25.9.11
29.8.11
The dream of Mr. Fincher
Ξεκλείδωσα βιαστικά την μεγάλη πόρτα την εισόδου στην πολυκατοικία, την έκλεισα πίσω μου και προχώρησα στον βρώμικο διάδρομο, που φωτίζονταν από την κίτρινη λάμπα της κολώνας στον δρόμο απ' έξω. Πάτησα έναν διακόπτη αλλά η λάμπα ήταν καμμένη. Σκέφτηκα πως έπρεπε να ζητήσω από τον ιδιοκτήτη να την αλλάξει κάποια στιγμή. Στο βάθος πάτησα έναν άλλο διακόπτη και μια άλλη λάμπα, έξω από το μικρό μου διαμέρισμα άναψε. "Τέλεια" σκέφτηκα και μπήκα στο μικρό μου βασίλειο. Είδα την κιτρινοκόκκινη ριγέ ταπετσαρία που ήθελα εδώ και καιρό να ξηλώσω.
Μπήκα στο δωμάτιο μου και βρήκα τον γνωστό αθλητικογράφο να κάθεται σε μια καρέκλα. Δεν ταράχτηκα. Τον ρώτησα τι θέλει. Μου ζήτησε να κρατήσω μυστικό και γρήγορα γρήγορα μου είπε πως δεν είχε ιδέα από υπολογιστές. Μου ζήτησε να του δώσω ένα βιβλίο για να καταλάβει τις βασικές αρχές. Βρήκα ένα που είχα από το σχολείο.
Το χάρτινο εξώφυλλό είχε σκιστεί πριν καιρό, αλλά ο τίτλος φαίνονταν στην πρώτη σελίδα. Το άνοιξα σε μια τυχαία σελίδα και του επέδειξα πόσο εύκολη ήταν η ορολογία σε αυτό το βιβλίο. Έβγαλε έναν πράσινο φλούο υπογραμμιστή της Stabilo και υπογράμμισε τους όρους που του έδειξα. Σκέφτηκα να ψάξω λίγο τις σελίδες μήπως είχα κανένα χαρτάκι μέσα. Βρήκα μια φωτογραφία μου με κόλλα της post-it από πίσω. Την ξεκόλλησα από την σελίδα και την κόλλησα βιαστικά πάνω στην πορτοκαλί πόρτα του δωματίου μου. Ο αθλητικογράφος έστρεψε την προσοχή του στην φωτογραφία και εγώ συνέχισα να ψάχνω στις σελίδες του βιβλίου. Βρήκα μέσα έναν μικρό κατάλογο με ρούχα που τον έβγαλα κι αυτόν και παρέδωσα το βιβλίο στον επισκέπτη μου.
Ξύπνησα, ακούγοντας το ξυπνητήρι του κινητού μου, λουσμένος από το φως του ήλιου των Κυκλάδων. "Τι παράξενο όνειρο!" σκέφτηκα. Το προηγούμενο βράδυ είχα παραδώσει ένα μικρό πορτοφολάκι σε δύο Αυστραλέζες, που το είχαν ξεχάσει στο μαγαζι. Το ξημέρώμα είχα γράψει "Happy birthday, Mr. Fincher. Keep reminding us that a movie is art", κάτω από την φωτογραφία ενός γκρούπ στο φέισμπούκ, αφιερωμένο στον σκηνοθέτη, που έγινε 49. Μετά παρέδωσα στην Tess Messon την τσάντα της, που την βρήκα πεταμένη στο πάρκινκ.
Κι όπως έγραψε ο Ernest Hemingway, "The world is a fine place and worth fighting for". Συμφωνώ με το δεύτερο
Μπήκα στο δωμάτιο μου και βρήκα τον γνωστό αθλητικογράφο να κάθεται σε μια καρέκλα. Δεν ταράχτηκα. Τον ρώτησα τι θέλει. Μου ζήτησε να κρατήσω μυστικό και γρήγορα γρήγορα μου είπε πως δεν είχε ιδέα από υπολογιστές. Μου ζήτησε να του δώσω ένα βιβλίο για να καταλάβει τις βασικές αρχές. Βρήκα ένα που είχα από το σχολείο.
Το χάρτινο εξώφυλλό είχε σκιστεί πριν καιρό, αλλά ο τίτλος φαίνονταν στην πρώτη σελίδα. Το άνοιξα σε μια τυχαία σελίδα και του επέδειξα πόσο εύκολη ήταν η ορολογία σε αυτό το βιβλίο. Έβγαλε έναν πράσινο φλούο υπογραμμιστή της Stabilo και υπογράμμισε τους όρους που του έδειξα. Σκέφτηκα να ψάξω λίγο τις σελίδες μήπως είχα κανένα χαρτάκι μέσα. Βρήκα μια φωτογραφία μου με κόλλα της post-it από πίσω. Την ξεκόλλησα από την σελίδα και την κόλλησα βιαστικά πάνω στην πορτοκαλί πόρτα του δωματίου μου. Ο αθλητικογράφος έστρεψε την προσοχή του στην φωτογραφία και εγώ συνέχισα να ψάχνω στις σελίδες του βιβλίου. Βρήκα μέσα έναν μικρό κατάλογο με ρούχα που τον έβγαλα κι αυτόν και παρέδωσα το βιβλίο στον επισκέπτη μου.
