Goran Bregović live in Athens

Κάθε φορά είναι απόλαυση!

Α.Κ. #2

Όσο κερδίζει ο άνθρωπός, από την μια μεριά, άλλο τόσο χάνει από μιαν άλλη. Τόσα κερδίζεις, τόσα πληρώνεις. Είναι ζήτημα μέτρου και ισορροπίας.

Τι έμαθα (και έπαθα) στην Ίο

Το κείμενο που ακολουθεί ξεκίνησα να το γράφω πέρσι, όταν γύρισα από την Ίο. Τελικά δεν το ολοκλήρωσα και σήμερα μετά από ένα χρόνο ήρθε η στιγμή να  ολοκληρώσω. Η πλάκα είναι πως πολλά που έγραφα πέρσι, τον ίδιο καιρό, ισχύουν...

Έμαθα:

• Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι. Όταν σου πουν να εργαστείς για την σαιζόν, δεν σημαίνει πως θα φύγεις από εκεί πλούσιος. Απλά θα ζήσεις 3+ μήνες έχοντας πάντα στην τσέπη σου χρήματα. Εκτός κι αν το μέρος που θα εργαστείς σου ανήκει.
• Όταν οι κρατικοί μηχανισμοί (εφορία, υγειονομικό κλπ) αποφασίσουν να κατέβουν στο νησί, όλοι οι κάτοικοι το γνωρίζουν, από την ώρα που το πλοίο με το κλιμάκιο ξεκινάει από τον Πειραιά.

• Η αλληλεγγύη μεταξύ αυτών που εργάζονται στο νησί δεν έχει όρια. Κάτι που δεν το βρίσκεις πλέον στις γειτονιές τις Αθήνας. Ίσως γιατί δεν υπάρχουν πια γειτονιές. (Edit 2012 Υπάρχουν και συγκρούσεις για μικροσυμφέροντα)

• Οι φίλοι και οι γνωστοί που αφήνεις πίσω σε ξεχνάνε σε ποσοστό που αγγίζει το 70%. Και μια μέρα γυρίζεις πίσω και όλα καλά. Σαν διάλειμμα.

Edit 2012

•  Κάθε χρόνο σου φορτώνουν  στην πλάτη σου κι άλλα καθήκοντα αν εργαστείς στο ίδιο μέρος.
• Μαθαίνεις από τα λάθη του παρελθόντος και κόβεις τις μαλακίες. Μαγειρεύεις στο σπίτι, δεν βγαίνεις κάθε βράδυ για ποτό, αράζεις πιο πολύ στο σπίτι και διαβάζεις.
• Μίλησα και γνωρίστηκα περισσότερο με ανθρώπους που απλά είχα ένα γεια, όλα αυτά τα χρόνια που πηγαίνω στο νησί ως τουρίστας.

Έπαθα:

• Ηρέμησα. Μακρυά από αυτοκίνητα, φανάρια, τηλεόραση με πάνω από οκτώ κανάλια και "ανέσεις" της καθημερινής ζωής, η ίδια η ζωή γίνεται καλύτερη. Την έβγαλα κάτω με ένα μικρό ψυγείο, μια τοστιέρα, μια φραπεδιέρα και δυό βαλίτσες ρούχα (εκ των οποίων η μισή "έμεινε" πίσω στο νησί. (Edit 2012 Φέτος με πιο πλήρη κουζίνα και μια βαλίτσα ρούχα)
• Έγκαυμα στο γόνατο, από σύρσιμο στα σκαλιά του γαϊδουροδρομου προς το λιμάνι, μετά από τούμπα, που μου κόστισε και έναν τριήμερο πόνο στο άλλο πόδι. Επίσης ένα βαρβάτο κρυώμα που με άφησε στην κυριολεξία άφωνο για δύο μέρες. (Edit 2012 Φέτος ένα κτύπημα στον ώμο, μετά απο χοντρό μεθύσι προς το τέλος της σαιζόν)

Edit 2012

•  Έχασα στην παραλία το δακτυλίδι που φοράω από τα δεκαέξι μου. Βρέθηκε μετά από ένα μήνα σχεδόν από τον Αφγανό που μαζεύει τις ξαπλώστρες στο συγκεκριμένο σημείο. Δόθηκε αμοιβή 50 Ευρώ.

