώ να την συναντήσω άφοβα. Είναι και πάλι εντυπωσιακή και έχει σταυρωμένα τα χέρια της στο στήθος της, όπως και τότε. Στέκεται μόνο στην απέναντι γωνία. Ανεβαίνουμε στο κάστρο και κόβουμε μια βόλτα. Δυστυχώς ο χρόνος είναι λίγος και ξανακατεβαίνουμε τον πεζόδρομο της Knez Mihailova και ψωνίζουμε μερικά σουβενίρ και βιβλία (το δεύτερο του Momo Kapor που δεν είχα και του Ivo Andric που έχει κερδίσει Νόμπελ λογοτεχνίας). Χαιρετώ την S. και υπόσχομαι να ξαναβρεθούμε και πάλι σύντομα.Το λεωφορείο μας περιμένει και ξεκινάμε για το Beogradska arena. Απ' έξω κι από μέσα το κτίριο είναι εντυπωσιακό και τεράστιο. Η συναυλία ξεκινάει με τους Σέρβους Night Shift που παίζουν διασκευές ξένων κομματιών με ροκ χροιά. Ανεβαίνουν οι Danko Jones και αν και είναι μόνο τρεις γεμίζουν με σκληρό ήχο την αρένα.
Ανυπόμονα ο κόσμος περιμένει τους GnR να εμφανιστούν. Κι όταν γίνεται αυτό η αρένα παίρνει φωτιά. Είναι στα αλήθεια η καλύτερη συναυλία που έχω δει. Ο κόσμος (είδα εκτός από Σέρβους, Μαυροβούνιους και Βούλγαρους), η αρένα, το γκρούπ ήταν όλα φανταστικά! Ένα μεγάλο πάρτι.
Γυρίζουμε στο λεωφορείο και μετά από μια μικρή αναμονή (υπήρχαν τρία πάσα για τα παρασκήνια και οι τυχεροί το παράκαναν με την επίσκεψή τους) ξεκινάμε για την πατρίδα (ή για μένα, φεύγουμε από την πατρίδα;) Λαγοκοιμάμε στο λεωφορείο ανάμεσα σε μικρές στάσεις και ελέγχους στα σύνορα. Φτάνουμε στην Θεσσαλονίκη.Εκεί ξεκινάει άλλο ταξίδι. Παίρνουμε με την Λ. και τον Γ. το ΚΤΕΛ για Κατερίνη. Με το αυτοκίνητο πάμε στην πλατεία Ελευθερίας και τρώμε τον τελειότερο γύρο έβερ! Ένα καφεδάκι και ξεκινάμε. Ο Γ. εξακολουθεί να νιώθει χάλια και τελικά με αφήνουν στον σταθμό του προαστιακού στους Νέους Πόρους. Εκείνοι έχουν χρόνο να μείνουν μια μέρα εκεί. Εγώ πρέπει να επιστρέψω στην Αθήνα για δουλεία. Με τον προαστιακό φτάνω στην Λάρισα και βγάζω εισιτήριο για Αθήνα. Φτάνω τα μεσάνυχτα σπίτι και φεύγω για δουλεία.
Έχουν περάσει τόσες μέρες και ακόμα έχω τις εικόνες που είδα στα μάτια μου. Ακόμα ακούω τους ήχους στα αυτιά μου. Ξέρω πως νιώθω πολύ ευτυχισμένος όταν είμαι στο Βελιγράδι. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, απλά συμβαίνει. Εύχομαι σύντομα να βρεθώ και πάλι εκεί που ο Σάβα συναντάει τον Δούναβη...
13.9.10
Ark Festival
Θα είμαι εκεί την δεύτερη μέρα. Και είμαι πολύ χαρούμενος γιατί:
- Μετά από 45 συνεχείς μέρες εργασίας, θα πάρω ρεπό.
- Θα δω επιτέλους ζωντανά την Μόνικα.
- Θα ξαναδώ Maraveyas Ilegal.
- Θα δω Xaxakes. Monte Carlo, Monte Carlo, Monte Caaarlo
- Θα ξαναπιάσω στα χέρια μου,την φωτογραφική μου μηχανή. Ελπίζω να μην φάω κανένα άκυρο στην πόρτα μόνο...
Ανασχηματισμός
Πολύ στην κλάψα το έριξα τελευταία και στράβωσα! Για πάμε λίγο κράξιμο...
Είναι αλήθεια ότι στον πρόσφατο ανασχηματισμό ο Πάγκαλος έμεινε αμετακίνητος γιατί το μνημόνιο απαγορεύει στην κυβέρνηση τα κονδύλια για την πληρωμή του γερανού που θα τον μετέφερε; (το ίδιο ισχύει και για Βενιζέλο;) Μετά τα παλαμάκια και τα συχαρίκια στα αποδυτήρια των Τούρκών, γιατί δεν έγινε υπουργός εξωτερικών ο Νταβούτογλου και έγινε ο Δρούτσας; Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις μέσα στο γήπεδο ποιος ήταν ο δικός μας υπουργός (αυτός που φορούσε το κασκόλ της εθνικής μας δεν ήταν;)
Δηλώνω πως διαφωνώ κάθετα με διορισμό της Μις Πράντα (πάγια θέση) και την διατήρηση στην θέση της, της "επιτρόπου" (πάλι πάγια θέση). Να απομακρυνθούν άμεσα!
