Ασπρίζω;

Έχω φρικάρει. Σήμερα βγήκα έξω να κάνω ένα τσιγάρο (ναι, ακόμα καπνίζω το γαμημένο) και νομίζω πως ασπρίζω. Είδα τα χέρια μου και νομίζω πως έχουν αλλάξει χρώμα.  Ίσως να είναι και ο φωτισμός. :-) Πάντως  ήλιο εδώ βλέπεις μόνο από φωτογραφία ή σε βιντεοκλίπ στο χαζοκούτι. Γαμιέται…

Σήμερα βγήκα για έναν καφέ με μια κοπέλα που ήταν δημοσιογράφος για το πρακτορείο RIA Novosti και τώρα κάνει μεταπτυχιακό με υποτροφία της Βρετανικής κυβέρνησης. Γνωριστήκαμε και μου είπε πως θα έχει το νου της για καμιά δουλειά.

Και φυσικά το γεγονός της ημέρας είναι πως συνάντησα τους άλλους Μπαρσελονίστας  αδελφούς για τον αγώνα με την Ντεπορτίβο. Ματσάρα με εννιά γκόλ! Έκανα τις πρώτες γνωριμίες. Ο Ινδός Πρακάς , που είναι σύμβουλος επιχειρήσεων,  ο Αμάτ, ο Ζαουμέ… Έπαθαν πλάκα με το τατουάζ της Μπάρσα. Με έκαναν να αισθάνομαι πολύ VIP. Μπροστά στην οθόνη, καρεκλάκι, μπυρίτσα και όλα καλά. Επόμενο ραντεβού στο παιχνίδι για το Τσου Λου, αυτήν τη φορά στο πλωτό μπαρ που μαζεύονται. Ετοιμάζονται και να ανέβουν στην Γλασκόβη, αλλά δεν το βλέπω. Αλλά πράγματα είναι πιο σημαντικά τώρα…

A day without laughter is a day wasted

Εντάξει,  έγιναν σκούρα τα πράγματα, αλλά δεν τα παρατάω ακόμα. Εξάλλου πάντα υπάρχουν οι περιπτώσεις που σου ανυψώνουν λιγάκι το ηθικό. Σήμερα λοιπόν, ξεκίνησα να συμπληρώνω αιτήσεις για δουλειά. Πρέπει όμως να το κάνω πιο οργανωμένα, για να είμαι έτοιμος όταν πάρω το ΝΙΝ.

Γυρνώντας στο σπίτι από τα Starbucks του Hammersmith, που είναι το μέρος που χρησιμοποιώ για να μπαίνω στο διαδίκτυο,  είδα πάγκους. Σε έναν από αυτούς  υπήρχε μια ελληνική σημαία και δύο πατριώτες που πούλαγαν σουβλάκια (με 2,80 το ένα, δεν έπαιζε να πάρω…). Πιάσαμε την κουβέντα και διαμαρτυρόντουσαν πως παλιά είχε πολλές δουλειές και σε τραβάγανε από το μανίκι για να πας να δουλέψεις. 

Πήγα στο Covent Gardenκαι συνάντησα έναν πιτσιρικά που ήταν πελάτης μας στην  Ίο.  Ήρθε και μια φίλη του αργότερα. Κουβεντούλα περί ανέμων και υδάτων. Στο τέλος μια υπόσχεση πως κάτι μπορεί να βρεθεί μέσω ενός φίλου για δουλειά σε ξενοδοχείο.  Για να δούμε…

