Αγαπημένη μου Βαρκελώνη...

Αγαπημένη μου Βαρκελώνη,

Η μικρή μου βαλίτσα γέμισε και η senyera είναι μέσα. Το ίδιο και η μπλούζα του FC Barcelona. Αύριο το πρωί θα βρίσκομαι και πάλι στους δρόμους σου. Θα χαζέψω τα κτίρια σου. Θα θαυμάσω την ομορφιά σου. Θα ξαποστάσω στα πάρκα σου. Θα φωνάξω για την ομάδα σου. Θα γίνω ένας γλάρος στην όμορφη σου θάλασσα (που λέει και το τραγούδι). Πέρασε 1,5 χρόνος από την τελευταία φορά. Τότε ήμασταν μία μεγάλη παρέα που ζούσαμε το όνειρό μας. Αυτήν τη φορά θα είμαι μόνος. Τρίτη και καλύτερη (ή φαρμακερή).

Αγαπημένη μου Βαρκελώνη, επιτέλους ξαναέρχομαι....

Έχεις νιώσει;

-Έχεις κάποτε συναντήσει δυο μάτια ,και να νιώσεις πως σε κοίταζαν μέχρι την ψυχή σου; Έχεις νιώσει το στήθος σου και το στομάχι σου και την καρδιά σου να είναι ένα κουβάρι που γυρίζει γύρω γύρω σαν κάδος πλυντηρίου σε χαμηλές στροφές; Έχεις νιώσει απέραντη θλίψη που αυτά τα μάτια θα φύγουν. Και δεν πρέπει και δεν θα τα ξαναδείς, αν και θα σκότωνες γι' αυτό; Έχεις σκεφτεί πως θα τα παρατούσες όλα κι όλους γι’ αυτά τα μάτια; Έχεις νιώσει πως κάθε βλέμμα ήταν σαν να μιλάει. Σαν να σου λέει αυτό που ήθελες να ακούσεις για χρόνια, αλλά δεν θα στο πει ποτέ, γιατί έτσι είναι οι συνθήκες. Έχεις νιώσει;
-Το ένιωσα και με στοιχειώνει. Πέρασε τόσο λίγος καιρός και δύο όνειρα με έχουν βασανίσει ήδη. Εύχομαι η καθημερινότητα να επανέλθει γρηγορότερα από συνήθως.

Η καντίνα του σκύλου

Γύρισα. Δύο μέρες είμαι σε κώμα. Είναι σαν όλος ο ύπνος που χάθηκε τον χειμώνα, να αναπληρώνεται. Σήμερα αποφάσισα να γράψω για την καντίνα του σκύλου.

Η καντίνα του σκύλου λοιπόν, βρίσκεται στην Ζαχάρω, δίπλα στην πανέμορφη παραλία και λίγο πιο μακριά από το παρά θιν' αλός. Κάθε μεσημέρι (γιατί για να ξυπνήσουμε νωρίς το πρωί ήταν λίγο δύσκολο) και μετά το φαγητό κατεβαίναμε στην καντίνα για να πιούμε το καφεδάκι μας. Οι τιμές συγκλονιστικές (φραπέ με μπέιλις μόνο 2 αφρό) και η μουσική άπαικτη. Κουτσομπολιό και κράξιμο, γι' αυτούς που λατρεύουμε να κράζουμε και οφθαλμόλουτρο οι αγαπημένες ασχολίες μας. Ντόπιοι πιτσιρικάδες παίζουν μπουγέλο και τάβλι. Το "Φως" είναι το ευαγγέλιο και εξαντλείτε από νωρίς!

Το βραδάκι πάλι, οι πρωινοί θαμώνες βγάζουν τα μαγιό τους και όμορφα ντυμένοι επιστρέφουν για το ποτό τους. Μια μικρή παρέα των 2 ατόμων μπορεί να καταλήξει να γίνει μια μεγάλη των 20 που κάθονται σε έναν μεγάλο κύκλο. Κάτι σαν τους ιππότες της στρογγυλής τραπέζης. Η μουσική παραμένει άπαικτη και κάθε βράδυ είναι διαφορετική (κάτι που σπάνια βλέπεις σε μαγαζιά της Ίου ή της Κέρκυρας), σε χαμηλή ένταση που χαλαρώνει και δεν σου σπάει τ' αρχίδια. Η καντίνα κλείνει αργάμιση (ο Β. με τον Φ. έφυγαν στις 07:30 κάποια μέρα).
Άρα, αν βρεθείτε στα εκεί μέρη, να πάτε και στην Καντίνα του σκύλου!