Ξύπνησα, ακούγοντας το ξυπνητήρι του κινητού μου, λουσμένος από το φως του ήλιου των Κυκλάδων. "Τι παράξενο όνειρο!" σκέφτηκα. Το προηγούμενο βράδυ είχα παραδώσει ένα μικρό πορτοφολάκι σε δύο Αυστραλέζες, που το είχαν ξεχάσει στο μαγαζι. Το ξημέρώμα είχα γράψει "Happy birthday, Mr. Fincher. Keep reminding us that a movie is art", κάτω από την φωτογραφία ενός γκρούπ στο φέισμπούκ, αφιερωμένο στον σκηνοθέτη, που έγινε 49. Μετά παρέδωσα στην Tess Messon την τσάντα της, που την βρήκα πεταμένη στο πάρκινκ.
Κι όπως έγραψε ο Ernest Hemingway, "The world is a fine place and worth fighting for". Συμφωνώ με το δεύτερο
18.6.11
Ios diary #4
Όποτε ακούω τις καμπάνες στην εκκλησία του Ευαγγελισμού στην Χώρα, έχω την εντύπωση πως χτυπάνε στον ρυθμό της εισαγωγής του "Συλλαβιστά, ψιθυριστά, γιατί πονάω, τόσο πολύ, τόσο τρελά που σ' αγαπάω" του Λεωνίδα Βελλή.
13.6.11
Ios diary #3
Όλα είναι τέλεια εδώ τελικά. Σιγά-σιγά γνωρίζομαι με ντόπιους και αρχίζω να μαθαίνω για τον χειμώνα στην Ίο. Προχθές, είχαμε έναν Ινδό πελάτη που είχε τα γενέθλια του. Στο τέλος της βραδιάς μας είπε πως ήταν τα καλύτερα γενέθλια που είχε ποτέ. Το κέφι το άναψε ένας Άγγλος μεσήλικας που τους σήκωσε όλους για χορό. Τελικά όλοι μας καταλήξαμε να χορεύουμε μια Ινδική επιτυχία στο κέντρο του μαγαζιού.
Χθές ήρθαν τα Bat Girls. Για φαντάσου, η μία από τις τρεις κουβάλησε τις στολές από την Αυστραλία για να κάνουν αυτό το σόου...
7.6.11
Ios diary #2
Και αφού τελείωσα με το κύπελο στο Λονδίνο, επιστροφή, μετά από ένα μικρό διάλειμμα στην Αθήνα, στην Ίο. Ήδη έχει ζέστη και ο ήλιος λάμπει κάθε μέρα.
Χθες έκανα το πρώτο από τα πολλά μπάνια που θα ακολουθήσουν στον Μυλοπότα. Η θάλασσα ήταν φανταστική. Για να κατέβω και να ανέβω στην παραλία χρησιμοποιώ τον παλιό γαϊδουρόδρομο. Στην αρχή το να ανέβεις μοιάζει δύσκολο, αλλά τελικά μου πήρε μόλις είκοσι δύο λεπτά για να ανέβω στην Χώρα. Καλός χρόνος για πρώτη φορά.
Από χθες, επίσης, παίζει ένας διαγωνισμός που ξεκίνησα για πλάκα με τον Πάνο. Του είπα κάποια στιγμή, πως ο DJ Ashba των Guns 'n' roses δεν είναι στην λίστα με τους πενήντα καλύτερους κιθαρίστες του Orange Bar. Τελικά, συμφωνήσαμε πως αν εκατό άνθρωποι του πουν πως ο DJ Ashba, θα πρέπει να είναι στην λίστα, μέχρι το τέλος της σαιζόν, τότε θα πρέπει να τον βάλει του χρόνου. Μέχρι τώρα μάζεψα τέσσερις.
Σήμερα έμαθα πως θα έχω μια γειτόνισσα στο διπλανό μου δωμάτιο. Και έλεγα ποια θα πλένει τα ρούχα μου! :-D Και σήμερα έχω ρεπό και από το πρωινό καθάρισμα του μαγαζιού! Τέλεια!