Είναι αλήθεια ότι στον πρόσφατο ανασχηματισμό ο Πάγκαλος έμεινε αμετακίνητος γιατί το μνημόνιο απαγορεύει στην κυβέρνηση τα κονδύλια για την πληρωμή του γερανού που θα τον μετέφερε; (το ίδιο ισχύει και για Βενιζέλο;) Μετά τα παλαμάκια και τα συχαρίκια στα αποδυτήρια των Τούρκών, γιατί δεν έγινε υπουργός εξωτερικών ο Νταβούτογλου και έγινε ο Δρούτσας; Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις μέσα στο γήπεδο ποιος ήταν ο δικός μας υπουργός (αυτός που φορούσε το κασκόλ της εθνικής μας δεν ήταν;)
Δηλώνω πως διαφωνώ κάθετα με διορισμό της Μις Πράντα (πάγια θέση) και την διατήρηση στην θέση της, της "επιτρόπου" (πάλι πάγια θέση). Να απομακρυνθούν άμεσα!
21.8.10
Handlebars...
Το είδα ένα βράδυ που δούλευα στην τηλεόραση! Το πιο γαμάτο κομμάτι που έχω ακούσει τους τελευταίους μήνες, στιχουργικά και μουσικά και από τα καλύτερα βίντεο που έχω δει γενικά! Κόλλημα!
16.8.10
Aut viam inveniam aut faciam
Ήρθε ο Αύγουστος και φεύγει σιγά-σιγά και όλα φαίνονται δύσκολα τριγύρω. Σε όλους τους τομείς τα πράγματα πάνε χάλια, αλλά τουλάχιστον δεν πάει παρακάτω. Όποτε ή θα βρω τον δρόμο για να ανέβω ή θα τον δημιουργήσω.
13.8.10
Reactions
Υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις για κάποιο προηγούμενο συναισθηματικό πόστ μου... Τι να πω; Αρχή μου είναι να μην σβήνω τίποτα από όσα γράφω. Αυτά ένιωθα και πίστευα, αυτά έγραψα. Δεν μετανιώνω, αλλά ενημερώνω πως το παρελθόν κάποτε τελειώνει. Και το συγκεκριμένο παρελθόν πέθανε και θάφτηκε κάτω από βαριά ταφόπλακα! Παμ' παρακάτου! :-)
Πέντε στόχοι
Μιλούσα με κάποιον στο facebook. Οι γνωστές φιλοσοφικές μεταμεσονύχτιες συζητήσεις. Η κουβέντα το έφερε και είπαμε να βάλουμε από πέντε στόχους ο καθένας μέχρι το τέλος του χρόνου. Οι πέντε δικοί μου:
1. Να κόψω το κάπνισμα (το κομμένο...)
2. Να κολυμπάω ή να τρέχω ή να παίζω μπάσκετ κάθε μέρα
3. Να ταξιδέψω στο εξωτερικό για τρεις τουλάχιστον ημέρες
4. Να καθαρίσω επιτέλους το αρχείο (χαρτόμαζα) από εφημερίδες και περιοδικά που κατέχω (όλα θα πάνε για ανακύκλωση)
5. Να διαβάσω 20 βιβλία (ένα περίπου κάθε βδομάδα)
Μέχρι το τέλος της χρονιάς μένουν 140 μέρες. Απολογισμός τότε!
1. Να κόψω το κάπνισμα (το κομμένο...)
2. Να κολυμπάω ή να τρέχω ή να παίζω μπάσκετ κάθε μέρα
3. Να ταξιδέψω στο εξωτερικό για τρεις τουλάχιστον ημέρες
4. Να καθαρίσω επιτέλους το αρχείο (χαρτόμαζα) από εφημερίδες και περιοδικά που κατέχω (όλα θα πάνε για ανακύκλωση)
5. Να διαβάσω 20 βιβλία (ένα περίπου κάθε βδομάδα)
Μέχρι το τέλος της χρονιάς μένουν 140 μέρες. Απολογισμός τότε!
7.7.10
...till the end of my days
Love of my life, sun of my days, moon of my nights, thought of my daytime, dream of my night sleep, my eternal beautiful Lithuanian angel, my precious princess that would make me fight a thousands dragons without any fear just for your heart, with big tears in my eyes right now, that falling like rain, I must set you free as you wish. I will write it in my language, cause that's how I feel it more: Σ'αγαπώ ατελείωτα και παντοτινά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