Μείον ένα!

Αυτό το αντιαισθητικό πράγμα που βλέπετε στην φωτογραφία, μέχρι και πριν λίγες ώρες ήταν κομμάτι του εαυτού μου. Σήμερα λοιπόν, μετά από μέρες αφόρητου πόνου αποφάσισα να το αποχωριστώ! Είναι ο μεγάλος, πρώην όμορφος και νυν κατεστραμμένος φρονιμίτης μου!

Άρα, η συμβουλές της ημέρας είναι να βουρτσίζετε καθημερινά τα δοντάκια σας και να πηγαίνετε κάθε έξι μήνες στον οδοντογιατρό για να μην πονάτε και χάνετε τα δοντάκια σας όπως εγώ (παρακαλώ τον Οδοντιατρικό Σύλλογο Πειραιά να φροντίσει για την προμήθεια μου)!

Σήμερα αρχίζει η άδεια μου επίσης. Τελείωσα με τους ηλίθιους στην δουλεία, αφού πρώτα κατάφεραν να με εκνευρίσουν αφόρητα (η παράδοση της τελευταίας μέρας σπαζαρχιδισμού συνεχίστηκε και φέτος)!

Λέτε τώρα που έβγαλα τον φρονιμίτη να γίνω άτακτος πάλι;

Mahatma Gandhi

"Happiness is when what you think, what you say, and what you do are in harmony."

Βου βου τα αεροπλάνα, για διακοπές έκανα πλάνα!

Όπως θα ξέρετε, εδώ και καιρό είναι καλοκαίρι! Και το καλοκαίρι συνήθως πάμε διακοπές! Έτσι και 'γω σαν μικρό παιδί ετοίμασα τις διακοπές μου! Από 15 έως και 19 Αυγούστου θα βρίσκομαι στην Ζαχάρω και πάλι! Στις 20 με 25 έχω κενό. Από 25 μέχρι 30 Αυγούστου θα είμαι (τρίτη φορά και φαρμακερή) στην πιο όμορφη πόλη του κόσμου! Βαρκελώνη!!!!

Για το κενό πείτε καμία ιδέα (αν έχει μείνει κανείς στην πόλη για να κάνει και σχόλιο). Θέλω ένα μέρος κοντά, να μην θέλει πλοίο (μην χάσουμε και την βραδυνή πτήση στις 25 λόγω ανέμων στα πελάγη) και να έχει θάλασσα! Αν δεν σκεφτείτε κάτι, θα μείνω σπίτι και θα βάψω!

Σημ. Ο τίτλος του σημερινού ποστ είναι εμπνευσμένος από τον μεγάλο ποιητή Ιούλιο! Το σμαραγδένιο νησί του Θείου θα με περιμένει μέχρι του χρόνου...

The wild ones

...And its a shame the plane is leaving on this sunny day...

Για δύο ευρώ στου Ξεζουμίδη!

Κι όμως! Υπάρχουν σήμερα εργοδότες που πληρώνουν την υπερωριακή εργασία με 2 ευρώ την ώρα! Κι όμως! Δίνοντας 60 λεπτά από την ζωή σου παίρνεις το κέρμα της φωτογραφίας! Τόσο κοστολογούν μια ολόκληρη ώρα από τον ήδη περιορισμένο ελεύθερο χρόνο σου. Το εργοστάσιο του Ξεζουμίδη δεν έκλεισε ποτέ! Φτιάχτηκε για μια ταινία του μεγάλου Θανάση Βέγγου για να μείνει. Αυτή είναι η δυνατή ελληνική οικονομία! Αυτή είναι η ευημερία των αλογοσκούφηδων! Εσείς ρε εργοδότες και εσείς ρε αλογοσκούφηδες, τόσο πληρώνεστε την ώρα;

Χίλια μπράβο σ' αυτόν που αρνήθηκε να εργαστεί για να πάρει τα κέρματα! Όσο γι' αυτόν που τα πρόσφερε, δύο να είναι οι ώρες του σε κρεβάτι με ορό! Και αναρωτιέμαι, αν ο γιατρός που θα τον έχει στο κρεβάτι γι' αυτές τις δύο ώρες, θα δεχθεί την αμοιβή-φακελάκι των 4 ευρώ.