Είχα αρκετό χρόνο μπροστά μου μέχρι να συναντηθώ με τον Λεό, οπότε αποφάσισα να μείνω στο C.G. για να δω τις παραστάσεις που δίνουν εκεί καλλιτέχνες τιυ δρόμου.  Τον πρώτο τον είχα ξαναδεί πέρσι. ‘Ήταν ένας που τον έδεναν με αλυσίδες και ζουρλομανδύα και αυτός λύνονταν. Θεϊκήατάκα όταν τελείωσε και ζήτησε χρήματα από το κοινό: “Americans should pay 50 pounds for the show, since they are rich. Germans should pay 60 pounds, since they pay for the whole Europe”. Μετά ήταν ένας φοβερός τύπος , ντυμένος Σαρλώ. Ήταν φοβερά αστείος. Και ναι, όταν έβγαλε τις ταμπελίτσες, σε όλες τις γλώσσες, που έγραφαν “A day without laughter is a day wasted” ομολογώ πως ψιλοδάκρυσα. Δεν είμαι ευτυχισμένος εδώ, ακόμα.  Δεν γελάω πολύ. Χαμογελώ όμως. Δεν με ενοχλεί ο καιρός καθόλου, όπως μου έλεγαν πολύ. Απλά είναι όπως πρέπει να είναι το φθινόπωρο. Και στις τρεις το μεσημέρι νομίζεις πως είναι έντεκα το βράδυ. Αλλά δεν με ενοχλεί. Με ενοχλεί που ακόμα δεν έχω βρει ένα μέρος που να το ονομάζω σπίτι. Με ενοχλεί που δεν έχω βρει ακόμα δουλειά. Αλλά από Δευτέρα θα μπω με τα μπούνια για να βρω κάτι. Θράσος θέλει μου είπαν. Πάντως ο τυπάκος με έκανε και γέλασα πολύ στην παράσταση. Του έδωσα όσα ψιλά είχα στο πορτοφολάκι μου και από κοντά  είδα πως κάτω από το άσπρο make up είναι ένας άνθρωπος, πιθανόν πολύ διαφορετικός από αυτόν που βλέπεις στην παράσταση. Με κοίταξε στα μάτια, με ευχαρίστησε και μου έδωσε ένα φιλικό χτύπημα στον ωμό.

Φεύγω για την άκρη της πόλης στο Oakwood και συναντώ τον Λεό. Πηγαίνουμε μαζί με δυο φίλους του, Βούλγαροι  που έχουν μεγαλώσει στην Πάρο, στο σπίτι του στο Enfield. Κι αυτοί λίγες μέρες στην πόλη, ψάχνουν για δουλειά. Τρώμε θεϊκή πίτσα και τα λέμε μέχρι αργά το βράδυ. 

Είναι ευχάριστο και το θεωρώ αναγκαίο να μπορέσω να έρθω σε επαφή με όλους όσους γνωρίζω στην πόλη. Μπορούν να μου μάθουν πολλά για το πώς δουλεύει το σύστημα. Και πιθανόν να με βοηθήσουν και πρακτικά όταν το χρειαστώ. Νομίζω πως έτσι έχει το σύστημα. Κάποιοι σε βοηθάνε και σε συμβουλεύουν όταν είσαι νιάτο στην πόλη και μετά έρχεται η σειρά σου, γίνεσαι παλιός και βοηθάς και συμβουλεύεις εσύ.

Πάντως θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που για τους φίλους που άφησα πίσω στην Ελλάδα που νοιάζονται τόσο πολύ για μένα. Το βλέπω κάθε φορά που μπαίνω στο facebook και διαβάζω τα μηνύματα τους. Βλέπω πως κάνουν ότι καλύτερο για να μπορέσουν να βοηθήσουν όσο μπορούν, από τόσο μακριά.

Αύριο έχει πάλι συναντήσεις και φυσικά τον αγώνα της Μπάρσα που θα τον δω μαζί με άλλους μπαρσελονίστας σε ένα μαγαζί στο κέντρο του Λονδίνου.  Το προσμένω με χαρά γιατί και οι μπαρσελονίστας είναι μια οικογένεια για μένα.

Γύρω γύρω

Σήμερα πήγα στο Greenwich. Εκεί ήθελε να πάει η φίλη μου η Τίνα, αλλά δώσαμε ραντεβού στο Northern Greenwich που είναι άλλο πράγμα. Πως λέμε Πάνω Ραχούλα και Κάτω Ραχούλα. Έτσι ένα πράμα... Έγινε που έγινε η πατατιά, πήγαμε και είδαμε το Ο2 Arena. Καλό και τεράστιο. Έχει μια ωραίο μουσείο για την ποπ μουσική μέσα. Ίσως κάποια άλλη φορά που θα παίζει χρήμα.Δώδεκα Λίρες ζητάνε για να δεις την κιθάρα του Noel...

Ανεβήκαμε μετά στο τελεφερίκ της Emirates που σε περνάει πάνω από τον Τάμεση. Είδαμε τον κόσμο από ψηλά και γυρίσαμε πίσω.