Α.Κ. #1

Στην Κίνα: Δυο χαμάληδες καβγαδίζουνε με λόγια στην αγορά μπροστά σε κόσμο που έχει μαζευτεί γύρω τους και τους παρακολουθεί. Όμως δεν έρχονται στα χέρια, για να χτυπήσει ο ένας τον άλλον. Και ένας Ευρωπαίος που βλέπει κι αυτός τον καβγά, απορεί γιατί ο καβγάς δεν καταλήγει σε ξυλοδαρμό. Ώσπου ένας ντόπιος (Κινέζος) του εξηγεί: -Όποιος θα χτυπήσει πρώτος θα είναι σαν να παραδέχεται πως έχασε την σωφροσύνη του, την σοφία του.

Διάβασε το!

...Τα παιδιά που ξεκινούν για τη ζωή, πρέπει να πιστεύουν σε κάτι, να έχουν κάποιο ιδανικό, πέρα από τον πόθο της οικονομικής επιτυχίας... 

...Είναι ψέμα και μεγάλο λάθος να δίνεται στους νέους η εντύπωση πως είναι αδύνατο να προκόψουν, αν δε χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα, κι εκείνα που δεν είναι αδιάβλητα. Η τιμιότητα είναι το καλύτερο μέσο για ένα νέο που θέλει να επιτύχει στη ζωή του, αν είναι πραγματικά αποφασισμένος να δώσει όλες του τις δυνάμεις στον σκοπό που θα τάξει τον εαυτό του, χωρίς βέβαια τη μονομέρεια που μαραίνει τα νιάτα και την ανθρωπιά του, αλλά και χωρίς να σπαταλάει τις δυνάμεις του σε πολλά και σε τίποτα και να χάνει το κουράγιο του σε κάθε φύσημα αντίξοου ανέμου... 

 (Απόσπασμα από τον επίλογο του Ευάγγελου Α. Παπαστράτου)

Είχα χρόνια να διαβάσω μονορούφι κάποιο βιβλίο. Το συγκεκριμένο όμως με κράτησε και το διάβασα μέχρι την τελευταία σελίδα (εκτός από το κεφάλαιο που μιλούσε με λεπτομέρειες για τον Ερυθρό Σταυρό στην διάρκεια της κατοχής, που αν και ιστορικά ήταν ενδιαφέρον, κούραζε).

Διαβάστε το. Είναι σαν να σας μιλάει ο παππούς σας για το πως τα κατάφερε στα παλιά τα χρόνια. Και στο τέλος θα σας δώσει και πολλές και καλές συμβουλές.

15 Ευρώ από τις εκδόσεις GEMA

Το καλοκαίρι πέρασε...

...και πήγε στο καλό. Ήταν εξαιρετικά και φέτος στην Ίο, αλλά πάλι φτου κι απ' την αρχή. Είμαι πίσω λοιπόν και ψάχνομαι για μία ακόμη φορά. Πλέον όμως είμαι δυνατός και έτοιμος. Ότι πρέπει να γίνει, θα γίνει σύντομα. Αύριο. Τώρα.

Πάλι εδώ...

Και τώρα που τα πράγματα μπήκαν σε μια σειρά, να 'μαι πάλι εδώ. Σιγά σιγά, όλα πάνε καλύτερα. Το καλύτερο είναι πως τελείωσα με ανθρώπους που δεν έπρεπε να είμαι σε επαφή μαζί τους. Και ναι, δεν μου λείπουν. Πάντως πρέπει να συνεχίσω με την αξιολόγηση ορισμένων. Και εντάξει, δεν είναι αριθμοί οι άνθρωποι, αλλά μαλακία δεν είναι κάποιους που τους θεωρείς φίλους να σε έχουν χεσμένο και κάποιοι άλλοι που είναι πραγματικοί άγγελοι στην ζωή σου, να τους φέρεσαι αδιάφορα;

Συνάντησα παλιούς φίλους (γνωστοί πλέον) και δεν είδα καμία αλλαγή επάνω τους. Τα ίδια σκατά (και χειρότερα). Αντίθετα εκείνοι είδαν αλλαγή επάνω μου. Το θεώρησα θετικό. Τριγύρω παίζει πολύ ανέχεια, μιζέρια και σκοτάδι. Κανείς όμως δεν έκανε κάτι γι' αυτό. Κανείς δεν προσάρμοσε την ζωή του στα νέα δεδομένα. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε, έστω, για όσα χάνει. Όλοι ψάχνουν την φυγή και την εύκολη λύση. Αλλά μάντεψε! Οι εύκολες λύσεις τέλειωσαν. Για όλους μας! Τραγικό, αλλά αληθινό...