Ο θάνατος του Βίκτωρα

Μπορεί ένα μικρό μπλε πλασματάκι που ζει μέσα στο νερό, να κάνει έναν γάιδαρο με μεγάλα αυτιά, όπως εγώ, να κλαίει με μαύρο δάκρυ; Μπορεί! Με τον θάνατο του.
Και εξηγώ. Ο Βίκτωρας ήταν ένα μικρό μπλε ψάρι. Ζούσε σε μια μικρή γυάλα και το μόνο που ζήταγε ήταν λίγη τροφή, να του ανανεώνεις λίγο το νερό και να θαυμάζεις την ομορφιά του, ενώ κολυμπούσε γύρω-γύρω.
Ήμουν ο νονός του Βίκτωρα. Τον βάφτισα έτσι από τον Βίκτωρα τον Βαλντέζ, τον τερματοφύλακα της Μπαρσελόνα. Σαν νονός, ανέλαβα για είκοσι περίπου μέρες να φροντίζω τον Βίκτωρα, όταν η Χριστίνα έφυγε για το χωρίο της. Ήταν το πρώτο ζωντανό πλάσμα που έμεινε στο σπίτι μου (κάπου-κάπου πέρναγε και καμία κατσαρίδα, αλλά δεν έμενε ποτέ μόνιμα εδώ).
Πολλές φορές καθόμουν και τον χάζευα. Κι εκείνος ερχόταν και με χάζευε επίσης. Μετά κρύβονταν πίσω από το μεγάλο κοχύλι, η κατέβαινε χαμηλά στα βραχάκια του. Είχε πολύ πλάκα όταν τον τάιζα!
Δεν κατάφερα να τον βγάλω μια φωτογραφία της προκοπής! Κρίμα! Γιατί σήμερα ο Βίκτωρας πέθανε. Εδώ και πέντε μέρες που τον επέστρεψα στην Χριστίνα, δεν έτρωγε. Παρέμενε ακίνητος και άκεφος για πολύ ώρα. Το είχα μάθει και σήμερα έστειλα μήνυμα στην Χριστίνα, να ξυπνήσει και να ταΐσει τον Βίκτωρα. Η Χριστίνα μου είπε πως πέθανε και εγώ έβαλα τα κλάματα. Δεν ξέρω γιατί. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Όταν διάβασα το μήνυμα, ένιωσα πρώτα κάτι να σπάει μέσα στο στήθος μου. Μετά με πήραν τα ζουμιά. Για κανένα δίωρο δεν μιλούσα σε κανέναν και συνέχιζα να δακρύζω. Περίεργο...
Ποτέ μου δεν φοβήθηκα τον θάνατο. Τον δικό μου θάνατο. Πολλές φορές πριν κοιμηθώ σκέφτομαι πόσες φορές έχω βρεθεί σε κίνδυνο, πόσο μακριά έχω βρεθεί από την ασφάλεια του σπιτιού μου και μετά λέω πως "Είδες; Τώρα είσαι εδώ. Στο αναπαυτικό κρεβάτι σου." Αυτό που φοβάμαι πολύ είναι ο θάνατος των άλλων. Φοβάμαι τον θάνατο των ανθρώπων που αγαπώ πολύ. Φοβάμαι τον θάνατο της ομορφιάς. Φοβάμαι τον θάνατο της απλότητας.
Τις τελευταίες φορές που έκλαψα πριν τον θάνατο του Βίκτωρα, ο λόγος ήταν πάντα ο ίδιος (αν εξαιρέσουμε μια φορά που έκλαιγα από τα νεύρα μου για κάποιον). Είδα στην τηλεόραση δελφίνια που είχαν βγει στην ξηρά και άνθρωποι προσπαθούσαν να τα σπρώξουν πίσω στην θάλασσα. Πως επιτρέπει ο Θεός (αν υπάρχει) να αφήνει τόσο όμορφα πλάσματα να πεθαίνουν; Και αφήνει τα καθάρματα γύρω μας να επιβιώνουν;
Ο Βίκτωρας και οι μικρές λεπτομέρειες του θα μου μείνουν σαν μια όμορφη ανάμνηση. Ένα μικρό γλυκό πλασματάκι, που χωρίς να λέει λέξη, σου προσφέρει τόση ηρεμία και ευτυχία. Καλό ταξίδι στον ιχθυοπαράδεισο, Βικτωράκο, ψαράκι μου! :´(

Σημ. Για όσους σκεφτούν ότι λάλησα και ότι κάνω λες και πέθανε άνθρωπος, θα απαντήσω πως έχετε δίκιο εν μέρει, αλλά στ' αλήθεια υπάρχουν άνθρωποι που αξίζουν λιγότερο από τον Βικτωρα. Στην φωτογραφία, επάνω, ένας μακρινός, κόκκινος ξάδελφος του Βίκτωρα.