Πήραμε λεωφορείο και πήγαμε στο Greenwich (Κάτω Ραχούλα). Εκεί μπήκαμε στο Ναυτικό Μουσείο και ψιλοκόψαμε μια βόλτα. Μετά λιώσαμε στην ανηφόρα που οδηγεί στο Βασιλικό Παρατηρητήριο. Εκεί που είναι ο πρώτος παράλληλος της Γης κλπ. Τον ήπιαμε βέβαια, αφού μέσα μπορούσες να μπεις μέχρι τις 16:30 και εμείς αργήσαμε δύο λεπτά... Μαλάκες Εγγλέζοι. Δεν μας έβαλαν με την καμία...

Επιστροφή στο Hammersmith και επίσκεψη στο McSkata για γρήγορο φαγητό. Δίνω παραγγελία και η κοπέλα στο γκισέ με ρωτάει από που είμαι. Προφανώς είναι Ελληνίδα και της λέω πως είμαι Έλληνας. Πιάνουμε την κουβέντα. Και εκείνη νεοφερμένη στο Λονδίνο. Ψάχνει να βρει άκρη. Μου λέει για το πόσο παλούκι είναι το σύστημα και πως θέλει αρκετό χρόνο για να την βολέψεις. Μου δίνει το τηλέφωνο της και μου λέει πως είναι διαθέσιμη για οποιαδήποτε βοήθεια, εφόσον περνάει από το χέρι της.

Μετά σκάει το τηλεφώνημα από την Νανά που θα με φιλοξενούσε μετά τις 21 Οκτώβρη. Τον ήπιαμε. Δεν παίζει. Καπούτ. Θα φύγει από το σπίτι που μένει και μιας και βρήκε ήδη καινούριο νοικάρη ο ιδιοκτήτης της, την κάνει με αλαφρά νωρίτερα για να πάρει και πίσω κασέρι, να το δώσει στο σπίτι που θα νοικιάσει με έναν συγκάτοικο αργότερα. Μέχρι τότε θα με΄μείνει και αυτή σε φίλους. Τρεχάτε ποδαράκια μου.

Είναι πικρή η ξενιτιά, μάγκες, γεμάτη προβλήματα. Για την ώρα δεν τα παρατάω όμως.

Πρώτη μέρα

Ξυπνάω και βγαίνω έξω, μετά από μια επίσκεψη στην τουαλέτα, να κάνω ένα τσιγάρο. Κάνει κρύο. Πολύ κρύο. Πάρα πολύ κρύο. Αισθάνομαι πως οι Έλληνες δεν είμαστε κατασκευασμένοι για τόσο κρύο. Δεν έχω κλασσικά δέσει τα κορδόνια μου και αρχίζω και εκτιμώ την συμβουλή της Χριστίνας, πως πρέπει να το κάνω. Η βροχή που με ξύπνησε το βράδυ ήταν πολύ δυνατή και όλα είναι μούσκεμα. Και τα κορδόνια μου πλέον. Στέκομαι έξω από το σπίτι του φίλου που με φιλοξενεί και βλέπω τις μαμάδες να περνάνε με τα παιδάκια για να τα πάνε σχολείο. Φοράνε στολές πολλά από αυτά. Έγραψα πως κάνει κρύο, πολύ κρύο;

Από σήμερα, έχω και αγγλικό καρτοκινητό. Πας απλά και το αγοράζεις και τέλος. Όπως παλιά στην Ελλάδα. Δεν κάνεις εγγραφή πουθενά, δεν σου παίρνουν τα στοιχεία, δεν σου ζητάνε ταυτότητα. Τέλειο; Και επίσης από σήμερα έχω και ομπρέλα! Μία Λίρα από το Poundland. Θα γίνω μεγάλη πελατάρα εκεί μου φαίνεται...

Κατά τ' άλλα βλέπω σημάδια πως κάποιοι που θα βοηθούσαν γενικά, μάλλον δεν θα βοηθήσουν. Δεν βαριέσαι; Όταν το κάνεις μόνο με τ' αρχίδια σου, έχει μεγαλύτερη αξία, έτσι δεν είναι;

Άφιξη

Έφτασα! Είμαι στο σπίτι του φίλου μου, του Callum. Τον γνωρίζω πάρα πολλά χρόνια από την Ίο. Έχουμε κάνει τρελά πάρτι στο νησί. Πέρσι με είχε φιλοξενήσει πάλι για τον τελικό του Τσου Λου στο Wembley. Τα λέμε για αρκετή ώρα και αποφασίζω να κατέβω στον σταθμό του Hammersmith για να πάρω εφόδια.