Δεν ξέρω πως θα πάει το πράγμα γενικά και τι μου επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά μάλλον η Αθήνα τελείωσε για μένα. Σιγά σιγά καταλαβαίνω στην πράξη αυτά που έλεγε ο Επίκουρος. Τελικά, ένας άνθρωπός χρειάζεται πολύ λίγα και απλά πράγματα για να ζήσει ευτυχισμένος. Ήμουν ματαιόδοξος και άπληστος, όπως όλοι μας τελικά. Αλλά όλα μπορούν να αλλάξουν μια μέρα. :-)
Χθες έκανα το πρώτο από τα πολλά μπάνια που θα ακολουθήσουν στον Μυλοπότα. Η θάλασσα ήταν φανταστική. Για να κατέβω και να ανέβω στην παραλία χρησιμοποιώ τον παλιό γαϊδουρόδρομο. Στην αρχή το να ανέβεις μοιάζει δύσκολο, αλλά τελικά μου πήρε μόλις είκοσι δύο λεπτά για να ανέβω στην Χώρα. Καλός χρόνος για πρώτη φορά.
Από χθες, επίσης, παίζει ένας διαγωνισμός που ξεκίνησα για πλάκα με τον Πάνο. Του είπα κάποια στιγμή, πως ο DJ Ashba των Guns 'n' roses δεν είναι στην λίστα με τους πενήντα καλύτερους κιθαρίστες του Orange Bar. Τελικά, συμφωνήσαμε πως αν εκατό άνθρωποι του πουν πως ο DJ Ashba, θα πρέπει να είναι στην λίστα, μέχρι το τέλος της σαιζόν, τότε θα πρέπει να τον βάλει του χρόνου. Μέχρι τώρα μάζεψα τέσσερις.
Σήμερα έμαθα πως θα έχω μια γειτόνισσα στο διπλανό μου δωμάτιο. Και έλεγα ποια θα πλένει τα ρούχα μου! :-D Και σήμερα έχω ρεπό και από το πρωινό καθάρισμα του μαγαζιού! Τέλεια!
Δεν ξέρω πως θα πάει το πράγμα γενικά και τι μου επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά μάλλον η Αθήνα τελείωσε για μένα. Σιγά σιγά καταλαβαίνω στην πράξη αυτά που έλεγε ο Επίκουρος. Τελικά, ένας άνθρωπός χρειάζεται πολύ λίγα και απλά πράγματα για να ζήσει ευτυχισμένος. Ήμουν ματαιόδοξος και άπληστος, όπως όλοι μας τελικά. Αλλά όλα μπορούν να αλλάξουν μια μέρα. :-)
2.6.11
Λονδίνο για πάντα
Η πρώτη μου φορά στο Λονδίνο ήταν πριν αρκετά χρόνια για να συναντήσω κάποια που αγαπούσα πολύ. Η δεύτερη φορά για τον ίδιο λόγο. Μόνο που αυτήν τη φορά, το αντικείμενο της αγάπης μου, δεν ήταν μια γυναίκα, αλλά μια ομάδα.
Με μεγάλη χαρά έμαθα πως ήμουν ένας από τους τυχερούς που κέρδισαν ένα εισιτήριο για τον τελικό του Γουέμπλει, στην κλήρωση του συλλόγου. Ένα παιδικό όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Τελικός ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στο συγκεκριμένο γήπεδο (έστω κι αν δεν είναι το παλιό με τους δίδυμους πύργους). Και μεταξύ δύο ομάδων, που την μία την λατρεύω και είμαι μέλος της και την άλλη την αγάπησα πολύ (μέχρι την φυγή του Eric Cantona και την άφιξη των Αμερικάνων και του Κλαψιάντο).
Οι στιγμές που έζησα μαζί με τους φίλους μου ανεπανάληπτες και δεν είναι εύκολο να τις μεταφέρω. Μόνο αυτοί που συμμετέχουν σε μια τέτοια εκδρομή μπορούν να καταλάβουν και κρατάνε μεταξύ τους έναν κώδικα επικοινωνίας για κάθε συγκεκριμένο ταξίδι. Λένε κάτι μεταξύ τους, γελάνε και φαίνονται περίεργοι στους υπόλοιπους που δεν ήταν μαζί. Έτσι γίνονταν πάντα και έτσι θα γίνεται.
Μπορώ να πω πως έζησα την πιο όμορφη μέρα της ζωής μου, μέσα κι έξω από αυτό το γήπεδο και στο πάρτι που ακολούθησε στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας που ήμασταν καλεσμένοι από τον σύλλογο. Δίπλα στον Βαλντέζ, τον Πουγιόλ, τον Μάξουελ, τον πρόεδρο Νούνιες, το κύπελλο... Και φυσικά όλους τους φίλους μου, που ήταν εκεί!