Ο κεφάτος και ο συλλέκτης-μαλάκας (περί Βερόπουλων)

Υπήρχε κάποτε μια διαφήμιση στην τηλεόραση του Βερόπουλου. Μία χαζοχαρούμενη έβγαινε από ένα κατάστημα της αλυσίδας με ένα καρότσι γεμάτο ψώνια και τραγούδαγε "Είμαι κεφάτη, γυρίζω απ' του Βερόπουλου!". Ο μέγας Γιάννης Ζουγανέλης, σε μια από τις εκπομπές που έκανε τότε, έβαλε μια επίσης χαζοχαρούμενη να τραγουδάει το ρεφρενάκι και μετά εμφανίζονταν ο ίδιος, φορώντας ένα κουστούμι, κρατώντας πούρο και έλεγε "Είμαι κεφάτος γιατί είμαι ο Βερόπουλος". Η τέλεια (και ίσως πρώτη) παρωδία διαφήμισης!
Τι κάνουμε τελικά με την ζωή μας; Είμαστε καταναλωτές; Ή μήπως είμαστε συλλέκτες; Έχουμε χάσει πλέον την ουσία και το μέτρο. Κάποτε οι άνθρωποι, είχαν συλλογές με δίσκους, με βιβλία, με γραμματόσημα ή με νομίσματα. Όλα τα αποκτήματα της συλλογής τους τα πλήρωναν μέχρι τελευταίας δεκάρας, με χρήματα που μάζευαν σιγά-σιγά.
Μικροί όταν ήμασταν, με τον γείτονα μου τον Κ., αγοράζαμε μισό-μισό έναν δίσκο. Αν ο καλλιτέχνης που επιλέγαμε ήταν πιο αγαπημένος σε μένα, κρατούσα εγώ τον δίσκο, με την υποχρέωση να του γράψω, σε μια κασέτα μετάλλου ή χρωμίου, ένα αντίγραφο. Και το αντίθετο φυσικά. Ο Κ. μάζευε τα Pixel και 'γώ τα Micromad, για να παίρνουμε και τα δύο μηνιαία περιοδικά υπολογιστών που κυκλοφορούσαν τότε.
Τώρα οι εφημερίδες γεμίζουν τις ταινιοθήκες μας, τις δισκοθήκες μας, τις βιβλιοθήκες μας. Μας προσφέρουν ρούχα, αξεσουάρ, πετσέτες, αρώματα, μικροηλεκτρικές συσκευές, ρολόγια...
Χιλιάδες Βερόπουλοι έχουν ξεφυτρώσει. Όλοι κεφάτοι!
Όλοι μας φορτώνουν με ένα σωρό αηδίες σε σχετικά φθηνή τιμή. Στην ζωή μου είχα δει μόνο ένα James Bond (με είχε χώσει ο ψηλός να πάμε στο σινεμά στην Ζέα) με τον Τίμοθι Ντάλτον. Δεν τα έβλεπα γιατί τα θεωρούσα αηδία. Έλα που τώρα έχω όλη την σειρά από το Έθνος! Τι σκατά θα τα κάνω; Μήπως υπάρχει χρόνος η διάθεση να τα δω; Εδώ δεν έχω δει ακόμα τις σειρές του Charlie Chaplin και του Alfred Hitchcock (θεοί και οι δύο).
Τριάντα ένα κανάλια στην τηλεόραση μου που κάθε βράδυ, αντί να παίζουν τον εθνικό ύμνο, να βγάζουν μια βινιέτα με το σήμα τους και μετά τα "μαμούνια" (έτσι λέγαμε μικροί τα ασπρόμαυρά στίγματα που "μάλωναν" στην οθόνη όταν τελείωνε το πρόγραμμά, κάτι που ο ανιψιός μου δεν θα δει ποτέ!), μας πουλάνε όργανα γυμναστικής που θα μας κάνουν Σβαρτσενέγκερ, βιβλία (οι Έλληνες είναι οι θεοί που δημιούργησαν τον κόσμο), κρέμες που αδυνατίζουν, ομορφαίνουν και θεραπεύουν πάσα νόσο και μαλάκυνση, αυτόματους βαφείς νυχιών, πριόνια, σκερπάνια, δράπανα, σφυριά, κατσαβίδια.... κι άλλοι τηλεΒερόπουλοι! Με καθημερινή πλύση εγκεφάλου-προπαγάνδα πουλάνε όλα τα "μαγικά" προϊόντα τους σε μοναδική αποκλειστικότητα!
Εκπτώσεις τσεκουράτες, εγγύηση φθηνότερης τιμής, save Alekos και τρεχάτε κόσμε! Κι άλλοι Βερόπουλοι που αφού μας εξόπλισαν το σπίτι με τα πάντα, φέρνουν τις νέες τεχνολογίες που όλοι πρέπει να αποκτήσουμε! Πάρε μια πλάσμα των 36 ιντσών. Τσάμπα είναι! Και εκεί θα βλέπεις τους Βερόπουλους των καναλιών που θα σου προσφέρουν όνειρο και ελπίδα ότι και συ μπορείς να γίνεις πλούσιος, αρκεί να είσαι τυχερός ή να έχεις τις ικανότητες του μάντη Κάλχα. Θα βλέπεις πόση δυστυχία υπάρχει γύρω σου, με χωρισμένους