Η μάχη για το ποιο είναι το σωστό και ποιο είναι το λάθος συνεχίζεται μέσα μου. Αλλά είμαι σε σωστό δρόμο και η ζωή συνεχίζεται. Έχω ένα σωρό σχέδια για το τι θέλω να κάνω, αλλά τόσο λίγο χρόνο πια! Αν καταφέρω να οργανωθώ, θα τα καταφέρω πάντως! Και το αποτέλεσμα θα είναι τέλειο. Θέλει χρόνο, οργάνωση και υπομονή.

Σκέφτομαι να κλείσω τον λογαριασμό μου στο facebook (και αλλού). Έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να με καταλάβουν οι πολλοί και είναι δύσκολο να διαβάζω μια σειρά από μαλακισμένα και αδιάφορα πόστ. Το facebook έχει καταντήσει χειρότερο και από την τηλεόραση. Πολύ σκουπίδι!

Κλείνω για απόψε, με έναν αγαπημένο μου στίχο: "Να είσαι με το μέρος σου και όχι εναντίον σου". Μάθε να λες και όχι. Μάθε να λες το "Δεν μπορώ". Κι ας μπορείς. Μάθε να είσαι συνοδοιπόρος στις δύσκολες αυτές στιγμές, αλλά όχι και υποταχτικός μαλάκας. Να συμπάσχεις και να βοηθάς, αλλά να μην είσαι το κορόιδο και να μην αφήνεις κανέναν να εκμεταλλεύεται το φιλότιμο σου και την καλοσύνη σου. Εξάλλου, σίγουρα έχεις και συ τα δικά σου προβλήματα να ασχοληθείς και μάντεψε: Σχεδόν κανείς δεν θα σε βοηθήσει. Μόνο λίγοι και καλοί, πραγματικοί αδελφοί!

Και οι τρεις...

Ήρθαν και οι τρεις στον ύπνο μου σαν όνειρο ή σαν εφιάλτες. Ελπίζω πως τέλειωσε επιτέλους. Πάμε παρακάτω. Είμαι σε φάση για καινούρια πράγματα τώρα. Σύντομα κοντά σας.

Oι πουτάνες κι οι τρελές...

...έχουν τις τύχες τις καλές

Τι άραγε θέλει να πει ο ποιητής;
Οι πουτάνες με την ελαστική συνείδηση και την τεχνική του διπλαρώματος και της μπαγαποντιάς έχουν αρκετές πιθανότητες να βρουν το δέκα το καλό και να πήξουν στα φράγκα. Οι ελαφρόμυαλες πάλι, προσεγγίζοντας επιδερμικά τη ζωή, χωρίς να βλέπουν και τόσο ορθολογιστικά τα πράγματα, χωρίς να χολοσκάνε με το παραμικρό και χωρίς να πληγώνονται από τις κακοτοπιές της ζωής, βλέπουν τη ζωή χαλαρά και έτσι μες στην καλή χαρά που είναι μπορεί να πέσουν κι αυτές στα μαλακά. Αντίθετα αρκετές απ αυτές που έχουν αρχές στη ζωή τους και ακαδημαϊκά προσόντα και έχουν μάθει να εκλογικεύουν τα πάντα, δε φαίνεται να έχουν και τόσο πολλές πιθανότητες για οικονομική ευρωστία.

Ορισμός από το slang.gr

Άλλαξε ο Μανωλιός...

...κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς, που λέει και ο σοφός λαός μας. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω διάφορους ηλίθιους που πανηγυρίζουν και νιώθουν τέλεια που άλλαξε η κυβέρνηση. Και δεν λέω, το ότι ο Γιωργάκης πήρε τον πούλο, είναι καλό. Δεν μπορούσε το παιδί. Αλλά γιατί στ' αλήθεια κάποιος νομίζει πως μια κυβέρνηση που θα κρατήσει για τρεις μήνες, θα γεμίσει με φράγκα την αγορά και θα ανοίξει χιλιάδες θέσεις εργασίας που χρειάζονται;

Απαισιόδοξος δεν υπήρξα ποτέ. Πάντα πορευόμουν με ότι η ζωή μου έφερνε μπροστά μου και αυτό κάνω και τώρα. Αλλά δεν νομίζω πως κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο για την ώρα. Ίσως για τον καθένα μας προσωπικά. Αλλά όχι για το σύνολο την κοινωνίας μας. Γι' αυτό μάγκες μαζευτείτε, κι όταν σαν ρωτάνε για την αποδοχή του νέου πρωθυπουργού, μην το φτάνετε το ποσοστό στο 75%. Στα αλήθεια δεν μπορεί να είστε τόσο ηλίθιοι...