Στα σουπερμάρκετ Sainsbury's που μπαίνω νιώθω σαν χαζός. Οι μάρκες των προϊόντων είναι σχεδόν όλες άγνωστες. Κι αν είναι γνωστές έχουν τελείως διαφορετικές συσκευασίες. Παγκοσμιοποίηση και αρχίδια. Αυτοί εδώ ζουν στον δικό τους κόσμο. Καταφέρνω πάντως να βρω όλα όσα χρειάζομαι για πρωινό. Και οι τιμές μου φαίνονται καλύτερες από ότι στην Ελλάδα. Πάω στα Poundland και αγοράζω αντάπτορα για το ρεύμα. Όλα μια Λίρα, κύριοι! Παίρνω φαγητό από το McΣκατά και διαπιστώνω πως όντως εργάζονται άνθρωποι σε μερικά μέρη που δεν ξέρουν αγγλικά της προκοπής.

Θα έβλεπα και την Εθνική Αγγλίας στην τηλεόραση που έπαιζε στην Πολωνία, αλλά ο αγώνας αναβλήθηκε λόγω βροχής. Οι Πολωνοί δεν έκλεισαν την σκεπή και το γήπεδο ήταν πισίνα. Μαλάκες... Μετά από 30 τόσες ώρες άγρυπνος την πέφτω νεκρός για ύπνο. Το βράδυ ξυπνάω από μια καταιγίδα, αλλά λιώνω και πάλι...

Πριν φύγω

Πριν φύγω το κράτος φρόντισε να μου δείξει πόσο μπουρδέλο είναι. Τα χαρτιά που ζήτησα την τελευταία στιγμή, δεν τα πήρα. Και δεν θα τα ξαναζητήσω. Βαρέθηκα αυτό το χάλι σε αυτήν τη χώρα.

Κατά τ' άλλα δεν έχω φτιάξει ακόμα την βαλίτσα μου. "Σε λιγάκι" είμαι από το πρωί. Θα γίνει κι αυτό. Ένα σωρό ανησυχίες περνάνε από το κεφάλι μου και μερικές φορές αμφισβητώ τον εαυτό μου ή την επιτυχία του εγχειρήματος μου. Άλλα το αποφάσισα και θα το κάνω. Πάμε... (που έλεγε και ο Γιωργάκης, πριν τα κάνει όλα μπουρδέλο...)

NIN

National Insurance Number (και όχι Nine Inch Nails). Απαραίτητο για να μπορέσεις να εργαστείς στην Βρετανία. Για να το πάρεις πρέπει να κλείσεις ραντεβού. Το έκανα από το τηλέφωνο. Ο υπάλληλος που μου απάντησε ήταν ευγενικός και εξυπηρετικός. Σε πέντε λεπτά, μου πήρε και μου έδωσε όλες τις πληροφορίες που χρειάζονταν. Η πρώτη επαφή με την γραφειοκρατία ήταν άριστη. Θα δούμε πως θα πάει και το ραντεβού...

Δύο μέρες

Δύο τελευταίες μέρες μείνανε στην Ελλάδα. Το καλοκαίρι τελείωσε και μαζί του η σαιζόν στην Ίο. Στην Αθήνα τα πράγματα δείχνουν χάλια. Δουλειά δεν υπάρχει και όλοι γύρω μοιάζουν μουδιασμένοι από τις εξελίξεις ή στην χειρότερη περίπτωση, σαλεμένοι. Ελάχιστοι από όσους συνάντησα τις τελευταίες τρεις βδομάδες, φαίνονται να είναι στα καλά τους.

Η αλήθεια είναι πως από πέρσι ήθελα να φύγω. Το σκέφτηκα πολύ. Είπα όμως στον εαυτό μου "Αυτή είναι η πατρίδα σου. Αυτό είναι το σπίτι σου. Το σπίτι που μεγάλωσες, που έζησες χαρές και λύπες. Πρέπει να μείνεις και να παλέψεις."