που μαλώνουν δημόσια και με ψώνια που νομίζουν πως έχουν την φωνή του Καζαντζίδη και το ταλέντο του Φρανκ Σινάτρα. Θα νιώσεις καλύτερα, αφού δεν είσαι σαν και αυτούς. Θα βλέπεις δημοσιογράφους να παίρνουν συνεντεύξεις-αγιογραφίες από πολιτικούς και καλλιτέχνες που πιθανόν σε έναν χρόνο κονομάνε, όσα εσύ σε όλη σου την ζωή. Καμία ενοχλητική ερώτηση λόγω σεβασμού προς τον προσκεκλημένο. Θα βλέπεις κλοτσοσκούφι από το χειρότερο πρωτάθλημα της Ευρώπης, ζωντανά από προκάτ γήπεδα-στολίδια του κώλου και τις ευρωπαϊκές "πορείες" των ελληνικών ομάδων που για χάρη τους κυκλοφορούν δέκα (;) αθλητικές εφημερίδες (με την ευκαιρία, το πρώτο μπουρδέλο, ο ΟΦΗ, τελείωσε από την Ευρώπη, αφού αποκλείστηκε από την πανίσχυρη Τομπόλ Κοστανάι του Καζακστάν με δύο ήττες). Θα βλέπεις βίντεο κλιπ από κομμάτια που ποτέ δεν θα γίνουν κομμάτι της ψυχής σου, γιατί έχουν ημερομηνία λήξης.
Θα ξεχάσεις να μαγειρεύεις! Χιλιάδες ΝτελιΒερόπουλοι θα σου προσφέρουν ότι έδεσμα θέλεις στο σπίτι σου, ζεστό και προσεγμένο! Πίτσα, σουβλάκι, σαλάτα, μαγειρευτό φαγάκι, αναψυκτικά και ποτά και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς στο τραπέζι σου σε είκοσι λεπτά. Αν βαριέσαι να πας και στο περίπτερο, ο ΝτελιΒερόπουλος θα σου φέρει τσιγάρα, σοκολάτα ή τσίχλες. Αν πάλι θέλεις κάτι άλλο εκτός από φαγητό, υπάρχουν ΝτελιΒερόπουλοι για όλα τα γούστα. Ψιλικατζίδικα, σούπερ μάρκετ, μανάβικα και καταστήματα υψηλής τεχνολογίας, με ένα τηλεφώνημα θα στα φέρουν όλα στην πόρτα σου. Και πριν πας στην δουλειά σου, οι ΤαχυΒερόπουλοι θα σου ετοιμάσουν σάντουιτς, καφέ και τυρόπιτες για κολατσιό.
Κάθε γωνιά και μια ευκαιρία! Χιλιάδες ράφια σε καταστήματα φορτωμένα με ένα σωρό προϊόντα για την ευτυχία μας και για μια καλύτερη ζωή. Χιλιάδες τόνοι εντύπων με προσφορές και διαφημιστικά έξω από τις πόρτες μας. Ντουλάπια και ραφιέρες στα σπίτια μας γεμάτα με αντικείμενα, που όταν ψοφήσουμε, τα παιδιά μας θα τα πετάξουν στα σκουπίδια και θα λένε "Τι τα κράταγε όλα αυτά ο μαλάκας;"
Μα να μην τα κρατήσω; Πέρασε η εποχή που μαζί με τον bluecros κολλούσαμε την μύτη μας στην τζαμαρία του Άγγελου στην πλατεία Κρήνης, κάθε μέρα, και χαζεύαμε τον Amstrad. Πέρασε η εποχή που περίμενα τρεις ώρες στην αυλή του σπιτιού μου, τον πατέρα του Άγγελου να μου φέρει τον πρώτο μου υπολογιστή (98.000 δραχμές με δόσεις, πράσινη οθόνη. Θα το θυμάμαι για πάντα!) σε ένα κίτρινο στέισον βάγκον. Πέρασε η εποχή που δεν έτρωγα τυρόπιτα στο σχολείο (20 δραχμές είχε) και μάζευα 100 δραχμές συνολικά και με το εικοσάρικο που μου έδινε ο πατέρας μου το Σάββατο, αγόραζα ένα πλέιμομπιλ από το μαγαζί της Κυρα-Σεβαστής και του Κυρ-Κώστα. Πέρασε η εποχή που πήγαινα να βοηθήσω την μητέρα μου στην λαϊκή του Σαββάτου για να μου αγοράσει μεταχειρισμένα τεύχη του Μπλεκ, από τον παππούλη που έστηνε την πραμάτεια του, δίπλα στο φορτηγό που πουλούσε κοτόπουλα Ιωαννίνων. Πέρασε η εποχή της στέρησης! Τώρα μπορώ να αποκτήσω ότι θέλω! Οι κεφάτοι Βερόπουλοι (και οι Κωστόπουλοι και άλλοι πολλοί) με καλούν! Ως συλλέκτης-μαλάκας πρέπει να ακολουθώ, όπως τα ποντίκια ακολουθούν τον τύπο με τον μαγικό αυλό. Ως πότε; Ως σήμερα! Γιατί απόψε, οι κεφάτοι Βερόπουλοι πέθαναν για μένα!