Αλλά και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι που γνώρισα ή ξανασυνάντησα εκεί ήταν καταπληκτικοί. Ο φίλος Κάλουμ που κάθε βράδυ με περίμενε ξύπνιος να επιστρέψω από την μέρα μου στους δρόμους. Η Αριάδνη που μας έδειξε τα κόλπα στο Κάμντεν Τάουν. Ο Μαυροβούνιος μπάρμαν στην πάμπ στο Χάμερσμιθ. Η Ιρίνα και ο Ούγκο από το Μόντρεαλ που κόλλησαν στην παρέα μας. Η Καταλανή που με έβαψε στα μπλαουγκράνα. Η πρόεδρος της Πένια του Λονδίνου που την είδαμε και στην εκδήλωση και στο γήπεδο ήταν μπροστά μας. Ο "άρρωστος" Ισπανός που έγινε μια αγκαλιά μαζί μας στο πρώτο γκολ. Οι πιτσιρίκες στην πίσω αυλή στο Χάμερσμιθ που με ξυπνούσαν με τις φωνούλες τους πάνω στο τραμπολίνο στις εφτά κάθε πρωί.
Κατερίνα, Πέτρο, Πάνο, Αντώνη, Κώστα, Νίκο, Αλέξανδρε, Νάσο, Γιάννη, Γιάννη, Κέλι σας ευχαριστώ πολύ που μοιραστήκατε μαζί μου το όνειρο. Σε λίγες μέρες θα είμαι και πάλι στην Ίο, αλλά στο μυαλό μου θα γυρίζουν οι όμορφες εικόνες που είδαμε μαζί.
26.5.11
Ios diary #1
Και να λοιπόν που το μέρος που προτιμούσα για διακοπές για 12 περίπου χρόνια, έγινε ο τόπος εργασίας μου. Μέχρι και τα μέσα Σεπτεμβρίου, εκεί θα βγάζω το ψωμί μου, δίπλα σε δύο αγαπημένους μου φίλους. Οι πρώτες τρεις μέρες πέρασαν τέλεια, με δουλεία αλλά και διασκέδαση. Ένα μικρό διάλειμμα για να φέρω την κούπα από το Λονδίνο και επιστρέφω.
22.5.11
6.5.11
Happy
Λίγο πριν φύγω από την Αθήνα, οι μέρες περνάνε πολύ ευχάριστα! Κάνω πράγματα που δεν είχα ξανακάνει, συναντώ φίλους, τρώω πολύ όμορφα φαγητά κι έχω κάποια που μ' αγαπάει πραγματικα. Περνάω καλά, γαμώτο. Λίγο ακόμα και το μυαλό θα ξεθολώσει. Ο τροχός άρχισε να γυρνάει. Θα ξανανέβω επάνω. :-)
3.5.11
Μόνο κάποιος που σε έκανε να γελάσεις τόσο πολύ...
Μόνο κάποιος που σε έκανε να γελάσεις τόσο πολύ, μπορεί να σε κάνει να κλάψεις και τόσο πολύ. Μόνο αυτός κατάφερνε να μας δείξει ποιοι πραγματικά είμαστε. Ένας λαός που τρέχει και δεν προλαβαίνει. Που με τα λίγα προσπαθεί να κάνει πολλά. Που αποτυχαίνει, αλλά επιβιώνει. Που πικραίνεται από τους ανθρώπους, αλλά συνεχίζει να τους αγαπάει.
Αν ο Αριστοφάνης ζούσε σήμερα, θα ονομάζονταν Θανάσης Βέγγος. Θυμάμαι που κάποτε οι γονείς μου πήγαν με την συχωρεμένη θεία μου την Χριστίνα στο Δελφινάριο για να τον δουν. Καθώς έβγαιναν από το θέατρο, μετά το τέλος της παράστασης, η θεία μου τον είδε και άρχιζε να φωνάζει "Κύριε Βέγγοοοο, Κύριε Βέγγοοο" και έτρεξε καταπάνω του. Ο Βέγγος έκανε ότι και στις ταινίες του. Άρχισε να τρέχει κι αυτός. Δεν ήμουν εκεί, αλλά την σκηνή την φέρνω στο μυαλό μου. Και γελάω πολύ.
Καλή ανάπαυση, Θανάση Βέγγο. Εκεί που πας, δεν θα χρειαστεί να τρέχεις πια. Εμείς θα είμαστε εδώ και θα συνεχίζουμε να τρέχουμε, αλλά δεν θα μας πειράζει πια, γιατί θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τις ταινίες σου και θα γελάμε. Γιατί μέσα από τις ταινίες σου, βλέπουμε την ίδια μας την ζωή. Μόλις χθες, ο φίλος μου ο Άρης, όταν του είπα με τι ασχολούμαι τον τελευταίο καιρό, γέλασε και είπε "Βέγγος. Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης".
Σε ευχαριστούμε για όλα, μα όλα, από τα βάθη της καρδιάς μας!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