Και έμεινα. Και πέρασα έναν δύσκολο χειμώνα. Με δουλειές του ποδαριού, που κάποιοι στην ηλικία μου ούτε για αστείο δεν θα έκαναν. Επιβίωσα. Ξαναπήγα στην Ίο και έβγαλα την σαιζόν. Μετά την περσινή εμπειρία μου, οι κινήσεις μου εκεί ήταν πιο σωστές. Γύρισα με λίγα χρήματα στην τσέπη, σε αντίθεση με την προηγούμενη χρονιά που γύρισα άφραγκος. Έπιασα τον στόχο μου.

Και πάλι άρχισα να σκέφτομαι όπως πέρσι το φθινόπωρο. Αλλά όχι. Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό. Δεν υπάρχει ελπίδα εδώ. Δεν θέλω να περάσω τον ίδιο δύσκολο χειμώνα. Δεν βρήκα καν τις δουλειές του ποδαριού που είχα πέρσι. Και το πήρα απόφαση.

Έβγαλα διαβατήριο και εισιτήριο και την Τρίτη το μεσημέρι θα βρίσκομαι στο Λονδίνο. Με λίγες Λίρες στην τσέπη, μια βαλίτσα με ρούχα, τον φορητό υπολογιστή μου και μια φωτογραφική μηχανή. Με πολύ φόβο μπροστά στο καινούριο, αλλά και αποφασιστικότητα. Στην ουσία είναι μια νέα εκκίνηση από το μηδέν στην ζωή μου. Μια τεράστια αλλαγή που δεν έχει να κάνει μόνο με τον τόπο κατοικίας, αλλά και με μένα τον ίδιο σαν άνθρωπό.

Κάποια που με αγαπάει πολύ μου ζήτησε να μην αλλάξω. Υποσχέθηκα να αλλάξω προς το καλύτερο. Θα πρέπει να κρατήσω την υπόσχεση μου. Αλλιώς μαύρο φίδι που μ' έφαγε. Θα προσπαθήσω μέσα από αυτό το ιστολόγιο να σας μεταδώσω όσα θα δω, όσα θα κάνω, όσα θα μάθω και όσα θα νιώσω σε αυτήν τη νέα περίοδο της ζωής μου. Ελπίζω να σας έχω δίπλα μου.

Goran Bregović live in Athens

Κάθε φορά είναι απόλαυση!

Α.Κ. #2

Όσο κερδίζει ο άνθρωπός, από την μια μεριά, άλλο τόσο χάνει από μιαν άλλη. Τόσα κερδίζεις, τόσα πληρώνεις. Είναι ζήτημα μέτρου και ισορροπίας.

Τι έμαθα (και έπαθα) στην Ίο

Το κείμενο που ακολουθεί ξεκίνησα να το γράφω πέρσι, όταν γύρισα από την Ίο. Τελικά δεν το ολοκλήρωσα και σήμερα μετά από ένα χρόνο ήρθε η στιγμή να  ολοκληρώσω. Η πλάκα είναι πως πολλά που έγραφα πέρσι, τον ίδιο καιρό, ισχύουν...

Έμαθα:

• Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι. Όταν σου πουν να εργαστείς για την σαιζόν, δεν σημαίνει πως θα φύγεις από εκεί πλούσιος. Απλά θα ζήσεις 3+ μήνες έχοντας πάντα στην τσέπη σου χρήματα. Εκτός κι αν το μέρος που θα εργαστείς σου ανήκει.
• Όταν οι κρατικοί μηχανισμοί (εφορία, υγειονομικό κλπ) αποφασίσουν να κατέβουν στο νησί, όλοι οι κάτοικοι το γνωρίζουν, από την ώρα που το πλοίο με το κλιμάκιο ξεκινάει από τον Πειραιά.

• Η αλληλεγγύη μεταξύ αυτών που εργάζονται στο νησί δεν έχει όρια. Κάτι που δεν το βρίσκεις πλέον στις γειτονιές τις Αθήνας. Ίσως γιατί δεν υπάρχουν πια γειτονιές. (Edit 2012 Υπάρχουν και συγκρούσεις για μικροσυμφέροντα)

• Οι φίλοι και οι γνωστοί που αφήνεις πίσω σε ξεχνάνε σε ποσοστό που αγγίζει το 70%. Και μια μέρα γυρίζεις πίσω και όλα καλά. Σαν διάλειμμα.