Η ανταμοιβή

Μια δύσκολη βδομάδα πέρασε. Η ζέστη αφόρητη! Η μαλακία σύννεφο! Η μόνη ανταμοιβή κάθε μέρα, το δροσερό αεράκι, ενώ πλησιάζαμε στο Δαφνί με την μηχανή του Κ. μετά το τέλος της βάρδιας στην δουλειά! Η δροσιά που προσφέρει το δάσος δεν αντικαθίσταται από κανέναν ανεμιστήρα και από κανένα κλιματιστικό!Τελικά τα όμορφα πράγματα στην ζωή είναι δωρεάν! Είναι επίσης πολύτιμα! Καλό σαββατοκύριακο!

Ε, και;

Συγκλονισμένη, λένε τα κανάλια, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση από την συντριβή του πυροσβεστικού αεροσκάφους. Σύγκλιση αρχηγών ζήτησε ο Γιωργάκης και ο "Λευτεριά-στο-Ανατολικό-Τιμόρ" Αλαβάνος!

Ε, και; Και αν συναντηθείτε όλοι οι άσχετοι μαζί τι θα γίνει; Τι είναι δηλαδή οι αρχηγοί των κομμάτων; Οι πάνσοφοι παπαστρούμφηδες; Οι Gandalfs; Τι ξέρετε εσείς δηλαδή από πυρόσβεση και από πτήσεις; Κι αν σας πει κάποιος του λόγους που έπεσε το αεροσκάφος, θα κάνετε τους μηχανικούς ή τους εκπαιδευτές; Ή μήπως θα καταλάβετε λέξη από όσα σας εξηγήσουν για την πτώση;

Το μόνο που θα μπορούσατε να κάνετε είναι να καλέσετε εκπροσώπους των πιλότων και να τους ρωτήσετε τι χρειάζονται για το τεράστιο έργο που επιτελούν. Αλλά ξέρετε πως ότι σας ζητήσουν έχει κόστος. Χρειάζεται χρήματα! Και που να τα βρείτε τα χρήματα για εκεί; Έχετε να αγοράσετε υπουργικά αυτοκίνητα! Έχετε να κάνετε αυξήσεις στους βολευτές (άραγε πόσα παίρνουν για να τα ξύνουν στης βουλής τα έδρανα και πόσα παίρνουν οι πιλότοι μας;)! Έχετε να συντηρήσετε το αεροπλάνο του πρωθυπουργού (για να πηγαίνει απευθείας από το Σεράγεβο στην Ελευσίνα για συμπαράσταση)! Έχετε να πληρώσετε την ετήσια κρατική εισφορά στα κόμματα (για να λειτουργεί σωστά και ευρύθμα η δημοκρατία μας).