The great dictator

 I’m sorry but I don’t want to be an Emperor, that’s not my business . I don’t want to rule or conquer anyone. I should like to help everyone if possible, Jew, gentile, black man, white. We all want to help one another, human beings are like that.
 We all want to live by each other’s happiness, not by each other’s misery. We don’t want to hate and despise one another. In this world there is room for everyone and the earth is rich and can provide for everyone. The way of life can be free and beautiful.
 But we have lost the way. Greed has poisoned men’s souls, has barricaded the world with hate; has goose-stepped us into misery and bloodshed.  
  We have developed speed but we have shut ourselves in: machinery that gives abundance has left us in want. Our knowledge has made us cynical, our cleverness hard and unkind. We think too much and feel too little: More than machinery we need humanity; More than cleverness we need kindness and gentleness. Without these qualities, life will be violent and all will be lost.
 The aeroplane and the radio have brought us closer together. The very nature of these inventions cries out for the goodness in men, cries out for universal brotherhood for the unity of us all. Even now my voice is reaching millions throughout the world, millions of despairing men, women and little children, victims of a system that makes men torture and imprison innocent people. To those who can hear me I say “Do not despair”.
 The misery that is now upon us is but the passing of greed, the bitterness of men who fear the way of human progress: the hate of men will pass and dictators die and the power they took from the people, will return to the people and so long as men die liberty will never perish…
 Soldiers, don’t give yourselves to brutes, men who despise you and enslave you, who regiment your lives, tell you what to do, what to think and what to feel, who drill you, diet you, treat you as cattle, as cannon fodder.
 Don’t give yourselves to these unnatural men, machine men, with machine minds and machine hearts. You are not machines. You are not cattle. You are men. You have the love of humanity in your hearts. You don’t hate, only the unloved hate. Only the unloved and the unnatural. Soldiers, don’t fight for slavery, fight for liberty.
 In the seventeenth chapter of Saint Luke it is written ” the kingdom of God is within man ”, not one man, nor a group of men, but in all men, in you, the people.
 You the people have the power, the power to create machines, the power to create happiness. You the people have the power to make life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure. Then in the name of democracy let’s use that power, let us all unite. Let us fight for a new world, a decent world that will give men a chance to work, that will give you the future and old age and security. By the promise of these things, brutes have risen to power, but they lie. They do not fulfil their promise, they never will. Dictators free themselves but they enslave the people. Now let us fight to fulfil that promise. Let us fight to free the world, to do away with national barriers, do away with greed, with hate and intolerance. Let us fight for a world of reason, a world where science and progress will lead to all men’s happiness.
 Soldiers! In the name of democracy, let us all unite!

Madagascar

Forgive them that tear down my soul
And bless them that they might grow old
And free them so that they may know
That it's never too late

For the many times what seemed like a memory
I searched and found the ways
You used to lure me in
Oh, I found ways
Oh, why it had to be
Mired in denial and so afraid

Τι πληρώνουμε είπατε;

Λένε οι τρεις υπουργοί πως "πληρώνουμε τις συντεχνίες". Τις συντεχνίες ποιος τις έφτιαξε και τις γιγάντωσε;

Εγώ λέω πως η κοινωνία πληρώνει την ανικανότητα σας και τα φαγοπότια σας μαζί με τους εργολάβους, τους μιζαδόρους και τους τραπεζίτες. Τόσα χρόνια δεν είσαστε υπουργοί και βουλευτές; Δεν κάνατε τίποτα από αυτά που λέτε; Δεν βλέπατε τίποτα;

Όπως τα κάνατε, θα τα φάμε (και θα τα φάτε στις εκλογές ελπίζω).

Γκολ στη Φτώχεια

Χθες το πρωί, με την ομάδα της Penya, συμμετείχαμε στο τουρνουά "Γκολ στη Φτώχεια" στην πλατεία Κλαυθμώνος. Είχα να παίξω πολύ καιρό ποδόσφαιρο και το ευχαριστήθηκα. Έπαιξα τέρμα και στους δύο 20λέπτους αγώνες και έπνιξα πολλά! :-) Αυτό που μετράει όμως είναι πως γελάσαμε με την καρδιά μας και βοηθήσαμε τον σκοπό. Και του χρόνου!

Εσύ τον ψήφισες!

Κι αυτόν εσύ τον ψήφισες! Άλλα έπαθε αμνησία όταν έγινε υπουργός εργασίας. Θα πάθεις κι εσύ αμνησία, όταν έρθει η ώρα;