Edit 2012

•  Κάθε χρόνο σου φορτώνουν  στην πλάτη σου κι άλλα καθήκοντα αν εργαστείς στο ίδιο μέρος.
• Μαθαίνεις από τα λάθη του παρελθόντος και κόβεις τις μαλακίες. Μαγειρεύεις στο σπίτι, δεν βγαίνεις κάθε βράδυ για ποτό, αράζεις πιο πολύ στο σπίτι και διαβάζεις.
• Μίλησα και γνωρίστηκα περισσότερο με ανθρώπους που απλά είχα ένα γεια, όλα αυτά τα χρόνια που πηγαίνω στο νησί ως τουρίστας.

Έπαθα:

• Ηρέμησα. Μακρυά από αυτοκίνητα, φανάρια, τηλεόραση με πάνω από οκτώ κανάλια και "ανέσεις" της καθημερινής ζωής, η ίδια η ζωή γίνεται καλύτερη. Την έβγαλα κάτω με ένα μικρό ψυγείο, μια τοστιέρα, μια φραπεδιέρα και δυό βαλίτσες ρούχα (εκ των οποίων η μισή "έμεινε" πίσω στο νησί. (Edit 2012 Φέτος με πιο πλήρη κουζίνα και μια βαλίτσα ρούχα)
• Έγκαυμα στο γόνατο, από σύρσιμο στα σκαλιά του γαϊδουροδρομου προς το λιμάνι, μετά από τούμπα, που μου κόστισε και έναν τριήμερο πόνο στο άλλο πόδι. Επίσης ένα βαρβάτο κρυώμα που με άφησε στην κυριολεξία άφωνο για δύο μέρες. (Edit 2012 Φέτος ένα κτύπημα στον ώμο, μετά απο χοντρό μεθύσι προς το τέλος της σαιζόν)

Edit 2012

•  Έχασα στην παραλία το δακτυλίδι που φοράω από τα δεκαέξι μου. Βρέθηκε μετά από ένα μήνα σχεδόν από τον Αφγανό που μαζεύει τις ξαπλώστρες στο συγκεκριμένο σημείο. Δόθηκε αμοιβή 50 Ευρώ.

Α.Κ. #1

Στην Κίνα: Δυο χαμάληδες καβγαδίζουνε με λόγια στην αγορά μπροστά σε κόσμο που έχει μαζευτεί γύρω τους και τους παρακολουθεί. Όμως δεν έρχονται στα χέρια, για να χτυπήσει ο ένας τον άλλον. Και ένας Ευρωπαίος που βλέπει κι αυτός τον καβγά, απορεί γιατί ο καβγάς δεν καταλήγει σε ξυλοδαρμό. Ώσπου ένας ντόπιος (Κινέζος) του εξηγεί: -Όποιος θα χτυπήσει πρώτος θα είναι σαν να παραδέχεται πως έχασε την σωφροσύνη του, την σοφία του.

Διάβασε το!

...Τα παιδιά που ξεκινούν για τη ζωή, πρέπει να πιστεύουν σε κάτι, να έχουν κάποιο ιδανικό, πέρα από τον πόθο της οικονομικής επιτυχίας... 

...Είναι ψέμα και μεγάλο λάθος να δίνεται στους νέους η εντύπωση πως είναι αδύνατο να προκόψουν, αν δε χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα, κι εκείνα που δεν είναι αδιάβλητα. Η τιμιότητα είναι το καλύτερο μέσο για ένα νέο που θέλει να επιτύχει στη ζωή του, αν είναι πραγματικά αποφασισμένος να δώσει όλες του τις δυνάμεις στον σκοπό που θα τάξει τον εαυτό του, χωρίς βέβαια τη μονομέρεια που μαραίνει τα νιάτα και την ανθρωπιά του, αλλά και χωρίς να σπαταλάει τις δυνάμεις του σε πολλά και σε τίποτα και να χάνει το κουράγιο του σε κάθε φύσημα αντίξοου ανέμου... 

 (Απόσπασμα από τον επίλογο του Ευάγγελου Α. Παπαστράτου)

Είχα χρόνια να διαβάσω μονορούφι κάποιο βιβλίο. Το συγκεκριμένο όμως με κράτησε και το διάβασα μέχρι την τελευταία σελίδα (εκτός από το κεφάλαιο που μιλούσε με λεπτομέρειες για τον Ερυθρό Σταυρό στην διάρκεια της κατοχής, που αν και ιστορικά ήταν ενδιαφέρον, κούραζε).