Επειδή λοιπόν, δεν πρόκειται να καλέσετε κανέναν που να γνωρίζει το θέμα, βουλώστε το στόμα σας και απλά βγάλτε μια ανακοίνωση που θα εκφράζετε τα συλλυπητήρια σας! Αυτό είναι αρκετό!

Την φωτογραφία την τράβηξα πάνω από την παραλία της Ζαχάρως. Και ενώ όλοι εμείς λιαζόμασταν στον ήλιο, κάποιοι πάσχιζαν να σώσουν τα δάση μας. Για μένα είστε πραγματικοί ήρωες!

Το κομματάκι της πίτας

Πριν μερικά χρόνια, κάποιος γνωστός μου, μου ζήτησε να παρευρεθώ σε ένα συγγενικό του σπίτι, στο οποίο κάποιος πολιτικάντης έκανε μια συνάθροιση. Την συνάθροιση αυτή την είχε διοργανώσει ο ιδιαίτερος του πολιτικάντη, που ήταν επίσης γνωστός του γνωστού μου. Στο σαλόνι υπήρχαν περίπου 25 άτομα. Ο υποψήφιος βολευτής άρχισε να μας μιλάει για το πρόγραμμα του κόμματος του (δεν έχει σημασία ποίος είναι ο υποψήφιος βολευτής και ποίο είναι το κόμμα του αφού όλοι έχουν τις ίδιες πρακτικές) και να λέει διάφορες παρλαπίπες.
Και ενώ σε όλη τη διάρκεια της ομιλίας του μας έλεγε πως δεν θα κάνει ρουσφέτια και πως το κόμμα του θα επιδιώξει την δικαιοσύνη και την αξιοκρατία, προς το τέλος άρχισε να λέει πως "αν βέβαια, μου δώσουν και μένα ένα κομματάκι από την πίτα, εγώ θα το μοιραστώ με τους δικούς μου ανθρώπους, δηλαδή εσάς εδώ". Μας αποκάλεσε μάλιστα και πυρήνα!
Αμέσως μια ηλικιωμένη κυρία του ζήτησε να συνεχίσει τις σπουδές της η εγγονή της στο Μουσικό Λύκειο, στο οποίο ήταν επιλαχούσα. Ο υποψήφιος βολευτής είπε πως αυτό ήταν εύκολο και πως θα κοιτούσε το θέμα προσωπικά. Αλλά αν γινόταν και βολευτής όλα θα ήταν ακόμα πιο εύκολα.
Οι εκλογές έγιναν (εγώ ψηφίζω σε άλλη περιφέρεια, οπότε δεν επέλεξα τον συγκεκριμένο υποψήφιο), η εγγονή δεν μπήκε ποτέ στο Μουσικό Λύκειο, η ηλικιωμένη κυρία βρίζει έκτοτε τον βολευτή, ο ιδιαίτερος πήρε τον πούλο από το πολιτικό γραφείο του βολευτή (ναι! Έγινε ένα από τα 300 καμάρια μας) και αντικαταστάθηκε από πόρνη-ιδιαιτέρα και η ζωή συνεχίζεται.
Ο βολευτής συνεχίζει παράνομα να ασκεί το επάγγελμα του (βλέπε ασυμβίβαστο), χρησιμοποιώντας το όνομα ενός παροπλισμένου συναδέλφου του και βγαίνει συχνά-πυκνά στα ΜΜΕ όπου το παίζει ηθικός και τίμιος.
Τελικά κανένας, πλην του απατεώνα βολευτή, δεν έφαγε το παραμικρό κομματάκι από την πίτα! Αχ αυτή η απληστία σ' αυτήν τη χώρα!

Ο αριστερός με την δεξιά τσέπη

"Κομμουνιστής" που λαμβάνει ενοίκια από πολυκατοικίες, βρίζει τους πασοκτζήδες, όποτε πάμε για καφέ, ως ψευτό-σοσιαλιστές (δεν έχει κι άδικο) και μετά πάει και σηκώνει όλα τα επώνυμα ρούχα από τα μαγαζιά της Ταξιαρχών και της Αθηνάς. Αποφασίζει να επενδύσει το ποσό των 10.000€ (αυτή είναι μόνο η προκαταβολή) σε μια μικρή επιχείρηση γρήγορου φαγητού και να γίνει αφεντικό. Άραγε θα αρχίσει να δίνει μισθούς των 1.000€ στους υπαλλήλους του, όπως απαιτεί το κόμμα;
Γνωρίζω κι άλλους ανθρώπους σαν τον συγκεκριμένο. Όλοι τους φοράνε μια ταμπέλα του αριστερού, του προοδευτικού, του ιδεαλιστή αλλά δεν νομίζω πως κάποτε εργάστηκαν, έστω και για μια ώρα, σε ένα εργοστάσιο ή στην οικοδομή. Δεν νομίζω ότι έχουν κάνει κάποτε χειρονακτική εργασία (εκτός ίσως από το να χτυπήσουν έναν φραπέ στο γραφείο τους ίσως). Δεν ένιωσαν ποτέ την αδικία, την εκμετάλλευση, την ρουφιανιά.
Πραγματικά, δεν τους ζηλεύω αυτούς τους ανθρώπους. Δεν είναι καθόλου κακό να έχει κάποιος περιουσία. Άλλά εκνευρίζομαι όταν μιλάνε για αδικία στην εργασία, που δεν την έχουν ζήσει ποτέ! Με εκνευρίζει που κάτι για τον μέσο άνθρωπο θεωρείτε ακριβό, γι' αυτούς όχι απλά θεωρείτε φθηνό, αλλά είναι και μαλακία να τους λες πως είναι ακριβό.
Γιατί άλλα λέτε και άλλα κάνετε; Γιατί θέλετε να σας κολλάνε οι γνωστοί σας μια ταμπέλα που δεν σας αντιπροσωπεύει; Μήπως είναι must να είστε επαναστάτες του κόλου;

"Αύριο όμως θα είναι διαφορετικά"

Θα έχετε δει αυτό το βίντεο-μήνυμα είτε στην τηλεόραση (το είδα προχθές το μεσημέρι όταν έτρωγα και κοίταζα σαν χαζός), είτε σε κάποιο άλλο blog. Για να ζήσετε την όμορφη και ανέμελη ζωή σας και για να μπορώ να την κράζω (modern life is rubbish είπαμε) πρέπει να υπάρχει πρώτα (ζωή). Και για να υπάρχει πρέπει να βάλουμε όλοι ένα χεράκι.

Προσωπικά, ανακυκλώνω όλο (όλο μα όλο) το χαρτί μου, χάρη στην εργασία μου. Αναψυκτικά αγοράζω σε γυάλινα μπουκάλια που επιστρέφονται. Αλλάζω σταδιακά τις κοινές λάμπες μου (μόλις καούν) με energy saver λάμπες. Φτιάχνω (προσπαθώ εν πάση περιπτώσει) βιολογικό λίπασμα σε μια γωνιά της αυλής μου. Στην ουσία τα μόνα σκουπίδια μου είναι αυτά τα ηλίθια πλαστικά από τις κυριακάτικες εφημερίδες και το χρησιμοποιημένο χαρτί υγείας από την τουαλέτα μου (δεν νομίζω οι διαλογείς του χαρτιού θα ήταν πολύ ευτυχισμένοι με το θέαμα). Χρησιμοποιώ μια μεγάλη πάνινη σακούλα για τα ψώνια μου στο σούπερ μάρκετ (έχω γίνει ρόμπα ουκ ελάχιστες φορές, αλλά επιμένω!). Έχω σκεφτεί και κάτι ακόμα που θα το αποκαλύψω σύντομα.

Σημασία έχει τι μπορώ να κάνω εγώ, τι μπορεί να κάνει ο κάθε εγώ, τι μπορούμε να κάνουμε όλοι μας! Ακούστε το επιθετικό μήνυμα του παιδιού στο βίντεο. Σκεφτείτε γιατί μας μαλώνει! Κάντε κάτι! Έστω και μικρό! Καταργήστε το stand by στις συσκευές σας. Υπάρχει και το power off!

Θέλω πίσω τις εποχές! Θέλω χιόνι και κρύο στην Αθήνα τα Χριστούγεννα! Θέλω καλοκαίρι με τζιτζίκια (καλοκαίρι λέμε, όχι Απρίλιο)! Θέλω χελιδόνια στην κεραμοσκεπή του πατρικού μου σπιτιού! Ξυπνήστε επιτέλους! Το χρήμα (και το κυνήγι του) δεν θα έχει καμία αξία σε έναν κατεστραμμένο κόσμο! Ξυπνήστε!