Διαβάστε το. Είναι σαν να σας μιλάει ο παππούς σας για το πως τα κατάφερε στα παλιά τα χρόνια. Και στο τέλος θα σας δώσει και πολλές και καλές συμβουλές.

15 Ευρώ από τις εκδόσεις GEMA

Το καλοκαίρι πέρασε...

...και πήγε στο καλό. Ήταν εξαιρετικά και φέτος στην Ίο, αλλά πάλι φτου κι απ' την αρχή. Είμαι πίσω λοιπόν και ψάχνομαι για μία ακόμη φορά. Πλέον όμως είμαι δυνατός και έτοιμος. Ότι πρέπει να γίνει, θα γίνει σύντομα. Αύριο. Τώρα.

Πάλι εδώ...

Και τώρα που τα πράγματα μπήκαν σε μια σειρά, να 'μαι πάλι εδώ. Σιγά σιγά, όλα πάνε καλύτερα. Το καλύτερο είναι πως τελείωσα με ανθρώπους που δεν έπρεπε να είμαι σε επαφή μαζί τους. Και ναι, δεν μου λείπουν. Πάντως πρέπει να συνεχίσω με την αξιολόγηση ορισμένων. Και εντάξει, δεν είναι αριθμοί οι άνθρωποι, αλλά μαλακία δεν είναι κάποιους που τους θεωρείς φίλους να σε έχουν χεσμένο και κάποιοι άλλοι που είναι πραγματικοί άγγελοι στην ζωή σου, να τους φέρεσαι αδιάφορα;

Συνάντησα παλιούς φίλους (γνωστοί πλέον) και δεν είδα καμία αλλαγή επάνω τους. Τα ίδια σκατά (και χειρότερα). Αντίθετα εκείνοι είδαν αλλαγή επάνω μου. Το θεώρησα θετικό. Τριγύρω παίζει πολύ ανέχεια, μιζέρια και σκοτάδι. Κανείς όμως δεν έκανε κάτι γι' αυτό. Κανείς δεν προσάρμοσε την ζωή του στα νέα δεδομένα. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε, έστω, για όσα χάνει. Όλοι ψάχνουν την φυγή και την εύκολη λύση. Αλλά μάντεψε! Οι εύκολες λύσεις τέλειωσαν. Για όλους μας! Τραγικό, αλλά αληθινό...

Η μάχη για το ποιο είναι το σωστό και ποιο είναι το λάθος συνεχίζεται μέσα μου. Αλλά είμαι σε σωστό δρόμο και η ζωή συνεχίζεται. Έχω ένα σωρό σχέδια για το τι θέλω να κάνω, αλλά τόσο λίγο χρόνο πια! Αν καταφέρω να οργανωθώ, θα τα καταφέρω πάντως! Και το αποτέλεσμα θα είναι τέλειο. Θέλει χρόνο, οργάνωση και υπομονή.

Σκέφτομαι να κλείσω τον λογαριασμό μου στο facebook (και αλλού). Έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να με καταλάβουν οι πολλοί και είναι δύσκολο να διαβάζω μια σειρά από μαλακισμένα και αδιάφορα πόστ. Το facebook έχει καταντήσει χειρότερο και από την τηλεόραση. Πολύ σκουπίδι!

Κλείνω για απόψε, με έναν αγαπημένο μου στίχο: "Να είσαι με το μέρος σου και όχι εναντίον σου". Μάθε να λες και όχι. Μάθε να λες το "Δεν μπορώ". Κι ας μπορείς. Μάθε να είσαι συνοδοιπόρος στις δύσκολες αυτές στιγμές, αλλά όχι και υποταχτικός μαλάκας. Να συμπάσχεις και να βοηθάς, αλλά να μην είσαι το κορόιδο και να μην αφήνεις κανέναν να εκμεταλλεύεται το φιλότιμο σου και την καλοσύνη σου. Εξάλλου, σίγουρα έχεις και συ τα δικά σου προβλήματα να ασχοληθείς και μάντεψε: Σχεδόν κανείς δεν θα σε βοηθήσει. Μόνο λίγοι και καλοί, πραγματικοί αδελφοί!